در نظام بین‎الملل آنارشیک، تاسیس نهادهای بین‎المللی و تخصصی یکی از مهمترین اقدامات در قرن بیستم به شمار می‎رود. نهادهایی که رسالت اولیه آنها کنترل و کاهش بی‎عدالتی‎های ناشی از فقدان قوه نظم‎دهنده در نظام بین‎الملل بود. سازمان تجارت جهانی ازجمله مهمترین سازمان‎های بین‎المللی است که وظیفه ذاتی آن تنظیم قواعد جهانی تجارت و حل اختلافات میان اعضا برای دسترسی به سطح مطلوبی از عدالت بین‎المللی در زمینه تجارت بین‎الملل است. از جمله مسئله‎های مهم در بحث از سازمان تجارت جهانی، اختلافات میان این سازمان و کشورهای درحال توسعه است. کشورهای در حال توسعه سازمان تجارت جهانی را یک نهاد بین‎المللیِ در خدمت کشورهای توسعه یافته می‎دانند، و بر این اساس حمایت این سازمان از کشورهای در حال توسعه حداقلی است. پرسش پژوهش حاضر این است که مشکل بی‎عدالتی موجود در سازمان تجارت جهانی در قبال کشورهای در حال توسعه چگونه قابل رفع است؟ به نظر می‎رسد (فرضیه) اصل ادامه برنامه‎های کابردی در این بخش مورد اتفاق باشد؛ اما می‎بایست برای دست‎یابی به عدالت بهره مندی از مزایای سازمان تجارت جهانی می‎بایست به موافقت‎نامه‌های سازمان تجارت جهانی که رفتار ویژه‌ای را با کشورهای در حال توسعه به اشکال مختلف پیش‎بینی نموده‌اند اعمال شوند.