انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 Speech Acts in the Political Discourse ofImam Ali (A.S.) in the Letters of Nahj al-Balagha کنش‌‌های گفتار در گفتمان سیاسی امام علی(ع)در نامه‌‌های نهج‌‌البلاغه 7 24 732783 10.22034/sm.2023.559350.1931 FA علی باقری دانشجوی دکتری، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران علی اکبر نورسیده استادیار، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران 0000-0002-1158-1395 علی ضیغمی استادیار، گروه زبان و ادبیات عربی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران Journal Article 2022 09 06 The discourse of Imam Ali (A.S.) in the letters of Nahj al-Balagha is predominantly political, formulated to persuade the audience and foster acceptance of his ideological and political positions. Imam Ali (A.S.) employed diverse strategies to enhance the credibility of his discourse. Interrogatives constitute one of the most significant tools observed in his political discourse within Nahj al-Balagha, serving to persuade the audience. These interrogatives deviate from their primary function and assume an argumentative role through paralogical reasoning. In this context, the speech acts utilized in Imam Ali’s (A.S.) political discourse play a fundamental role, with their indirect meaning substantially contributing to the credibility of interrogative propositions. Employing a descriptive-analytical method, this study examines the speech acts within interrogatives—as directive acts in His Eminence’s discourse—through the lens of John Searle’s model of speech act theory. The findings indicate that the language in this political discourse does not merely serve a productive function; rather, within the communicative process, it seeks to alter the audience’s approach, provide direction, persuade, and instill acceptance. Furthermore, speech acts manifested through deviated interrogatives primarily emerge as indirect and implicit acts—considering the audience’s context and the discourse’s political structure—which materialize as exposition, warning, reproach, counsel, and negation. گفتمان امام علی(ع) در نامه‌‌های نهج‌‌البلاغه غالباً گفتمانی سیاسی بوده که به منظور اقناع مخاطب و باورپذیری او در مقابل عقائد و مواضع سیاسی ایشان شکل گرفته است. امام علی(ع) برای باور پذیر بودن گفتمان خود از استراتژی‌های گوناگونی بهره برده است. استفهام از مهم‌ترین ابزارهایی است که در گفتمان سیاسی امام(ع) جهت اقناع مخاطب در نامه‌‌های نهج‌‌البلاغه به چشم می‌‌خورد. استفهامی که از مدار اصلی خود خارج و ‌به‌صورت فراقیاس نقش استدلالی می‌‌گیرد. در این راستا، کنش‌‌های گفتاری به‌کار گرفته شده در گفتمان سیاسی امام علی(ع) نقش اساسی داشته و معنای غیرمستقیم در آن‌‌ها کمک شایانی در باورپذیر بودن گزاره‌های استفهام می‌‌کند. پژوهش حاضر با روش توصیفی- تحلیلی کوشیده است تا کنش‌‌های گفتاری موجود در استفهام به عنوان یک کنش ترغیبی در گفتمان حضرت را در سایه نظریه کنش‌‌های گفتاری براساس الگوی جان سرل بررسی کند. دستاوردهای این پژوهش بیانگر آن است که زبان به‌کار گرفته شده در گفتمان سیاسی صرفاً کارکرد تولیدی نداشته، بلکه ایشان در قالب فرآیند ارتباطی به دنبال تغییر رویکرد مخاطب، جهت‌‌دهی، اقناع و باورپذیری در او است و نیز کنش‌‌های صورت گرفته از طریق استفهام خارج شده از مدار اصلی، بیشتر در قالب کنش‌‌های غیرمستقیم و ضمنی با رعایت حال مخاطب و بافت سیاسی گفتمان است که به صورت تقریر، هشدار، توبیخ، پند و اندرز و انکار متجلّی می‌شود.

http://sm.psas.ir/article_732783_51a2ec16d25be9017768dfb880a589ed.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 A Thinker Between Two Worlds: Revisitingthe Position of Martyr Motahhari in the History ofContemporary Iranian Political Thought اندیشمندی میان دو جهان؛ بازاندیشی جایگاه شهید مطهریدر تاریخ اندیشه سیاسی معاصر ایران 25 42 722276 10.22034/sm.2024.2046158.2259 FA احمدرضا یزدانی مقدم دانشیار، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران Journal Article 2024 11 19 Motahhari was a thinker who, during the 1950s–1970s, stood at the intersection of Iranian thought and politics. Inspired by Iqbal’s expression, Motahhari was a thinker positioned between two worlds—tradition and modernity—seeking to utilize the resources of tradition to address the questions posed by modernity. Motahhari endeavored to answer key intellectual and political questions of his time by drawing upon both classical and contemporary Islamic political thought, including: How can revelation be explained? How can the prophethood of the Prophet (PBUH) be proven? How can the constancy of revelation be reconciled with the necessity of change in religious rulings or their applications? These questions are examined in this study. The research method employed is comparative textual analysis, a well-established approach in political science. Motahhari’s responses are derived from the tradition of Islamic political philosophy and are compared and explained in light of contemporary developments. Additionally, Motahhari refers to the fundamental principles of ijtihad (independent jurisprudential reasoning) as he conceptualizes them. His answers are not only useful and necessary in confronting contemporary intellectual challenges and evaluating current ideas but also demonstrate his innovative thinking and intellectual clarity. These insights can, in turn, inspire independent research on Motahhari’s place in Iran’s political and intellectual history, as well as his responses to the ideological challenges of modern thought. مطهری اندیشمندی است که در سال‌های 1330-1350 در محل تلاقی اندیشه‌ها و سیاست ایران قرار داشته است. با الهام از بیان اقبال، مطهری اندیشمندی است که میان دو جهان سنّت و تجدد ایستاده و درصدد است با شناخت تجدد، از امکانات سنّت برای پرسش‌های تجدد بهره گیرد. مطهری می‌کوشد با امکانات قدیم و جدید اندیشه سیاسی اسلام به پرسش‌هایی که مطرح بود، پاسخ دهد، ازجمله: وحی را چگونه می‌توان توضیح داد؟ نبوت پیامبر(ص) را چگونه می‌توان اثبات کرد؟ چگونه می‌توان میان ثبات وحی و لزوم تغییر در احکام و یا مصادیق احکام جمع کرد؟ که در این پژوهش به این سوالات پرداخته شده است. روش پژوهش حاضر تحلیل مقایسه‌ای متن‌های مربوطه بوده که روش شناخته شده‌ای در دانش سیاسی است. پاسخ‌های مطهری برگرفته از سنّت فلسفه سیاسی اسلامی بوده و با دستاوردهای معاصر مقایسه و توضیح داده شده است. به‌علاوه، مطهری ارجاع به اصول اساسی اجتهادی مورد نظر خود ارجاع می‌دهد. پاسخ‌های مطهری علاوه‌بر اینکه در رویارویی با مشکلات و مسائل، و بررسی و ارزیابی اندیشه‌های کنونی مفید و لازم است؛ نشان‌دهنده ابتکارات و روشن‌اندیشی وی بوده و به نوبه خود می‌تواند به پژوهش‌های مستقلی درباره جایگاه مطهری در تاریخ سیاسی و اندیشه‌ای و اندیشه سیاسی ایران معاصر و پاسخ‌های مطهری به مشکلات و مسایل اندیشه‌ای امروز بینجامد.

