Transcendent Policy

Transcendent Policy

The Seminary's Political Abstention: A Hypothesis Without Empirical Basis

Document Type : Original Article

Author
Seyed Mohsen Tabatabaei far
PhD, Department of Political Science, Bagher al-Olum University, Qom, Iran.
10.22034/sm.2025.2006550.2104
Abstract
Numerous studies analyzing the positions of various political and social groups concerning the Islamic Revolution have categorized the clergy and seminaries into three groups: political activists, political abstainers, and political avoiders. These classifications often rely on the stances of certain religious authorities and scholars during the revolutionary period, suggesting that the revolutionary movement within the seminaries was confined to a small circle around Imam Khomeini. Due to frequent repetition, such categorizations have become presumptive in more recent research, albeit with minor terminological variations. However, a review of the actions undertaken by seminaries—particularly the prominent Shi'a seminaries in Qom, Najaf, Mashhad, and Tehran—and their leading Marājiʿ (sources of emulation) from 1963 to 1979 reveals substantial political engagement and both direct and indirect influence on the revolution's success. This study aims to critique the "political abstention of the seminary" hypothesis by demonstrating that the majority of seminarians and grand religious authorities were significantly active in political spheres. Through content analysis of documents and cross-referencing with oral history sources, the study assesses the quantity and quality of the Marājiʿ's positions and actions during the revolutionary activities. Findings indicate that, aside from a few passive individuals, most clerics engaged in political activism through various methods and rhetoric, challenging the validity of categorizing them as politically abstinent or avoidant.​
Keywords
Seminary
Qom
Najaf
Mashhad
Clergy
Politics
Imam Khomeini
ʿUlamāʾ
Marājiʿ
آبراهامیان، یرواند (1377). ایران بین دو انقلاب. ترجمه: احمد گل محمدی و محمدابراهیم فتاحی. تهران: نشر نی.
امامی، محمدمهدی (1382). زندگینامه آیت‌الله العظمی گلپایگانی به روایت اسناد. مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
باقری، علی (1378). خاطرات 15 خرداد. تهران: انتشارات سوره مهر، دفتر هشتم.
جعفریان، رسول (1381). جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی سیاسی ایران. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، چاپ پنجم.
حسینیان، روح‌الله (1383). چهارده سال رقابت ایدئولوژیک شیعه در ایران (1356-1343). تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
حیدری، اصغر (1388). آیت‌الله شریعتمداری به روایت اسناد. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی.
خسروپناه، عبدالحسین (1389). جریان‌شناسی فکری ایران معاصر. قم: مؤسسه فرهنگی حکمت نوین اسلامی.
دارابی، علی (1388). جریان‌شناسی سیاسی در ایران. تهران: پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، چاپ سوم.
دفرونزو، جیمز (1379). انقلاب اسلامی ایران از چشم‌انداز نظری. ترجمه: حمیرا مشیرزاده. تهران: مرکز بازشناسی اسلام و ایران.
دوانی، علی (1358). نهضت روحانیون ایران. تهران: موسسه خیریه و فرهنگی امام رضا(ع)، چاپ دوم، ج8،7،4،3.
روآ، اولیویه (1378). تجربه اسلام سیاسی. ترجمه: محسن مدیرشانه‌چی و حسین مطیعی. تهران: هدی.
روحانی، سید حمید (1364). نهضت امام خمینی. تهران: انتشارات مرکز اسناد انقلاب اسلامی، چاپ دوم، ج2.
فراتی، عبدالوهاب (1379). تاریخ شفاهی انقلاب اسلامی (امام خمینی در تبعید). تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ج1.
فوران، جان (1377). انقلاب شکننده، تاریخ تحولات اجتماعی ایران. ترجمه: احمد تدین. تهران: مؤسسه خدمات فرهنگی رسا.
کدی، نیکی (1375). ریشه‌های انقلاب اسلامی. ترجمه: عبدالرحیم گواهی. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی.
الگار، حامد (1359). نقش روحانیت پیشرو در جنبش مشروطیت. ترجمه ابوالقاسم سری. تهران: توس.
مرکز اسناد انقلاب اسلامی (1374). اسناد انقلاب اسلامی. تهران: مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ج1.
مظفری، آیت (1380). جریان‌شناسی سیاسی ایران معاصر. قم: زمزم هدایت.
معدل، منصور (1382). طبقه، سیاست و ایدئولوژی در انقلاب ایران. ترجمه: محمد سالار کسرایی. تهران: مرکز بازشناسی اسلام و ایران.
هیرو، دیلیپ (1386). ایران در حکومت روحانیون. ترجمه: محمدجواد یعقوبی دارابی. تهران: مرکز بازشناسی اسلام و ایران.