هدف پژوهش حاضر این است که اقتصاد داخلی ایران (در بخش سرمایه گذاری خارجی)، در پرتو تحریم‎های هسته‎ای مورد بررسی قرار دهد و میزان کاهش و افزایش سرمایه‎گذاری خارجی قبل و بعد از برجام را نشان دهد. تغییر در برنامه هسته‎ای ایران یعنی تصمیم‎گیری در مورد از سرگیری و تشدید برنامه‎های هسته‎ای را شامل می‎شود. از آنجایی که تاثیرگذاری تحریم‎ها از مسیر اقتصاد بین‎الملل صورت می‎گیرد، لذا می‎بایست تغییر شکل اقتصاد بین‎الملل را به منظور محدود کردن اقتصاد ایران مورد توجه قرار داد. سوال اصلی پژوهش این است که تحریم‎‎های ناشی از بحران هسته‎ای چگونه بر اقتصاد داخلی ایران اثر نهاده است. به نظر می‎رسد (فرضیه) تحریم‌های ترکیبی مالی، بیمه‌ای و کشتیرانی و ممنوعیت‌های تجاری، تأثیر شدیدی بر تعاملات اقتصادی بین‌المللی ایران داشت همه این موارد موجب شده که سرمایه گذاری خارج ایران در پایین ترین حد خود قرار گیرد. این تحریم‎ها هم تجارت ایران با حوزه‎های نزدیک تجاری نظیر حوزه خلیج فارس و هم آسیای شرقی را متاثر ساخت. بر این اساس، امروزه تغییر شکل اقتصاد بین‎الملل که به شکل تحریم برای ایران جلوه‎گر شده است، در قامت رژیم‎های کنترل صادرات که در نهایت کاهش سرمایه‎گذاری در بخش‎های مختلف اقتصادی ایران را در پی دارد، اجرا می‎شود.