http://sm.psas.ir/article_722276_e949cd65ee3832db6e13381842c9225c.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 Ontological Security of the Discourse of Resistancein the Islamic Republic of Iran امنیت هستی‌‌شناختی گفتمان مقاومت در جمهوری اسلامی ایران 43 62 720015 10.22034/sm.2023.553217.1876 FA محمدجعفر جوادی ارجمند دانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0001-5671-1723 علی محمدی مصیری دکتری، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0001-7630-7242 Journal Article 2022 07 06 Following the victory of the Islamic Revolution of Iran, the discourse of resistance, through a narrative of Shi‘i Islam in reaction to oppression, despotism, injustice, hegemonic tendencies, and instrumental materialism, entered the sphere of international relations. Accordingly, the present study seeks to describe and analyze the ontological components constituting the discourse of resistance as a novel discourse with an Islamic nature, and to examine how the discourse of resistance challenges rival discourses—such as liberal democracy—in order to consolidate and assert its own ontological security. Employing discourse analysis as both method and theory, this research investigates the ontological security of the discourse of resistance in the Islamic Republic of Iran. In response to the question of what ontological components constitute the discourse of resistance in the Islamic Republic of Iran and how its ontological security is rendered definitive, the findings indicate that the most important central signifier of the discourse of resistance in the Islamic Republic of Iran is political Islam (the Shi‘i school), which structures the semantic system of the discourse of the Islamic Republic of Iran and, consequently, its ontological security—both of which take shape around this superior signifier and derive and stabilize their meanings in relation to it. The construction of otherness and hostility, deconstruction, competition, hegemony, and the political identity of the Islamic Republic of Iran are articulated and conceptualized on the basis of the ontological narrative of the central signifier of the discourse of resistance, and its ontological security becomes definitive through competition with and resistance against non-material discourses such as liberal democracy. گفتمان مقاومت پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران، با روایتی از اسلام شیعی در واکنش به ظلم، استبداد، بی‌‌عدالتی، سلطه‌‌طلبی و مادی‌‌گرایی ابزاری به مناسبات بین‌‌الملل وارد شد. در این راستا، هدف پژوهش حاضر، توصیف و تحلیل مؤلفه‌‌های هستی‌‌بخش گفتمان مقاومت به‌عنوان یک گفتمان نوین با ماهیت اسلامی است و اینکه گفتمان مقاومت برای تثبیت و قطعیت امنیت هستی‌‌شناختی خود چگونه گفتمان‌‌های رقیب نظیر لیبرال دموکراسی را به چالش می‌‌کشاند. در این پژوهش، با استفاده از روش و نظریه تحلیل گفتمان، امنیت هستی‌شناسی گفتمان مقاومت در جمهوری اسلامی ایران مورد بررسی قرار گرفته است. در پاسخ به این سؤال که گفتمان مقاومت در جمهوری اسلامی ایران از چه مؤلفه‌‌های هستی‌‌شناختی تشکیل شده و امنیت هستی‌‌شناختی آن چگونه قطعیت می‌‌یابد؟ یافته‌‌های پژوهش بر این امر دلالت دارد که مهم‌‌ترین دال مرکزی گفتمان مقاومت در جمهوری اسلامی ایران را اسلام سیاسی (مذهب شیعه)، شکل می‌‌دهد و نظام معنایی گفتمان جمهوری اسلامی ایران و به‌تبع آن امنیت هستی‌‌شناختی آن، حول این دال برتر شکل می‌‌گیرد و در ارتباط با آن‌‌ها معنا می‌‌یابد و تثبیت می‌‌شود. ایجاد غیریت و خصومت، ساختارشکنی، رقابت، هژمونی و هویت سیاسی جمهوری اسلامی ایران مبتنی بر روایت هستی‌‌شناختی دال مرکزی گفتمان مقاومت مفصل‌‌بندی و مفهوم‌‌پردازی شده‌‌اند و امنیت هستی‌‌شناختی آن از طریق رقابت و مقاومت در برابر گفتمان‌‌های غیرمادی نظیر لیبرال دموکراسی قطعیت می‌‌یابد.

http://sm.psas.ir/article_720015_9305c501a482b0980e6579f7c1e272b0.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 An Examination of the Reasons for Neglecting Custom (ʿUrf) in Politics fromthe Perspective of Shiite Political Jurisprudence بررسی دلایل عدم توجه به عرف در سیاست از نگاه فقه سیاسی شیعه 63 82 728067 10.22034/sm.2025.1996235.2050 FA امید خلیلی مهر دانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران مجید توسلی رکن‌آبادی گروه علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران علی شیرخانی گروه علوم سیاسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران. Journal Article 2023 03 14 Custom (ʿurf) constitutes a significant phenomenon in Shiite jurisprudence (fiqh), with which Shiite jurisprudential literature became increasingly familiar following the ascendancy of Usuli jurists (mujtahidīn uṣūlī) over Akhbaris (akhbārīs). Since the recent century, Shiite jurisprudence has adopted novel terminologies including established practice (sīrah) and the convention of the rational (banāʾ ʿuqalāʾ), resulting in the relative efficacy of custom in the domains of jurisprudence and independent legal reasoning (ijtihād). Notably, despite this importance, the application of custom—particularly in politics and political jurisprudence—has been sporadic, with limited operational and practical attention accorded to it. Consequently, this research investigates the reasons for neglecting custom in politics and political jurisprudence while elucidating barriers to its consideration. Utilizing a descriptive-analytical method, findings indicate that the dominance of Akhbari thought—due to restricting the sources of legal inference (istinbāṭ al-aḥkām) and adopting a minimalist approach to religion—constitutes the "primary barrier to considering custom and established practice." Although Usuli thought, through expanding sources and employing reason (ʿaql) and independent legal reasoning, advocates the connection between religion and politics and thus represents the "most suitable premise for engaging with custom and established practice," it too has not accorded serious practical attention to custom. With the proliferation of Akhbari thought and the dominance of factors such as excluding reason from inferring religious rulings (upon which political jurisprudence depends), a mentality of rigidity (jumūd), traditionalism (taḥajjur), and precautionary inclination (iḥtiyāṭ-gerāyī) will promote the notion of separating religion from politics—an approach that becomes the foremost barrier to adhering to custom and established practice. Therefore, given core components of Akhbari thought such as hadith-centrism (ḥadīth-maḥwārī), belief in governance exclusively by the Infallible Imam (A.S.), and non-admissibility of reason in establishing governance, no scope remains for recourse to custom and rational conventions (sīrah ʿuqalāʾī). This approach and Akhbari predominance induced a form of precaution among Usuli jurists and mujtahids regarding serious engagement with custom; additionally, the foundational and comprehensive Sunni perspective toward custom prompted heightened precaution among Usuli jurists. Thus, Akhbari opposition to independent legal reasoning, the predominance of Akhbarism, and the Usuli jurists' failure to expand inference proofs (adillah al-istinbāṭ) due to practical and behavioral precautions constitute two primary factors for the practical neglect of custom. عرف پدیده‌ای مهم در فقه شیعه است که از هنگام برتری مجتهدان اصولی بر اخباری‌ها، ادبیات فقه شیعه بیش از قبل با آن مأنوس گردید. از قرن اخیر فقه شیعه به ایجاد واژگان جدیدی ازجمله سیره و بنای عقلا، روی آورده است. درنتیجه شاهد کارآمدی نسبی عرف در عرصه فقه و اجتهاد هستیم. نکته قابل توجه آن است که علی‌رغم این مهم، استفاده از عرف، خصوصاً در عرصه سیاست و فقه سیاسی، به صورت پراکنده بوده و غالباً توجه عملیاتی و کاربردی به آن صورت نگرفته است. بنابراین، مسأله پژوهش حاضر بررسی دلایل عدم توجه به عرف در سیاست و فقه سیاسی و تبیین موانع توجه به آن است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج حاکی از آن است که، غلبه اندیشه اخباری‌گری به دلیل محدود کردن منابع استنباط احکام و نگرشی حداقلی به دین، «مهم‌ترین مانع توجه به عرف و سیره» محسوب می‌شود. اندیشه اصولی اگرچه به دلیل گسترش منابع و استفاده از عقل و اجتهاد، معتقد به ارتباط دین و سیاست است و بر این اساس، «بهترین مقتضی در مواجهه با عرف و سیره» محسوب می‌گردد، لکن، در این اندیشه نیز توجه جدی و عملی به عرف صورت نگرفته است. با گسترش اندیشه اخباری‌گری و غلبه مواردی مانند کنار گذاشتن عقل در استنباط احکام شرعی (که قوام فقه سیاسی به آن است)، روحیه جمود و تحجرگرایی و ویژگی احتیاط‌‌‌‌‌گرایی، اندیشه جدایی رابطه دین از سیاست ترویج خواهد شد، که چنین رویکردی به مهم‌ترین مانع برای تمسّک به عرف و سیره تبدیل خواهد شد. بنابراین، با توجه به اصلی‌ترین مولفه‌های اندیشه اخباریان مانند حدیث‌محوری، اعتقاد به تشکیل حکومت توسط امام معصوم(ع)، عدم حجیت عقل در تشکیل حکومت، جایگاهی برای تمسّک عرف و سیره‌های عقلایی باقی نمی‌ماند. این رویکرد و غلبه اخباری، موجب نوعی احتیاط در رفتار اصولی و مجتهد در توجه جدی به عرف گردید که علاوه‌بر آن، نگاه اصالی و فراگیر اهل سنت به عرف، احتیاط مضاعف اصولی و مجتهد را به دنبال داشت. بنابراین، موضع‌‌‌گیری اخباریان علیه اجتهاد و غلبه اخباری‌گری و همچنین عدم توسعه ادلّه استنباط از سوی اصولی و مجتهد به جهت احتیاط‌های عملی و رفتاری، دو عامل مهم عدم توجه عملی به عرف می‌باشند.

