این تحقیق به دنبال پاسخ به این سوال است که سازمانهای چریکی دخیل در انقلاب اسلامی دارای رویکرد و عملکرد حقوق بشری بوده اند یا خیر?و چنین مقولهای تا چه میزان در نظر و عملکرد آنها نقش اساسی و مهم ایفا کرده است .مسلما این امر میبایستی مورد توجه قرار بگیرد که رویکرد عملی این سازمانها به میزان قابل توجهی اعمال و تصمیمات آنها را در آینده تحت تاثیر خود قرار داده است فرض بر آن است که سازمانهای چریکی به دلیل مبانی تئوریک وعملکرد وشیوة مبارزه متکی بر روش مسلحانه وتوجیه وسیله براساس هدف نمیتوانند با حقوق بشر منطبق باشند. یافته‎های مقاله حاکی از آن است که سازمانهای مسلحانه وچریکی فعال در انقلاب ایران کمترین سنخیتی با حقوق بشر نداشته و رویکرد آنها به دلیل خاستگاه فکری و روش مبارزه آنها با حقوق بشر و اصول و مبانی آن همراه نمیباشد. سازمانهای چریکی بدون سازگاری اندیشههایشان با حقوق بشرتنها در واکنشهای تاریخی اجتماعی و سیاسی و صرفا جهت منکوب نمودن مخالفین و یا رقبای خود از حقوق بشر به مثابه ابزاری در محکوم کردن سایرین استفاده نموده اند. با این احتساب یافتههای مقاله موید آن است که حقوق بشراساسا بامبانی بنیادین فکری وسیاسی سازمانهای چریکی در ایران همخوانی ندارد