انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 Strategies for Enhancing Security in the Islamic Government Based on a Content Analysis of Sūrat al-Tawbah راهبردهای ارتقای امنیت در حکومت اسلامی براساس تحلیل محتوای سوره «توبه» 32 7 725075 10.22034/sm.2025.1987923.2014 FA مهدی جامعی دانشجوی دکتری، گروه معارف قرآن و حدیث، دانشکده معارف و اندیشه اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. حسین هاشم نژاد استادیار، دانشکده معارف و اندیشه اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران زهرا رضازاده عسگری استادیار، دانشکده معارف و اندیشه اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. Journal Article 2023 02 04 The coincidence of the revelation of Sūrat al-Tawbah with the apex of the Prophet Muḥammad’s government and its associated political and security challenges highlights the pivotal role of this sūrah in addressing security-related themes. Accordingly, the present study aims to reconstruct the security atmosphere of the Prophetic government and reread the Qur’anic security strategies through an examination of this sūrah. The central research question is: Given the specific characteristics of Sūrat al-Tawbah, what strategies are proposed for enhancing security in the Islamic government? The methodology employed is content analysis. The text of Sūrat al-Tawbah was selected as the sample, and based on the thematic unit of analysis, the content was categorized in an analysis table (using Microsoft Excel), and the study was conducted in accordance with methodological protocols. The 48% frequency of security-enhancing elements in this sūrah not only confirms the existence of a governance structure for the Prophet’s reformist movement but also underscores the necessity of a dynamic approach to security in the Islamic government. Strategic variables, with a 38% frequency, constitute the most prominent category among the security-enhancing elements of this sūrah, indicating its particular focus on the strategic domain of security within the realm of governance. The identified strategies include a range of political approaches such as ensuring psychological security, establishing ranking and hierarchical systems, decentralization, and facilitating social participation, as well as internal cohesion with external disengagement, reward and commendation, protective and supervisory strategies such as safeguarding strategic locations, oversight of licenses, considering personnel background in selection and appointments, criteria for granting exemptions, necessity-assessment and performance-based prioritization, intelligent timing and communication—these all serve as security-generating variables that, when applied in legislation and policy-making within the Islamic government, are emphasized by the Noble Qur’ān as security-enhancing strategies. Among these, the strategy of reward and commendation, with 33%, and the strategy of internal cohesion–external disengagement, with 16%, hold the highest frequencies respectively. This underscores the necessity of creating a balance between the coercive and compassionate dimensions of governance and reinforcing the internal foundations of the Islamic government. Establishing a governance structure for the Prophet’s reformist movement and recognizing the security-oriented purpose of Sūrat al-Tawbah further affirm the need for attention to dynamic security, strategic security domains, and the consolidation of internal foundations. This study is a contemplative endeavor