http://sm.psas.ir/article_728067_f1a679c3f0ca29556e91053f3ece3a15.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 The Citizenship Rights of Political Opponents inthe Islamic Political System and Their Impact onIslamic Civilization-Building حق شهروندی مخالفان در نظام سیاسی اسلام و تاثیر آن بر تمدن‎سازی اسلامی 83 98 728931 10.22034/sm.2023.2004817.2079 FA فاطمه انتشاری دانشجوی دکتری، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران. احمدرضا توکلی گروه حقوق، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران احسان علی اکبری بابوکانی استادیار، گروه فقه و حقوق، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0009-0005-6683-7617 Journal Article 2023 06 14 In studies concerning modern Islamic civilization, a critical subject involves examining internal diversities within the Islamic civilizational environment; among the most significant issues related to such diversities are political opponents within the political system. Political opponents may be analyzed from various perspectives, one of the most crucial being their citizenship rights—a modern concept that can also be identified within the foundations of Islamic law (sharīʿah). This research primarily investigates the status of political opponents in Islam's political system from the perspective of the Holy Quran, focusing on their citizenship rights and its impact on the Islamic civilization-building process. Although citizenship rights initially appear as a modern concept stemming from liberal discourse, reflection upon Quranic teachings and Islamic legal principles reveals conceptual foundations of these rights even toward political opponents. Utilizing a qualitative method with an interpretive-analytical approach, this study selectively examines verses of the Holy Quran concerning opposition, tolerance (tasāmuḥ), patience (ṣabr), rationality (ʿaqlāniyyat), and justice (ʿadālah) toward others, analyzing them through authoritative Islamic commentaries (tafāsīr) and contemporary theories on civil society and religious governance. Findings demonstrate that while acknowledging societal diversity and opposition, the Holy Quran not only prohibits suppressing opponents but obligates the Islamic state to exercise patience, restraint, dialogue, and engagement with them; numerous verses emphasize principles such as human dignity (karāmah insāniyyah), invitation through wisdom (ḥikmah), and ethical treatment of opponents. Thus, upholding opponents' rights constitutes not a temporary expediency but a fundamental principle arising from divine justice (ʿadl ilāhī) in Islam's political order. Such an approach not only prevents social divergence but contributes to realizing modern Islamic civilization by strengthening participation, enhancing public trust, and promoting dialogue. Therefore, safeguarding opponents' citizenship rights represents an intellectual and structural necessity in the Islamic civilization-building process. در پژوهش‎های مرتبط به تمدن نوین اسلامی، ازجمله موضوعات مهم، بررسی تنوعات موجود در محیط داخلی تمدن اسلامی است. چنانچه یکی از مهم‌ترین مسائل مرتبط با تنوعات، مخالفان موجود در نظام سیاسی می‌باشند. مخالفان نظام سیاسی را می‌توان از جنبه‎های مختلفی مورد بحث و بررسی قرار داد، یکی از مهم‌ترین این جنبه‌ها، حقوق شهروندی مخالفان است که به‌مثابه مفهومی مدرن می‌توان آن را در مبانی شریعت اسلامی نیز مشاهده نمود. هدف اصلی این پژوهش بررسی جایگاه مخالفان سیاسی در نظام سیاسی اسلام از منظر قرآن کریم، با تمرکز بر حقوق شهروندی آنان و تأثیر آن بر فرایند تمدن‌سازی اسلامی است. گرچه حقوق شهروندی در نگاه نخست مفهومی مدرن و برخاسته از ادبیات لیبرال تلقی می‌شود، اما با تأمل در آموزه‌های قرآنی و مبانی شریعت اسلامی می‌توان نشانه‌ها و بنیان‌های مفهومی این حقوق را حتی در قبال مخالفان سیاسی شناسایی کرد. پژوهش حاضر با روش کیفی و رویکرد تفسیری- تحلیلی، به مطالعه گزینشی آیات قرآن کریم پیرامون مخالفت، مدارا، صبر، عقلانیت، و عدالت در مواجهه با دیگران پرداخته و آن‌ها را با تفاسیر معتبر اسلامی و همچنین نظریات معاصر درباره جامعه مدنی و حکومت دینی مقایسه و تحلیل کرده است. یافته‌های تحقیق نشان می‌دهد که قرآن کریم ضمن پذیرش وجود تنوع و مخالفت در جامعه، نه‌تنها سرکوب مخالفان را تجویز نمی‌کند، بلکه حکومت اسلامی را موظف به صبر، خویشتن‌داری، گفت‌وگو و تعامل با مخالفان می‌داند. در بسیاری از آیات، اصولی چون کرامت انسانی، دعوت به حکمت، و برخورد اخلاقی با مخالفان برجسته شده‌اند. در نتیجه، رعایت حقوق مخالفان نه یک مصلحت موقتی، بلکه یک اصل بنیادین و برخاسته از عدالت الهی در نظام سیاسی اسلام است. چنین رویکردی نه‌تنها مانع واگرایی اجتماعی می‌شود، بلکه با تقویت مشارکت، افزایش اعتماد عمومی، و ترویج گفت‌وگو، به تحقق تمدن نوین اسلامی کمک می‌کند. بنابراین، پاسداشت حقوق شهروندی مخالفان، ضرورتی فکری و ساختاری در فرایند تمدن‌سازی اسلامی به‌شمار می‌آید.

http://sm.psas.ir/article_728931_155675d4b2d90b6d949e17b51b3fbd66.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 Re-examining the Role of States in SupportingKnowledge-Based Ideas for Achieving Good Governance(Case Study: Supporting Ideas Through Non-FungibleTokens (NFTs) Based on Blockchain Technology) بازخوانی نقش دولت‎ها در حمایت از ایده‎های دانش‎بنیان در فرایند دستیابی به حکمرانی مطلوب (نمونه موردی: حمایت از ایده توسط توکن‎های غیرمثلی مبتنی بر فناوری بلاکچین) 99 114 732784 10.22034/sm.2023.2013648.2146 FA شیرین سادات فروغی مقدم دانشجوی دکتری، گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران. رضا سلطانی دانشکده حقوق، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران احمد محمدی دانشکده حقوق، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، ایران Journal Article 2023 10 15 The present research aims to propose a novel, practical, and scientifically grounded approach based on blockchain technology to support and protect ideas and intellectual assets in the domain of intellectual property rights—specifically, by defining non-fungible tokens (NFTs) to achieve this objective toward maximizing individual rights protection and attaining good governance; additionally, examining the relationship between states as agents for achieving good governance and emerging technologies as tools for this process constitutes the core research problem. The study is premised on the hypothesis that since new knowledge-based technologies are proliferating at an exponential pace in a knowledge-driven economy where commercial ideas play a pivotal role in the global market, establishing support frameworks for creators' rights—while anchored in advancing good governance—will foster societal economic growth, as protecting idea-holders and knowledge-owners constitutes a fundamental right essential to every proprietor; preserving privacy and human dignity is vital for maintaining societal relationships and the rule of law, forming the foundation of a dynamic society geared toward enhancing political, economic, and administrative authority. Idea-holders and intellectual property owners persistently seek to protect the fruits of their thought through available means; the exponential growth of science and the evolution of asset categories have transformed preservation methods for such assets, such that traditional approaches cannot sufficiently achieve this goal for enhanced rule of law and transparency; thus, more efficient technology-based solutions must be pursued. Findings indicate that leveraging emerging technologies like blockchain and tools such as tokens can address idea-holders' challenges by preserving ideas while pioneering novel methods for proving proprietary rights, thereby further contributing to good governance. هدف پژوهش حاضر ارائه راهکاری نو، مفید و علمی مبتنی بر فناوری بلاکچین جهت حمایت و حفاظت از ایده و دارایی‌های فکری در حوزة حقوق مالکیت فکری و به‌طور خاص، تعریف توکن غیرمثلی NFT برای دستیابی به این مقصود در راستای نیل به حفظ هرچه بیشتر حقوق افراد و حکمرانی مطلوب است. بررسی ارتباط میان دو متغیر دولت‎ها به‌مثابه کارگزاران دستیابی به حکمرانی مطلوب، فناورهای نوظهور به‌مثابه ابزار این فرایند نیز مسئله اصلی پژوهش حاضر است. پژوهش بر این فرضیه استوار است که از آنجایی که <span lang="FA" style="font-size: 10.5pt; mso-ansi-font-size: 8.5pt; line-height: 97%; font-family: 'B Mitra'; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;">فناوری‌های جدید دانش‌بنیان با سرعتی فراگیر در حال رشد فزاینده‌ای هستند و در دنیایی که اقتصاد مبتنی بر دانش است و ایده‌های تجاری نقشی اساسی در بازار جهانی ایفا می‌کند، ایجاد بسترهای حمایتی از حقوق پدیدآورنده دانش و در عین‌حال بر پایه‎ توسعه‎ حکمرانی مطلوب، منجربه رشد اقتصادی جامعه خواهد شد؛ زیرا حمایت از دارنده ایده و دانش، از حقوق اساسی و بنیادی هر مالک است؛ حفظ حریم خصوصی و کرامت انسانی برای حفظ روابط افراد جامعه و حاکمیت قانون، حیاتی بوده و اساس یک جامعه پویا در راستای اعتلای اقتدار سیاسی، اقتصادی و اداری است. دارنده ایده و اموال فکری نیز همواره به‌دنبال حفاظت از ماحصل اندیشه خویش، از راه‌های ممکن است. رشد فزایندة علم و تحول گونه‌های اموال موجب دگرگونی شیوه‌های حفظ این نوع اموال نیز شده است، به‌طوری‌که با روش‌های سنتی و قدیمی، امکان توفق این مهم در جهت حاکمیت مطلوب‌تر قانون و شفافیت آن وجود ندارد؛ لذا باید به‌دنبال راه‌های کارآمدتر و مبتنی بر تکنولوژی بود. نتایج پژوهش حاکی از آن است که <span lang="FA" style="font-size: 10.5pt; mso-ansi-font-size: 8.5pt; line-height: 97%; font-family: 'B Mitra'; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;">با استفاده از فناوری نوظهوری چون بلاکچین، و ابزاری مانند توکن‌ها می<span dir="LTR" lang="FA" style="font-size: 10.5pt; mso-ansi-font-size: 8.5pt; line-height: 97%; font-family: 'B Mitra'; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;">‎<span lang="FA" style="font-size: 10.5pt; mso-ansi-font-size: 8.5pt; line-height: 97%; font-family: 'B Mitra'; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;">توان برای حل چالش دارندة ایده راهکاری ارائه داد، تا هم ایده را حفظ کند و هم برای اثبات حق مالکانه، طریقتی نو یافته و از بُعد دیگری در راستای حکمرانی مطلوب موثر واقع گردد.

