استان لرستان با ساختار اجتماعی مبتنی بر نگرش بومی و سنتی و فقدان مولفه‌های موثر فرهنگ سیاسی به رغم داشتن همه قابلیتهای و ظرفیت‌های توسعه و اساسا با شمولیت یک ژئواکونومیک اقتصادی (جغرافیای اقتصادی) نتوانسته متناسب با فرصت‌ها و توانمندی‌های خود رشد و توسعه پیدا کند. به گونه‌ای که بر اساس جدیدترین آمار اعلام شده از سوی مرکز آمار ایران (تیرماه 402) استان لرستان با 2/67 درصد بالاترین شاخص فلاکت در بین استانهای کشور را تجربه نموده است.کوشش این مقاله معطوف به یافتن پاسخ این پرسش است که چه رابطه‎ای بین فرهنگ سیاسی و توسعه اقتصادی استان لرستان وجود دارد؟ برای پاسخ به پرسش این پژوهش فرضیه ذیل به سنجش گذاشته شده است: به دلیل خلاء برخی مولفه‌های فرهنگ سیاسی از جمله نبود زمینه‌ها و بسترهای فکری اعتقاد به توسعه، عدم انسجام اجتماعی، تعارضات فرهنگی، فقدان نهادهای سیاسی و اقتصادی مستقل از حکومت، تفردگرایی خودمحورانه و عدم تمایل به کار جمعی، خلا جامعه‎پذیری سیاسی، فقدان نگرش علمی و عقلانی، عدم فضای گفتگو و مفاهمه، عدم شکل‎گیری حوزه عمومی فعال و موثر، نقش منفعل و ضعیف رسانه‌های محلی و ملی و... توسعه اقتصادی استان صورت نگرفته است. یافته‌های پژوهش نشان می‎دهند بین فرهنگ سیاسی و توسعه اقتصادی رابطه معنا داری وجود