within the framework of fiqh ḥukūmatī (governmental jurisprudence), which, through the presentation of a governance model based on these strategies, can serve as a valuable document for defining and evaluating security criteria in an Islamic government. Given the emphasis of Sūrat al-Tawbah on security requirements, the comprehensive application of these strategies in Islamic policy-making is essential. For this purpose, it is necessary that belief in and practical commitment to policies derived from these strategies be considered as criteria in selecting individuals for entry into the governmental structure from top to bottom and for the appointment to governmental positions. Furthermore, the ratification of these strategies by national security institutions, their communication to executive agencies, and oversight of their effective implementation are among the essential requirements for operationalizing these strategies. مقارنت نزول سوره توبه با اوج حکومت پیامبر اسلام(ص) و چالش‌‌های سیاسی و امنیتی آن، نقش مهم این سوره را در پیگیری مضامین امنیتی، پررنگ می‌‌نماید. از این جهت، هدف پژوهش حاضر بازتولید فضای امنیتی حکومت نبوی و بازخوانی راهبردهای وحیانی امنیت‌‌ساز از طریق بررسی این سوره است. سؤال اصلی این است که با توجه به ویژگی‌‌های خاص سوره توبه، چه راهبردهایی برای ارتقای امنیت در حکومت اسلامی مطرح شده است؟ روش پژوهش تحلیل محتوا بوده و متن سورۀ توبه به‌عنوان نمونه انتخاب گردید و بر پایۀ واحد تحلیل مضمون، در جدول تحلیل (نرم‌افزار اکسل) جای‌‌گذاری شد و براساس پروتکل روش، امر تحقیق پیگیری شد. فراوانی 48 درصدی فزاینده‌‌های امنیت در این سوره، ضمن اثبات ساختار حکومت برای نهضت اصلاح نبوی، لزوم اهتمام حکومت اسلامی به امنیت پویا را نشان می‌‌دهد. متغیرهای راهبردی با فراوانی 38 درصد، بیشترین بسامد را در میان فزاینده‌‌های امنیت در سوره توبه به خود اختصاص داده است؛ که بر اهتمام این سوره به عرصۀ راهبردی امنیت در حوزه حکمرانی دلالت دارد. مجموعه‌‌ای از راهبردهای سیاسی نظیر تأمین امنیت روانی، رتبه‌‌بندی و نظام سلسله مراتبی، تمرکززدایی و زمینه‌سازی برای مشارکت اجتماعی، انسجام درونی- انقطاع بیرونی، پاداش و تقدیر، راهبردهای صیانتی و نظارتی نظیر صیانت از مکان‌‌های استراتژیک، نظارت بر مجوزها، لحاظ پیشینه نیروی انسانی در گزینش و انتصابات، ملاک در اعطای معافیت‌‌ها، ضرورت‌‌سنجی و عملکرد اولویت‌‌محور، ابلاغ و تبیین و زمان‌‌بندی هوشمندانه، متغیرهای امنیت‌‌سازی هستند که کاربست آن‌‌ها در تقنین و خط‌مشیء حکمرانی اسلامی، به عنوان راهبردهای فزاینده امنیت از جانب قرآن کریم مورد تاکید قرار گرفته است. از این میان، بیان راهبرد پاداش و تقدیر با 33% و راهبرد انسجام درونی- انقطاع بیرونی با 16%، به ترتیب بیشترین بسامد را به خود اختصاص داده‌‌اند که بر لزوم ایجاد موازنه میان جنبه قهری و رحمانی در حکمرانی و تحکیم بنیان‌‌های داخلی حکومت اسلامی دلالت دارند. اثبات ساختار حکمرانی برای نهضت اصلاح نبوی و غرض امنیتی سوره توبه، لزوم اهتمام حکومت اسلامی به امنیت پویا، عرصه راهبردی امنیت و تحکیم بنیان‌‌های داخلی، از دیگر نتایج تحقیق است. این تحقیق تلاشی تدبری در راستای فقه حکومتی است که با ارائه الگوی حکمرانی مبتنی بر این راهبردها می‌‌تواند سند خوبی جهت تعریف و ارزیابی معیارهای امنیتی در حکومت اسلامی باشد. با توجه به وجه امتیاز غرض سورۀ توبه در بیان الزامات امنیتی، کاربست تامّ این راهبردها در خط‌‌مشیء حکمرانی اسلامی بایسته است که برای تحقّق این مهم، لازم است در گزینش افراد جهت ورود به بدنۀ حکومت از صدر تا ذیل و اعطای مناصب حکومتی، اعتقاد و التزام عملی به سیاست‌‌های منبعث از این راهبردها، معیار قرار گیرد. به علاوه، تصویب این راهبردها در دستگاه‌‌های متولی امنیت کشور و ابلاغ آنها به دستگاه‌‌های اجرایی و سپس نظارت بر حُسن اجرای آنها از دیگر الزامات کاربردی ‌شدن این راهبردها است.