http://sm.psas.ir/article_732784_06b84b14756138d146ec33db69a0d0d9.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 Mechanisms for Safeguarding Public Rights inthe Iranian Legal System in Light ofGood Governance مکانیزم‌های صیانت از حقوق عامه در نظام حقوقی ایراندر پرتو حکمرانی شایسته 115 132 732785 10.22034/sm.2023.2008350.2111 FA صبا شیخی دانشجوی دکتری، گروه حقوق عمومی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران 0009-0007-6618-3689 حجت اله ابراهیمیان گروه حقوق عمومی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران محمدرضا حکاک‌زاده گروه حقوق، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران Journal Article 2024 05 20 The primary objective of this study is to examine the foundations, mechanisms, and effective strategies for safeguarding public rights in the legal system of the Islamic Republic of Iran, with an emphasis on the principles of good governance. The present research seeks to analyze the role of the judiciary in realizing justice and upholding public rights from the perspective of fundamental principles such as the rule of law, separation of powers, and judicial independence. The central issue of the study is that, despite the explicit constitutional emphasis on the necessity of “upholding public rights” by the judiciary, a clear definition of these rights and the necessary executive mechanisms for their protection have yet to be established. Consequently, the main research question is to what extent the Iranian legal system has been able to provide effective tools and mechanisms for safeguarding public rights and what challenges exist in this regard. The research method is descriptive-analytical, adopting an interdisciplinary approach that simultaneously considers jurisprudential discussions, public law, and governance theories. Among the key findings of this study are the emphasis on the judiciary’s vital role in enforcing social justice, strengthening public oversight, and preventing the authoritarian tendencies of executive bodies. Additionally, the principle of the rule of law, as a fundamental pillar in guaranteeing public rights, and the independence of the judiciary, as a tool to prevent political interference in judicial processes, are identified as key elements in safeguarding public rights. To fully realize the protection of public rights, comprehensive legislation, effective oversight, and the collaboration of governmental and civil institutions must be strengthened. Furthermore, implementing constitutional provisions regarding the protection of citizens’ rights requires clarifying concepts, enacting supplementary regulations, and enhancing the responsiveness of responsible institutions to the public. هدف اصلی این پژوهش، بررسی مبانی، سازوکارها و مکانیزم‌های مؤثر در صیانت از حقوق عامه در نظام حقوقی جمهوری اسلامی ایران با تأکید بر اصول حکمرانی شایسته است. پژوهش حاضر می‌کوشد نقش قوه قضائیه در تحقق عدالت و احیای حقوق عامه را از منظر اصول بنیادین همچون حاکمیت قانون، تفکیک قوا و استقلال قضایی تحلیل نماید. مسئله اصلی پژوهش این است که علی‌رغم تصریح قانون اساسی، بر ضرورت «احیای حقوق عامه» توسط قوه قضائیه، هنوز تعریف روشنی از این حقوق و سازوکارهای اجرایی لازم برای صیانت از آن ارائه نشده است. از این‌رو، سؤال اصلی پژوهش آن است که نظام حقوقی ایران تا چه میزان توانسته است ابزارها و سازوکارهای کارآمدی را در راستای صیانت از حقوق عامه فراهم آورد و چه چالش‌هایی در این مسیر وجود دارد. روش‌ پژوهش، توصیفی- تحلیلی بوده و رویکرد پژوهش به‌صورت میان‌رشته‌ای است و مباحث فقهی، حقوق عمومی، و نظریات حکمرانی را توأمان مدنظر قرار داده است. از نتایج مهم این پژوهش می‌توان به تأکید بر نقش حیاتی قوه قضائیه در اجرای عدالت اجتماعی، تقویت نظارت عمومی، و جلوگیری از خودکامگی دستگاه‌های اجرایی اشاره کرد. همچنین، اصل حاکمیت قانون به‌عنوان رکن اساسی تضمین حقوق عمومی، و استقلال قوه قضائیه به‌عنوان ابزار جلوگیری از نفوذ قدرت‌های سیاسی در فرآیند قضایی، از محورهای کلیدی صیانت از حقوق عامه معرفی شده‌اند. برای تحقق کامل صیانت از حقوق عامه، لازم است قانون‌گذاری جامع، نظارت مؤثر، و تعامل نهادهای دولتی و مردمی تقویت شود. همچنین، اجرای مفاد قانون اساسی در زمینه حفظ حقوق شهروندان مستلزم شفاف‌سازی مفاهیم، تدوین مقررات تکمیلی و افزایش پاسخگویی دستگاه‌های مسئول در قبال مردم است.

http://sm.psas.ir/article_732785_76d10b7794bb3895a8c9035005924d3c.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 An Evaluation of the Cultural Policies of the Islamic Republic of Iran in UpstreamDocuments: A Case Study of the Hijab Issue ارزیابی سیاست‌‌های فرهنگی جمهوری اسلامی ایراندر اسناد بالادستی: مطالعه موردی مسئله حجاب 133 148 728068 10.22034/sm.2025.2011833.2133 FA امین کشوری دانشجوی دکتری، گروه مطالعات زنان، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران سمیه عرب خراسانی استادیار، گروه جامعه‌شناسی، دانشکده زن و خانواده، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران. مجید دهقان بنادکی استادیار، گروه فلسفه، دانشکده زن و خانواده، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران Journal Article 2023 09 18 The hijab is one of the most significant cultural issues of the Islamic Revolution, for which numerous policies and laws have been enacted, and assessing their effectiveness has remained a critical topic. Since its inception, the Islamic Republic of Iran has formulated and implemented various policies, laws, and regulations to address the issue of hijab. Despite the initial phase of the revolution, the introduction of multiple bills, the enactment of various laws, and policies aimed at institutionalizing the hijab in society, educational spaces, and governmental institutions, the current situation remains unsatisfactory, and the issue has become increasingly complex. A theoretical review of hijab-related policies, laws, directives, and regulations, along with an assessment of their impact on the complexity of the hijab issue in contemporary Iranian society, is both essential and necessary, justifying the present study. Therefore, the primary objective of this research is to evaluate the policies of the Islamic Republic regarding the hijab. Using qualitative content analysis, this study examines 56 upstream hijab-related documents in the Islamic Republic of Iran, ratified by the Islamic Consultative Assembly, the Supreme Council of the Cultural Revolution, the Public Culture Council of the Supreme Council of the Cultural Revolution, the Council of Ministers, the Ministry of Interior, and other policymaking bodies. By extracting conceptual codes from these documents and analyzing them, six subcategories and two main categories were identified. Inadequate policymaking and the politicization of the hijab are the two main categories presented in the findings. Lack of decisiveness in policymaking, state-centric policies, document drafting instead of policymaking, the absence of a scientific approach in policymaking, the lack of hijab as a conceptual framework, and the absence of a suitable theoretical perspective are the subcategories under the aforementioned main categories. حجاب از مهم‌ترین موضوعات فرهنگی انقلاب اسلامی است که درباره آن سیاست‌ها و قوانین متعددی وضع شده و بررسی میزان کارآمدی آن‌‌ها همواره از مباحث مهم بوده و هست. نظام جمهوری اسلامی ایران از ابتدای پیدایش خود، برای مواجهه با مسئله حجاب، سیاست‌‌ها، قوانین و آیین‌‌نامه‌‌های متعددی را نگاشته و به مرحله اجرا رسانده است. با طی شدن گام اول انقلاب اسلامی، به‌رغم ارائه لایحه‌‌های متعدد، تصویب قوانین مختلف و سیاست‌‌هایی جهت نهادینه‌‌سازی حجاب در اجتماع و فضاهای آموزشی و نهادهای دولتی، وضعیت مناسبی در این مسئله وجود ندارد و به مسئله‌‌ای پیچیده تبدیل شده است. بررسی و مرور نظری سیاست‌‌ها، قوانین، ابلاغیه‌‌ها و آیین‌‌نامه‌‌های حجاب و بررسی تاثیر آنها در پیچیدگی حجاب در جامعه امروز ایرانی، امری مهم و ضروری بوده و مسئله پژوهش حاضر را موجه می‌سازد. بنابراین، هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی سیاست‌‌های نظام جمهوری اسلامی در موضوع حجاب می‌‌باشد. پژوهش حاضر با روش تحلیل محتوای کیفی، 56 سند بالادستی حجاب در جمهوری اسلامی ایران که توسط مجلس شورای اسلامی، شورای عالی انقلاب فرهنگی، شورای فرهنگ عمومی شورای عالی انقلاب فرهنگی، هیئت وزیران، وزارت کشور و دیگر مراجع سیاست‌‌گذار تصویب شده را ارزیابی کرده است. با استخراج کدهای مفهومی از اسناد و تأمل و تحلیل آن‌ها شش مقوله فرعی و دو مقوله اصلی استخراج گردید. سیاست‌‌گذاری ناکافی و بی‌ایدگی حجاب، دو مقوله اصلی ذکر شده در بخش یافته‌هاست. عدم قاطعیت در سیاست‌‌گذاری، سیاست دولت‌محور، سندنویسی به جای سیاستگذاری، فقدان نگاه علمی در سیاست‌‌گذاری، فقدان حجاب به‌مثابه مفهوم و فقدان چشم‌انداز نظری مناسب نیز مقوله‌های فرعی ذیل دو مقوله پیشین هستند.

