روابط میان کشورهادر نظام بین‎الملل نیازمند قواعد تنظیم‎گر است. مهمترین مولفه موثر بر کنش دولت‎ها در نظام بین‎الملل مفهوم «مسئولیت» است. اینکه دولت‎ها در چه شرایطی مسئول رفتارها و پیامدهای خود هستند و در چه شرایطی نیستند؟ از جمله مسئله‎های مهم در تنظیم روابط بین‎الملل است(مسئله). بر این اساس اندیشمندان تلاش کرده اند تا قواعد تنظیم‎گر مرتبط با مسئولیت دولت‎ها را استخراج نمایند. از جمله قواعد مهم در این قلمرو، قاعده احسان است که مورد توجه بسیاری از فقها، حقوقدانان و پژوهشگران عرصه بین‎الملل قرارگرفته است. پرسش پژوهش حاضر این است که قاعده احسان چگونه در تنظم روابط بین‎الملل میان دولت‎ها نقش افرینی می‎کند(سوال). به نظر می‎رسد که قاعده احسان با توجه به ایجاد الزامات اجتماعی برای طرفین، زمینه‎های سواستفاده را کاهش داده و ضمن کمک به برقراری ثبات وامنیت در روابط حقوقی، مانع از هر گونه سوء نیت و سوء استفاده در اعمال حقوقی می‎گردد.(فرضیه). این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی انجام شده است و به این نتیجه رسیده است که براساس قاعده احسان، دولتی که بدون سوقصد اسیبی به کشور دیگر رسانده است، عمل او مسئولیت آور نیست. زیرا با وجود حسن نیت و وارد نکردن زیانی بیش از زیان اول، نمی‎تون دولت کنشگر را مجازات کرد.