آینده علوم سیاسی در ایران از نظر تا واقعیت

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

نویسنده

چکیده

علم سیاست از جمله علومی است که عمر و قدمتی همپای آموزش عالی کشور دارد. امروزه در جامعة علمی جهان، علم سیاست از جمله علومی است که کنشگران آن نقش مهم در شناسایی خط مشی ها، اتخاذ تصمیم ها و حرکت برای نیل به آیندة مطلوب کشورها دارند. با توجه به این اهمیت، بررسی آیندة علوم سیاسی در ایران از این حیث که می تواند بر معماری این حوزة علمیِ دیرپا جهت دستیابی به مطلوبها در آینده کمک کند، گامی مهم در جهت توسعة علم سیاست در کشور است. با توجه به این مهم در این مقاله تلاش شده است با روشی توصیفی تحلیلی به این سؤال که علوم سیاسی در ایران چه آینده ای دارد؟ پاسخ داده شود. برای پاسخ به این پرسش از رویکرد آینده پژوهی استفاده شده است. برای این منظور ابتدا خاستگاه مشترک آینده پژوهی و علوم سیاسی بررسی شده است. سپس بر اساس شناسایی مهمترین عدم قطعیتها آینده های بدیل پیش روی علوم سیاسی در ایران ارائه شده است

کلیدواژه‌ها


  1. ارسطو (1371)، سیاست، ترجمه حمید عنایت، تهران، انتشارات انقلاب اسلامی.
  2. اسپریگنز، توماس (1370)، فهم نظریه­های سیاسی، ترجمه فرهنگ رجایی، تهران، آگه.
  3. اسلاتر، ریچارد، همکاران (1386)، نواندیشی برای هزاره نوین؛ مفاهیم، روش­ها و ایده­های
    آینده­پژوهی
    ، ترجمه عقیل ملکی‌فر و همکاران، تهران، مرکز آینده­پژوهی علوم و فناوری دفاعی، مؤسسه آموزشی و تحقیقاتی صنایع دفاعی.
  4. بشیریه، حسین (1381)، آموزش دانش سیاسی: مبانی علم سیاست نظری، تهران: نگاه معاصر.
  5. پی­یر، ماسه (1347)، چند مقاله درباره دورنگری، ترجمه امیرحسین جهانبگلو، تهران، انتشارات مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران.
  6. تانسی، استیون (1381)، مقدمات سیاست، ترجمه هرمز همایون­پور، تهران، نشر نی.
  7. خامنه­ای، سیدعلی (1390)، بیانات در جمع نخبگان.
  8. دوورژه، موریس (1362)، روش­های علوم اجتماعی، ترجمه خسرو اسدی، تهران، امیرکبیر.
  9. دیوید، مارش، جری، استوکر (1378)، روش و نظریه در علوم سیاسی، ترجمه امیرمحمد حاجی یوسفی، تهران، مطالعات راهبردی.

10. عالم، عبدالرحمان (1373)، بنیادهای علم سیاست، تهران، نشر نی.

11. علوی، رضا (1348)، اصول علم سیاسی، ج1، تهران، امیرکبیر.

12. های، کالین (1385)، درآمدی انتقادی بر تحلیل سیاسی، ترجمه احمد گل­محمدی، تهران، نشر نی.

13. هیوود، اندرو (1383)، مقدمه نظریه سیاسی، ترجمه عبدالرحمان عالم، تهران، قومس.

14. احمدی، پروین (1388)، «برنامه درسی میان­رشته­ای»، فصلنامه مطالعات میان رشته­ای در علوم انسانی، سال اول، ش3.

15. باوی، محمد (1377)، «وضعیت رشته علوم سیاسی در ایران»، فصلنامه علوم سیاسی، سال اول، ش3.

16. پورعزت، علی­اصغر (1387)، «گذار از حصارهای شیشه­ای معرفت­شناسی با تأکید بر الزامات زبان­شناختی علوم میان رشته­ای»، فصلنامه مطالعات میان­رشته­ای در علوم انسانی، سال اول، ش1.

17. حاجی­یوسفی، امیرمحمد (1388)، «میان رشتگی در علوم سیاسی کانادا: مفهوم و اجرا»، فصلنامه مطالعات میان­رشته­ای در علوم سیاسی، سال اول، ش2.

18. حقیقت، سیدصادق (1391)، «آسیب­شناسی رشته علوم سیاسی در ایران»، فصلنامه راهبرد فرهنگ، ش19.

19. دی­تور، جیمز (1377)، «آینده­پژوهی به عنوان دانشی کاربردی»، ترجمه سیداحمد ابراهیمی و همکاران، فصلنامه علمی پژوهشی سیاست و رهیافت، ش20.

20. عیوضی، محمدرحیم (1388)، «آینده انقلاب اسلامی و منازعات آینده جهان»، فصلنامه مطالعات انقلاب اسلامی، سال ششم، ش 18.

21. Laitin, David d(1995), Disciplining Polical Science, American Political review 89, June.

22. Dator, James(ed) (2002), Futures Studies in Higher education: Advancing Futures, Wesport CT: Praeger.

23. Bell, Wendell (2003), Foundation of Futures Studies: History, Purposes, and Knowledge(Human Science for new era), London: Transaction Publishers.