http://sm.psas.ir/article_728068_eb486b5db694e9a7a73680dbe0c5d60a.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 Religious Rationality and the Strategy of Deterrence عقلانیت دینی و راهبرد بازدارندگی 149 166 732786 10.22034/sm.2024.2004838.2080 FA مهدی کریمی دانشجوی دکتری، گروه روابط بین‌الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. سید جلال دهقانی فیروزآبادی استاد، گروه روابط بین‌الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران مجتبی عبدخدایی دانشیار، گروه روابط بین‌الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران. 0000-0002-6791-3387 Journal Article 2023 10 04 Deterrence, as one of the survival strategies in the contemporary world, is influenced by the defensive thought framework of each nation's policymakers and evolved into a significant foreign policy strategy for states through weapons development, becoming one of the most effective tools of 20th-century foreign policy; indeed, deterrence constituted the most effective instrument of Cold War foreign policy, preventing direct conflict between the two poles while ensuring stability maintenance. The deterrence strategy has continually evolved, and in the modern era, having undergone five evolutionary waves, it has progressively advanced toward complexity. One manifestation of this complexity emerged during the fourth wave with the entry of value-oriented state and non-state actors into the international arena, which again highlighted religion's role and importance in shaping international developments. These transformations—marked by the Islamic Revolution's emergence and the establishment of an Islamic state based on transcendent jurisprudential values (fiqhī)—sought to present a distinct deterrence strategy in the current era; accordingly, a fundamental and contentious assumption within deterrence theory concerns the issue of rationality in deterrence strategy. Thus, the primary research question is: What are the characteristics of religious rationality centered on the Shiite school in deterrence? Employing a descriptive-analytical method, findings indicate that deterrence within religious rationality has always been grounded in the convention of the rational (banāʾ ʿuqalāʾ) and regulated by scriptural legal (sharīʿah) stipulations—such that prudent understanding in religious thought constitutes a holistic rationality concerned with both worldly and otherworldly affairs, decreeing that humans must not settle for material gains nor remain confined within self-foundational rationality that perceives only matter and material human relations. The rationality in conventional deterrence theories prioritizes power, resulting in power-based security; consequently, those possessing power secure safety, while the powerless face subjugation or annihilation, leaving no room for justice and equality—these represent corruptions (fasād) in deterrence. Conversely, Shiite rationality is transcendence-oriented, recognizing ultimate objectives to obligate repelling probable harm (wujūb-i dafʿ-ḍarar-i muḥtamal) from the self; accordingly, it formulates policies for confronting enemies by weighing interests (maṣāliḥ) and corruptions (mafāsid), with the ultimate aim of establishing a deterrence system based on security provision and creating conditions for reviving truth and justice (iḥyā-yi kalimat-i ḥaqq va ʿadālat). بازدارندگی بعنوان یکی از استراتژی‌های بقاء در جهان کنونی متأثر از چارچوب اندیشه دفاعی سیاستمداران هر کشور یا ملتی است و به عنوان یکی از مؤثرترین ابزارهای سیاست خارجی قرن بیستم، با توسعه تسلیحات، به یک استراتژی مهم در سیاست خارجی دولت‌ها تبدیل شد. به عبارتی، بازدارندگی، مؤثرترین ابزار سیاست خارجی جنگ سرد است که از ورود دو قطب به یک درگیری داغ جلوگیری نموده و حفظ ثبات را تضمین کرد. راهبرد بازدارندگی همواره دچار تحولاتی بوده و در عصر حاضر با طی کردن پنج موج تحولی، همواره در مسیر پیچیدگی گام برداشته است. یکی از بروز و ظهورهای پیچیدگی راهبرد بازدارندگی، در موج چهارم و ورود بازیگران دولتی و غیردولتی ارزش‌محور در عرصه بین‌الملل می‌باشد، که بار دیگر نقش عنصر دین و اهمیت آن را در تنظیم تحولات بین‌المللی نمایان ساخت. ‌‌‌‌‌‌‌این تحولات با ظهور انقلاب اسلامی و استقرار دولت اسلامی مبتنی بر ارزش‌های متعالی و فقهی، درصدد ارائه راهبردی متفاوت از بازدارندگی در عصر کنونی گردید،‌‌‌‌‌‌‌‌ در این راستا یکی از مفروضات اساسی و مهم در نظریة بازدارندگی که مورد مناقشه قرار می‌گیرد، مسئله عقلانیت در راهبرد بازدارندگی است. لذا سؤال اصلی پژوهش حاضر این است که شاخصه‌های عقلانیت دینی با محوریت مکتب شیعی در بازدارندگی چیست؟ روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج حاکی از آن است که، بازدارندگی در عقلانیت دینی همواره مبتنی بر بنای عقلا و قاعده‌مند به ضوابط و شرایط نص شریعت بوده است؛ به گونه‌ای که فهم خردورزانه در اندیشه دینی، عقلانیتی جامع‌اندیش است که دغدغه دنیا و آخرت را با هم دارد و حکم می‌کند که انسان به سود دنیوی و مادی بسنده نکند و در حصار عقلانیت خودبنیاد که تنها ماده و روابط مادی انسان را می‌بیند، باقی نماند، عقلانیت موردنظر در نظریات مرسوم بازدارندگی، عقلانیتی است که در آن اصالت با قدرت است و در نتیجه امنیت مبتنی بر قدرت می‌باشد. بنابراین، هر کس قدرت داشت، امنیت نیز دارد، هر کس قدرت نداشت، امنیت ندارد و قدرت‌های ضعیف محکوم به انقیاد یا نابودی هستند و دیگر جایی برای عدالت و برابری باقی نمی‌ماند. موارد مذکور را می‌توان از مصادیق فساد در مسئله بازدارندگی دانست. اما عقلانیت موردنظر شیعه مبتنی بر تعالی‌محوری است که بر این اساس، با شناخت هدف، درصدد وجوب دفع ضرر از نفس است که در این راستا سیاست‌هایی را در خصوص مقابله با دشمن با در نظر گرفتن مصالح و مفاسد طراحی می‌نماید و غایت نهایی در ایجاد سیستم بازدارندگی مبتنی بر تأمین امنیت و زمینه‌سازی احیای کلمه حق و عدالت می‌باشد.

