منشاء قدرت سیاسی رهبران الهی از منظر قرآن کریم

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 استاد و پژوهشگر حوزه علمیه قم، قم، ایران

2 دانشیار، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران

3 پژوهشگر و استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم، قم، ایران

10.22034/sm.2020.115734.1462

چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی تدابیر قدرت‌های سیاسی برای حفظ و توسعه خود و تبیین الگوهای اسلام و قرآن کریم در این زمینه بود. در این راستا، تدابیر رهبران الهی در جامعه دینی در قالب قدرت سیاسی و اجتماعی گزاره‌های قرآنی مربوط به آنها با روش توصیفی - تحلیلی بررسی شد. نتایج حاکی از آن است که به نظر می‌رسد کلام وحی و سیره انبیاء الهی راهکارهایی از جمله استقامت و پایداری، بهره‌گیری از توان علمی، مشورت با صاحب‌نظران و جامعه و دوری از روش‌های غیر اخلاقی و انسانی به جامعه ارائه می‌نمایند و جامعه و افراد حقیقی و حقوقی تاثیرگذار می‌توانند از مستندات و روش‌های وحیانی همچون ایجاد جذابیت و گسترش نفوذ موثر در قدرت سیاسی بهره‌مند شوند. رهبران الهی نیز با توجه به فرمول و نمودار قدرت، از مراتب قدرت بهره لازم را برده و با رفتار سیاسی به عنوان منبع قدرت و تعقل به عنوان ظرفیت قدرت و تدبیر به عنوان تأثیر قدرت مدیریت خود را کامل نموده‌ و در نهایت اقدام به تدبیر و اصلاح جامعه می‌نمودند. با توجه به ماندگاری قدرت بالای تغییر در محیط پیرامونی، خود را به عنوان بهترین الگو برای بشریت معرفی کرده‌اند. بنابراین، می‌توان از روش رهبران الهی به عنوان الگوی اسلامی و دینی برای مدیریت جامعه خود بهره گرفت.

کلیدواژه‌ها


قرآن کریم. ترجمه مهدی الهی قمشه ای و ترجمه مکارم شیرازی و ترجمه حسین انصاریان.
  1. آرون، ریمون (1380). نقد تاریخ و سیاست در روزگار ایدئولوژی‌ها. ترجمه نادر انتخابی. تهران: انتشارات نشر کتاب هرمس.
  2. آریان‌پور کاشانی، منوچهر (1390). فرهنگ پیشرو آریان‌پور فارسی به انگلیسی. تهران: انتشارات نشر الکترونیکی و اطلاع‌رسانی جهان رایانه امین.
  3. باغبان، کامبیز؛ آقایار، سیروس (1384). رهبری جدید از تفویض اختیار تا توانمندسازی. مدیریت انجمن مدیریت ایران، سال پانزدهم، شماره 105 – 106: ص80-83.
  4. حر عاملی، محمد بن حسن (1414ق). وَسائلِ الشیعَة إلی تَحْصیلِ مَسائلِ الشَّریعَة. قم: موسسه الُ البَیت لِإحیاءِ التُراث، ج12.
  5. حق‌شناس، علی محمد؛ سامعی، حسین؛ انتخابی، نرگس (1392). لغت‌نامه انگلیسی به فارسی. تهران: انتشارات فرهنگ معاصر.
  6. دهخدا، علی‌اکبر (1373). لغتنامه دهخدا. تهران: دانشگاه تهران، ج8 ، 9.
  7. علیخانی، علی‌اکبر (1398). حکمت و حکمت سیاسی در قرآن و حدیث. انجمن مطالعات سیاسی حوزه، دوره هفتم، شماره 24: ص 7-34.
  8. کافی امامی، مجید (1397الف). ارزش‌های انسانی محور قیام امام عصر. زائر، شماره 259:
    ص 115-120.
  9. کافی امامی، مجید (1397ب). جایگاه محوری ارزش‌های اخلاقی در انقلاب اسلامی (یادداشت‌هایی از اساتید و فرهیختگان مراکز علمی ‌پژوهشی). تهران: ارمغان حیات.
10. مجلسی، محمدباقر (1403ق). بحارالانوار. لبنان، بیروت: دار احیاء التراث العربی ج68.
11. مورگنتائو، ‌هانس یواکیم (1397). سیاست میان ملت‌ها تلاش در راه قدرت و صلح. ترجمه حمیرا مشیرزاده. تهران: انتشارات وزارت امور خارجه.
12. Aron, Raymond (2003). Peace and war a theory of international relations. Daniel J. Mahoney & Brian C. Anderson, Researcher. London and Newyork: Routledge, Taylor & Francis Group.
13. Conte, Antonio, & Burchill, Robert (2009). Defining Civil and Political Rights (The Jurisprudence of the United Nations Human Rights Committee). Farnham, United Kingdom: Ashgate.
14. Hearn, Jonathan (2014). On the social evolution of power to over. Journal of Political Power, Vol. 7 (2), P.175-191.
15. Russell, Bertrand (1970). Power A new social analysis. London and Newyork: Routledge Classics.
16. Shokri, Mehdi (2017). What is Political Power? An Approach to the theory of Political Consciousness and Integrated Concept of Power). Arts and Social Sciences Journal, Vol.8, No.(3), P.2-8.