توانمندسازی همان توسعه فردی مبتنی بر علاقه‌مندی‌های خویش در کسب مقاصد فردی و اجتماعی است. توانمندسازی زنان شامل اقدام برای بالابردن وضعیت زنان ازطریق آموزش، افزایش آگاهی، سواد و یادگیری چگونگی دفاع از خود می‌باشد. در فرایند توانمندسازی، با افزایش آگاهی زنان نسبت به نیازمندی‌ها و تمایلات درونی‌شان، جسارت رسیدن به اهداف و توانایی‌های آنان برای تحقق این اغراض نیز بارور می‌شود. هدف پژوهش حاضر آن است که با استفاده از روش توصیفی ـ تحلیلی و دیدگاه‌های نظری سارا لانگه، زمینه‌های تضعیف توانمندسازی زنان در برنامه‌های دولت‌های بعد از انقلاب اسلامی بررسی شود. پرسش پژوهش حاضر این است که «موانع و چالش‌های توانمندسازی زنان در جمهوری اسلامی ایران معلول چه شرایط و عواملی است؟» فرضیه‌ای که در پاسخ به پرسش تحقیق مورد آزمون قرار می‌گیرد آن است که «عدم توفیق توانمندسازی در ایران بعد از انقلاب معلول شرایط اجتماعی و نیز معلول شرایط حقوقی است.» روش گرد‌آوری داده‌ها، اسنادی است که با مراجعه به کتابخانه و آرشیو مقالات و هم‌چنین جستجو در شبکه‌های اینترنتی انجام شده‌است. پژوهش حاضر از الگوی نظری توانمندسازی زنان سارا لانگه استفاده کرده‌است