http://sm.psas.ir/article_732786_98deb6092452a562b2fd5501dbe327d3.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 Recognition of Non-Muslim States byMuslim Countries شناسایی کشورهای غیر مسلمان توسط کشورهای اسلامی 167 180 728071 10.22034/sm.2025.548940.1834 FA منصور سهروردی دانشجوی دکتری، گروه فقه سیاسی، جامعه المصطفی العالمیه، قم، ایران قاسم شبان نیا استاد، گروه علوم سیاسی، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران 0000-0003-0907-616X Journal Article 2024 09 08 The present study aims to address the question of what perspectives Muslim scholars hold regarding the recognition of non-Muslim states by Muslim countries. Employing a descriptive-analytical methodology, the findings indicate that all political, economic, cultural, and other forms of interaction between nations and states depend on mutual recognition as independent and sovereign political entities with established rights in the international arena. While the principle of recognizing Muslim states is clear and self-evident in Islam, there is disagreement among Islamic scholars concerning the recognition of non-Muslim states in the international system. One group, citing Quranic verses, prophetic traditions (Sunnah), the practical conduct of the Prophet (PBUH), and rational arguments, deems the recognition of non-Muslim states permissible. Another group, however, rejects such recognition, arguing for the necessity of jihad against disbelievers—even during the occultation (ghaybah)—and the liberation of oppressed nations under the domination of arrogant powers (mustakbirīn). A comprehensive examination of Quranic verses, the narrations of the infallible Imams (AS), the Prophet’s (PBUH) conduct, and historical evidence from Islamic societies reveals that non-Muslim states can be categorized into two groups: those that are inherently corrupt and aggressive, relentlessly persecuting Muslims, and those that engage in peaceful coexistence and reconciliation with Muslims. Consequently, Islam adopts differing approaches to recognition based on the stance of non-Muslim states toward Muslims. If non-Muslim states acknowledge the legitimacy of Islam and Islamic governance, refrain from seeking the destruction of Muslim societies or aggression against them, Muslims may recognize such states and establish peaceful and cooperative relations with them. However, if non-Muslim states exhibit hostility toward Muslims and Islamic countries, actively oppressing them, then, in accordance with explicit Quranic injunctions and the traditions of the Ahl al-Bayt (AS), Muslims are obliged to engage in defensive struggle (jihad) and withhold recognition from such states. هدف پژوهش حاضر پاسخ به این سوال است که، اندیشمندان مسلمان چه دیدگاه‌هایی در مورد شناسایی کشورهای غیرمسلمان از سوی کشورهای مسلمان دارند؟ روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج حاکی از آن است که، <span lang="FA" style="font-size: 10.5pt; mso-ansi-font-size: 8.5pt; line-height: 97%; font-family: 'B Mitra'; mso-ascii-font-family: Tahoma; mso-hansi-font-family: Tahoma; color: #222222; background: white;">همه ارتباطات سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و... به ارتباط بین کشورها و ملت‌ها با همدیگر بستگی دارد و این ارتباط شکل نمی‌گیرد، مگر با شناسایی همدیگر کشورها به عنوان یک واحد سیاسی مستقل و آزاد که دارای حقوقی در جهان هستند. در این بین اصل شناسایی کشورهای مسلمان در دین اسلام اصلی روشن و بدیهی است، اما در شناسایی کشورهای غیرمسلمان در نظام بین‌الملل، بین علمای اسلام اختلاف‌نظر وجود دارد، گروهی با استناد به آیات و روایات و سیره عملی پیامبر(ص) و دلایل عقلی، شناسایی کشورهای غیرمسلمان را جائز می‌دانند و گروهی دیگر با استناد به لزوم جهاد علیه کفار، حتی در زمان غیبت و همچنین نجات ملت‌های ستمدیده و مظلوم تحت سیطره مستکبرین، شناسایی کشورهای غیرمسلمان را نمی‌پذیرند، به‌طورکلی باید اذعان کرد، با نگاهی به آیات قرآن و روایات معصومین و سیره پیامبر(ص) و نیز با توجه به یافته‌های مورخان تاریخ در جوامع اسلامی می‌توان گفت که، کشورهای غیرمسلمان دو گروه هستند. گروهی از آنها همواره فسادانگیز و متجاوز بوده و در آزار و اذیت مسلمانان از هیچ کوششی فروگذار نمی‌کنند و گروهی دیگر کسانی هستند که با مسلمانان از در صلح و آشتی درآمدند و روش همزیستی مسالمت‌آمیز با مسلمانان را اختیار کردند. بنابراین، دین اسلام با توجه به مواضع غیرمسلمانان در قبال مسلمانان، نسبت به شناسایی آنها، برخوردهای متفاوتی از خود نشان می‌دهد. به این معنا که آن دسته از کفار و کشورهای غیرمسلمان اگر موجودیت دین اسلام و حکومت اسلامی را مورد شناسایی قرار دهند، به رسمیت بشناسند و درصدد براندازی و تجاوز به مسلمانان و کشور اسلامی نباشند، مسلمانان می‌توانند آن کشورها را مورد شناسایی قرار دهند و با آنها رابطه و همزیستی صلح‌آمیز و مسالمت‌آمیز داشته باشند و اگر آن دسته از کشورهای غیرمسلمان نسبت به مسلمانان و کشورهای مسلمان، رفتاری دشمنانه داشته باشند و به دنبال آزار و اذیت مسلمانان باشند، در این صورت طبق آیات صریح قرآن و روایات ائمه اطهار(ع)، باید با آنان به جهاد و مبارزه پرداخت و از به رسمیت شناختن اینگونه کشورها خودداری کرد.

http://sm.psas.ir/article_728071_f875b881640c4503713c04669412f3fc.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 Islamic Public Diplomacy: Strategies and Tactics دیپلماسی ‌عمومی ‌اسلامی: راهبرد‌ها و تاکتیک‌ها 181 198 728066 10.22034/sm.2025.1988889.2027 FA مهدی امیدی دانشیار، گروه علوم سیاسی، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران. محمدعلی بیانی دانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران 0000-0002-3899-9863 Journal Article 2023 01 31 Public diplomacy represents a novel approach in states' foreign policy, employed toward nations while targeting elites and public opinion; although as ancient as governance itself, this concept was first utilized in its modern sense by Edmund Gullion in 1965. Today, it commands extensive scholarly research in Western academic circles, developing multiple models, diverse strategies, and varied tactics. While not originating from Islamic discourse, its structural and substantive capacities possess particular richness from this perspective—such that authentic components, strategies, and tactics must be sought within Islamic sources and thought. From an Islamic viewpoint, the world constitutes the "Abode of Invitation" (dār al-daʿwah), summoning humanity toward monotheism, perfection, and felicity; thus, all nations are addressees of the Islamic state's public diplomacy, which endeavors to attract them through various strategies and tactics. The core research question is: "What are the strategies and tactics of Islamic public diplomacy toward nations to attract them to Islam?" Employing a descriptive-analytical method, "insight cultivation and awakening of nations," "resilience-strengthening of the global oppressed" (mustaḍʿafīn), "conciliation of hearts" (taʾlīf al-qulūb), "migration for propagation" (hijrah for daʿwah), and "deterrence capability utilization" were identified as the principal tactics of Islamic public diplomacy toward nations for attracting them to Islam. These strategies simultaneously demonstrate the humanistic and peace-seeking character of the Islamic state to the world while attracting others to Islam and its values; moreover, they generate profound, novel, and positive transformations, propagating Islam among distant and proximate nations, perpetually exhibiting high efficacy in creating appeal and influencing nations—which, if properly activated in the Islamic state's public diplomacy, can generate soft power and attract numerous hearts and nations to Islam. Presently, elements such as globalization, technological advancement, pervasive media, global trade, tourism, and global civil society have increasingly paved the way for the effectiveness of Islamic public diplomacy and its strategies and tactics. دیپلماسی عمومی رویکردی‌ نو در سیاست خارجی دولت‌ها بوده که در قبال ملت‌ها به‌کار گرفته می‌شود و نخبگان و افکار عمومی را هدف قرار می‌دهد. دیپلماسی عمومی به اندازة حکومت و دولت قدمت دارد، اما برای اولین ‌بار این ‌مفهوم در سال 1965، توسط ادموند گولیون در معنای‌ مدرن آن به‌کار رفت. امروزه این‌ مفهوم، مطالعات و تحقیقات‌ وسیعی را در مجامع‌ علمی غرب به‌ خود اختصاص داده و آن را برخوردار از مدل‌های متعدد، راهبردها و تاکتیک‌های مختلف ساخته ‌است. اگرچه این مفهوم تولید شده در ادبیات ‌اسلامی نیست، اما از این منظر، ظرفیت‌های شکلی و محتوایی آن از غنای خاصی برخوردار می‌باشد. به گونه‌ای که می‌توان مدعی ‌شد مؤلفه‌های راستین و راهبردها و تاکیتک‌های آن را می‌بایست در منابع و اندیشه اسلامی جست‌وجو نمود. از منظر اسلامی، جهان «دارالدعوه» یعنی مکان دعوت مردم به ‌‌سوی توحید، کمال و سعادت است و از این‌رو همة ملت‌ها مخاطب ‌دیپلماسی عمومی دولت اسلامی ‌هستند که با راهبردها و تاکتیک‌های مختلف به جذب آنها همت می‌گمارد. پرسش اساسی این ‌است که: ‌‌راهبردها و تاکتیک‌های دیپلماسی عمومی اسلامی در قبال‌ ملت‌ها و به ‌‌منظور جذب‌ ‌‌آنها به‌ اسلام چیست؟ روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و «بصیرت‌افزایی‌ و بیدارسازی ملت‌ها»، «مقاوم‌سازی مستضعفین جهان»، «تألیف ‌قلوب»، «هجرت برای دعوت»، «بکارگیری قدرت بازدارندگی» به عنوان مهم‌ترین تاکتیک‌های دیپلماسی عمومی اسلامی در قبال‌ ملت‌ها و به ‌‌منظور جذب‌ ‌‌آنها به‌ اسلام شناسایی شدند.<span lang="FA" style="font-size: 10.5pt; mso-ansi-font-size: 8.5pt; line-height: 97%; font-family: 'B Mitra'; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"> این راهبردها ضمن آنکه چهرة انسانی و صلح‌طلبی دولت اسلامی را به جهانیان نشان می‌دهند، باعث جذب آنها به اسلام و ارزش‌های آن نیز می‌شوند. همچنین، تحولات‌ ایجابی بنیادین و بدیعی را از خود برجای گذاشته و موجب گسترش ‌اسلام در میان ملت‌های دور و نزدیک می‌گردند و همواره از توانایی‌ بالایی در ایجاد جذابیت و تأثیرگذاری بر ملت‌ها برخوردارند؛ که اگر به‌درستی در دیپلماسی عمومی دولت‌ ‌اسلامی فعال شوند، می‌توانند مولّد قدرت نرم باشند و دل‌ها و ملت‌های ‌زیادی را به اسلام جذب نمایند.<span lang="FA" style="font-size: 10.5pt; mso-ansi-font-size: 8.5pt; line-height: 97%; font-family: 'B Mitra'; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;"> امروزه، مؤلفه‌هایی مانند جهانی‌‌شدن، توسعۀ ‌فناوری، رسانه‌های ‌فراگیر، تجارت‌ جهانی، توریسم و جامعۀ مدنی ‌جهانی، راه را برای اثرگذاری دیپلماسی عمومی اسلامی و راهبردها و تاکتیک‌های آن بیش از پیش گشوده‌‌اند.

http://sm.psas.ir/article_728066_4f30826e01620be028c1af5ea6ff55e7.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 An Examination of the Role of U.S. Security Policyin the 21st Century and Global Security Crises بررسی نقش سیاست امنیتی آمریکا در قرن 21و بحران‎های امنیتی جهانی 199 214 729988 10.22034/sm.2022.1982743.1983 FA حمید جهانگیری دانشجوی دکتری، گروه روابط بین‌الملل، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. 0000-0003-4129-6533 فخرالدین سلطانی گروه روابط بین‌الملل، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران 0000-0002-0849-4370 آرمین امینی گروه روابط بین‌الملل، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران. 0000-0003-0561-176X Journal Article 2022 12 13 The formulation of U.S. national and regional security in the 21st century is a function of the power equation and geopolitical shifts within the international system; this dynamic remains consistently influenced by changes in the orientation of the hegemonic and system-structuring power. Alterations in the balance of power leave their impact on the trajectory of regional competitions among actors, including the United States. U.S. security policy in the 21st century has led to the emergence of intractable crises. The primary research question of this study is: "What impact have U.S. regional security strategies in the 21st century exerted on international politics and regional order?" Furthermore, the research is grounded in the hypothesis that "the security strategy and functions of the United States in the 21st century—which encompass an evolutionary trajectory from acute unilateralism (preemptive war) to regional multilateralism—have established the groundwork for crises in international politics." Data analysis was conducted using the fundamental analysis method. Findings reveal that while the Bush and Obama administrations differed in their general definition of threats and challenges facing the United States, they largely concurred regarding national security objectives; their fundamental divergence lay in the relative importance accorded to international order. The national security strategies of Bush and Obama concerning foreign policy tools and approaches were substantially similar (excluding preemptive war). Conversely, the Trump administration reconceptualized threat identification and reformulated objectives and approaches, adopting a "self-reliance" strategy aimed at achieving the "America First" slogan. Collectively, although evolution is observable in U.S. foreign policy, its outcomes—manifest as crises across various regions—have remained unchanged. شکل‌بندی امنیت ملی و منطقه‌ای ایالات متحده در قرن 21، تابعی از معادله قدرت و تغییرات ژئوپلیتیکی در نظام بین‌الملل است. این امر همواره متاثر از تغییر در جهت‎گیری‎های قدرت هژمون و سیستم‎ساز است. تغییر در موازنه قدرت، تاثیر خود را در روند رقابت‌های منطقه‌ای بازیگران ازجمله ایالات متحده برجای می‌گذارد. سیاست امنیتی آمریکا در قرن 21 منجربه ظهور بحران‌های پایان‌ناپذیر گردیده است. پرسش اصلی پژوهش حاضر آن است که «راهبردهای امنیت منطقه‌ای آمریکا در قرن 21 چه تاثیری بر سیاست بین‌الملل و نظم منطقه‌ای به جا گذاشته است؟». همچنین پژوهش بر این فرضیه استوار است که راهبرد و کارکردهای امنیتی آمریکا در قرن21 که سیر تطور از یکجانبه‎گرایی حاد (جنگ پیش‌دستانه) تا چندجانبه‌گرایی منطقه‌ای را دربرمی‎گیرد، زمینه‎های ایجاد بحران در سیاست بین‎الملل را فراهم آورده است. تحلیل داده‎های پژوهش براساس روش تحلیل بنیادین انجام شده است. یافته‌‌های تحقیق نشان می‌‌دهد که دولت‌‌های بوش و اوباما در تعریف کلی مسألۀ تهدید و چالش‌‌های پیش‌‌روی آمریکا با هم اختلاف داشته‌‌اند، اما عمدتاً در زمینۀ اهداف امنیت ملی هم‌‌نظر هستند. اختلاف اساسی آنها در زمینۀ اهمیت نسبی نظم بین‌‌الملل است. استراتژی‌‌های امنیت ملی بوش و اوباما دربارۀ ابزارها و رویکردهای سیاست خارجی تا حد زیادی (منهای جنگ پیش‌‌دستانه) شبیه یکدیگرند. این در حالی است که در دولت ترامپ، شناسایی تهدیدها و ارائۀ اهداف و رویکردها تغییر کرده و رویکرد «خوداتکایی» با هدف دستیابی به شعار «اول آمریکا» در پیش گرفته شد. درمجموع، اگرچه در سیاست خارجی ایالات متحده تطور دیده می‎شود، اما نتایج آن که ایجاد بحران در مناطق مختلف است، تغییری نکرده است.

http://sm.psas.ir/article_729988_ebc1823e5cf71bf4ebe649cc0c009e3c.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 Bilateral and Multilateral Energy CooperationBetween Iran and Russia in the Caucasus Region همکاری‌های دوجانبه و چندجانبۀ ایران و روسیه در حوزۀ انرژی قفقاز 215 228 723201 10.22034/sm.2025.2053473.2286 FA مهدی ظاهری کاشانی دانشجوی دکتری، گروه روابط بین‌الملل، واحد بین‌المللی کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، جزیره کیش، ایران. 0009-0003-1593-5386 ارسلان قربانی شیخ نشین استاد، گروه روابط بین‌الملل، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران 0000-0002-4005-1684 گارینه کشیشیان سیرکی گروه علوم سیاسی و روابط بین‌الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0001-8645-7295 Journal Article 2025 02 14 In recent decades, the Caucasus region has become a focal point for global powers due to its geopolitical significance and abundant energy resources. As neighboring and influential states in the region, Iran and Russia have sought to consolidate and strengthen their positions in the Caucasus energy market through bilateral and multilateral cooperation. These collaborations—encompassing gas transit agreements, oil exports, and energy infrastructure development—not only help meet the energy needs of both countries but also significantly impact energy security and regional stability. Given the complex political and economic challenges and transformations at the international level, understanding the dynamics of Iran-Russia energy cooperation in the Caucasus is of particular importance. This study seeks to answer the question: How can bilateral and multilateral energy cooperation between Iran and Russia influence economic development, energy security, and geopolitical stability in the Caucasus region? The research employs a descriptive-analytical method, and the findings indicate that Iran-Russia cooperation, while improving energy infrastructure, enhancing energy security, and fostering economic development in the Caucasus, has also strengthened the strategic influence of both nations in the regional energy market and reduced the region’s dependence on other energy suppliers. The results of this research can inform future energy policies of Iran and Russia, fostering stronger ties and facilitating new trade agreements under the auspices of the Eurasian Economic Union. These efforts will gradually further develop the economic relations between Iran and Russia. در دهه‌های اخیر، منطقه قفقاز به دلیل موقعیت ژئوپلیتیکی و منابع غنی انرژی، به یکی از کانون‌های توجه قدرت‌های جهانی تبدیل شده است. ایران و روسیه به عنوان دو کشور همسایه و تأثیرگذار در این منطقه، تلاش داشته‌اند تا از طریق همکاری‌های دوجانبه و چندجانبه، به تثبیت و تقویت جایگاه خود در بازار انرژی قفقاز بپردازند. این همکاری‌ها که شامل توافق‌نامه‌های انتقال گاز، صادرات نفت و توسعه زیرساخت‌های انرژی است، نه‌تنها به تأمین نیازهای انرژی دو کشور کمک می‌کند، بلکه می‌تواند تأثیر بسزایی بر امنیت و ثبات انرژی در منطقه داشته باشد. با توجه به چالش‌ها و تحولات پیچیده سیاسی و اقتصادی در سطح بین‌المللی، درک پویایی‌های همکاری ایران و روسیه در حوزه انرژی قفقاز، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. پژوهش حاضر درصدد پاسخ به این سوال است که چگونه همکاری‌های دوجانبه و چندجانبه ایران و روسیه در حوزه انرژی می‌تواند بر توسعه اقتصادی، امنیت انرژی و پایداری ژئوپلیتیکی منطقه قفقاز تأثیرگذار باشد؟ روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج حاکی از آن است که، همکاری‌های ایران و روسیه ضمن بهبود زیرساخت‌های انرژی، افزایش امنیت انرژی و توسعه اقتصادی منطقه قفقاز، منجر به تقویت نفوذ استراتژیکی ایران و روسیه در بازارهای انرژی قفقاز و کاهش وابستگی منطقه به دیگر تأمین‌کنندگان انرژی شده است. نتایج این تحقیق می‌تواند در تدوین سیاست‌های آینده انرژی ایران و روسیه مؤثر باشد و به تقویت روابط اقتصادی و تنظیم توافقنامه‌های تجاری جدید تحت حمایت اتحادیه اقتصادی اوراسیایی منجر شود. این تلاش‌ها به صورت تدریجی روابط اقتصادی ایران و روسیه را بیشتر توسعه خواهد داد.

http://sm.psas.ir/article_723201_60843a10efb1e3019f49ac8fc0bc7192.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 The Fragile State and Citizenship Rights:An Analysis of State Fragility Dimensions andthe Citizenship Crisis in the New Iraq دولت شکننده‌ و حقوق‌ شهروندی: تحلیلی‌بر ابعاد شکنندگی دولت و ‌بحران شهروندی در عراق جدید 246 229 728065 10.22034/sm.2025.1975888.1979 FA همت بدرآبادی استادیار، گروه معارف اسلامی، دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان، هرمزگان؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران. Journal Article 2022 12 04 This study examines the relationship between the state and citizenship in the new Iraq. The status of citizenship in the new Iraq indicates that the state’s inability to secure citizens’ rights has resulted in a rupture between the state and its citizens. Addressing the questions of how state fragility has led to a citizenship crisis in Iraq and what solutions exist to resolve this situation, the present research investigates the relationship between state fragility and the citizenship crisis. Findings from this descriptive-analytical study reveal that the Iraqi state exists in a fragile condition due to institutionalized corruption, unfavorable economic and livelihood conditions, high inflation, unemployment, displacement of citizens, the presence of ISIS, and the overreach of political factions and parties. This fragility has resulted in state inefficiency, thereby undermining governmental legitimacy in society and preventing the state from fulfilling its supportive role as a guardian institution in securing citizens’ rights. Concurrently, citizens have been unable to collaborate in supporting the state due to governmental failure to ensure security and create conducive development frameworks. Consequently, the status of citizenship in this country faces a crisis. Resolving this issue necessitates, first, establishing a strong, efficient, and development-oriented state that provides equal opportunities for all societal groups and strata. Additionally, implementing appropriate mechanisms to guarantee non-discriminatory citizenship rights is essential to prevent rights violations. Furthermore, establishing necessary legal frameworks—relying on statutory capacities to realize citizenship devoid of tribalism, sectarian bias, and sub-identity dependencies—is imperative to achieve a citizen-centric society. هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه میان دولت و شهروندی در عراق جدید است. وضعیت شهروندی در عراق جدید حکایت از آن دارد که ناتوانی دولت در تامین حقوق‌ شهروندی، منجربه ‌ایجاد گسست میان دولت و شهروندان شده است. تحقیق پیش‌رو با طرح این پرسش که چگونه شکنندگی دولت منجربه بحران شهروندی در عراق شده است؟ و اینکه راهکارهای خروج از این وضعیت چیست؟ به دنبال بررسی رابطه میان شکنندگی دولت و بحران شهروندی است. یافته‌های تحقیق که با روش توصیفی- تحلیلی انجام شده، نشان می‌دهد که دولت عراق به علت فساد نهادینه شده، وضعیت نامناسب اقتصادی و معیشتی، تورم بالا، بیکاری و آوارگی شهروندان، وجود داعش، زیاده‌خواهی جریانات و احزاب، در وضعیتی شکننده قرار گرفته است. این وضعیت منجربه ناکارآمدی دولت و در نتیجه زیر سوال رفتن مشروعیت دولت در جامعه شده و دولت نتوانسته نقش حمایتی خود را به عنوان نهاد حامی در تأمین حقوق شهروندان ایفا کند. همزمان شهروندان نیز بدلیل ناتوانی دولت در تأمین امنیت و فراهم آوردن بسترهای مناسب توسعه، از ایفای نقش همیاری در حمایت از دولت بازمانده‌اند. بنابراین، وضعیت شهروندی در این کشور با بحران مواجه شده است. برای حل این مسأله لازم است در گام اول دولت مقتدر و کارآمد و توسعه‌گرایی تشکیل شود که فرصت‌های برابر را برای همه گروه‌ها و اقشار جامعه فراهم کند. همچنین ایجاد مکانیسم‌های مناسب برای تضمین حقوق شهروندی بدون تبعیض، ازجمله اقدامات ضروری است که از تضییع حقوق شهروندان جلوگیری می‌کند. از سوی دیگر، ایجاد سازوکارهای لازم با تکیه بر ظرفیت‌های قانونی در تحقق شهروندی بدور از نگاه طایفه‌گرایی و فرقه‌پرستی و وابستگی به هویت‌های فرعی است، تا جامعه‌ای شهروندمدار تحقق یابد.

http://sm.psas.ir/article_728065_caefe206bebb0ce0bbb89c78bf2949cc.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 13 1 2025 03 21 The Role of Education in ISIS's Survival Strategy(with Emphasis on Political Socialization) نقش تعلیم و تربیت در استراتژی تضمین بقای داعش (با تأکید بر جامعه‌پذیری سیاسی) 247 263 732787 10.22034/sm.2025.2007341.2106 FA فریبا ترجمان استادیار، گروه علوم سیاسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران فاطمه نصرالهی استادیار، گروه تاریخ، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2023 07 19 Political socialization denotes the formation of an individual's political attitudes and norms within society, acquainting individuals with political duties, rights, and roles while shaping their orientations, political behavior, and political personality; ISIS, recognizing the functions of political socialization, sought to focus on politically socializing youth and children to realize its objectives and ensure the future survival of its ideology. Accordingly, utilizing Louis Althusser's theory of the ideological state apparatus (dispositif idéologique), this research addresses the question: What role did children's education play in ensuring ISIS's survival? The study is premised on ISIS's attempt to institutionalize its ideology in future generations through their political socialization to guarantee the continuity of its Takfiri ideology. Investigations reveal that ISIS endeavored to inculcate its ideology in children and adolescents through its distinctive educational methods to cultivate a generation more committed and loyal than ISIS's current adherents, thereby ensuring the perpetuation of its ideology—signifying the continuation of fundamentalism (bunyādgarāyī) and the resultant insecurity. جامعه‌پذیری سیاسی به معنای شکل‌گیری ایستارها و هنجارهای سیاسی فرد در جامعه است که افراد را با وظایف، حقوق و نقش‌های سیاسی آشنا و به جهت‌گیری‌ها، رفتار سیاسی و شخصیت سیاسی آنها شکل می‌دهد. داعش، با توجه به کارکردهای جامعه‌پذیری سیاسی تلاش داشت تا به منظور تحقق اهداف و تضمین بقای ایدئولوژی‌ خود در آینده، بر جامعه‌پذیری سیاسی نسل جوان و کودکان متمرکز شود. بر این اساس، پژوهش حاضر با به‌کارگیری نظریه دستگاه ایدئولوژی لوئی التوسر درصدد پاسخ به این سوال است که تعلیم و تربیت کودکان چه نقشی در تضمین بقای داعش داشت؟ پژوهش بر این فرض استوار است که داعش درصدد نهادینه نمودن ایدئولوژی خود در نسل‌های بعدی و جامعه‌پذیری سیاسی آنها به دنبال تضمین بقای ایدئولوژی تکفیری داعشی در آینده بوده است. بررسی‌ها نشان داد، داعش تلاش داشته تا از طریق آموزش و تربیت به سبک خود، به نهادینه‌سازی ایدئولوژی خود در کودکان و نوجوانان بپردازد، تا نسلی متعهدتر و وفادارتر از نسل کنونی داعش تربیت نماید که تضمین‌کننده بقاء و تداوم بخش ایدئولوژی آنها در آینده باشند. این به معنای تداوم بنیادگرایی و ناامنی ناشی از آن خواهد بود.

http://sm.psas.ir/article_732787_fd9419d758801dea215e80ffc7126a2f.pdf