http://sm.psas.ir/article_725075_1be938d02822f265ba32773ea7a3782a.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 Reexamining the Idea of the Islamic Ummah in the Contemporary International System from the Perspective of Qurʾānic Verses and Ḥadīths بازخوانی ایده امت اسلامی در نظام بین‎الملل معاصر از منظر آیات و روایات 50 33 725637 10.22034/sm.2023.2003739.2076 FA عاطفه خرمی آرانی دانشجوی دکتری، گروه حقوق عمومی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. 0000-0002-2066-8185 حسین جوان آراسته دانشیار، گروه حقوق و فقه اجتماعی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران وحید نکونام استادیار، گروه فقه و حقوق، دانشگاه حضرت معصومه(س)، قم، ایران 0000-0002-8483-172X Journal Article 2023 05 31 Establishing a cohesive and united Muslim community in today’s world, considering the prevailing global conditions, is an undeniable necessity and need. The notion of the ummah wāḥidah (single unified community) serves as the organizing and central concept for all Muslims. The formation of this concept within the contemporary international system possesses characteristics such as globalization, which is analyzed in the present study. The presence of Muslim nation-states and their fragmented and isolated actions have led to ambiguity in the concept of the Islamic ummah. The establishment of the ummah wāḥidah is emphasized in the Noble Qurʾān and the teachings derived from the sīrah of the maʿṣūmīn (infallibles, peace be upon them). According to both major Islamic sources—Qurʾānic verses and ḥadīths—the formation of the ummah is one of Islam’s most important projects. This matter must not be neglected in the contemporary period. Both the verses and the traditions have sought to devise mechanisms for the founding of the Islamic ummah. These mechanisms can be extracted and implemented even in the contemporary era to manifest aspects of the ummah’s establishment so that the concept of the Islamic ummah does not become ambiguous. It appears that in answering the question of how the Islamic ummah can be formed, one must refer to the intellectual and gradual decline of this concept. In a globalized international system where Islamic actors exist as separate nation-states, the establishment of the ummah is not feasible. Rather, the formation of Islamic unions and moving towards convergence among Islamic countries may serve as an alternative. This process has previously been pursued through the establishment of organizations like the Organization of Islamic Cooperation and is now on the agenda of countries like Malaysia through the establishment of an Islamic alliance. تشکیل اجتماع منسجم و متحدی از مسلمانان در دنیای امروز با توجه به شرایط خاص حاکم بر جهان، ضرورت و نیازی انکارناپذیر است. «امت واحده» مفهوم سازمان‎دهنده و مرکزی برای تمام مسلمانان است. چگونگی شکل‌گیری این مفهوم در نظام بین‌الملل معاصر از ویژگی‌هایی همچون جهانی شدن برخوردار است، که در پژوهش حاضر مورد بررسی قرار گرفته است. حضور دولت- ملت‌های مسلمان و کنشگری یکپارچه و مجزای از هم آنها موجب ابهام در مفهوم امت اسلامی شده است. تشکیل امت واحده اسلامی مورد تأکید قرآن کریم و آموزه‎های به‌جامانده از سیرۀ معصومین(ع) است. براساس هر دو منبع مهم اسلامی یعنی آیات و روایات، امت‌سازی یکی از مهم‌ترین پروژه‌های اسلام است. در دوران معاصر نیز این امر را نمی‌توان مورد غفلت قرار داد. هم آیات و هم روایات، تلاش کرده‌اند که سازوکاری را برای تأسیس امت اسلامی طراحی نمایند. این سازوکار را در دورۀ معاصر نیز می‌توان استخراج کرد و به‌کار بست و سویه‌هایی از تأسیس امت اسلامی را به منصۀ ظهور رساند. تا مفهوم امت اسلامی، به مفهومی مبهم تبدیل نشود. به نظر می‌رسد در پاسخ به مسئله چگونگی شکل‎گیری امت اسلامی می‎توان به تنزل عقلی و تدریجی این مفهوم اشاره کرد و اینکه تأسیس امت اسلامی در نظام بین‎المللی جهانی شده که کنشگران اسلامی در آن به صورت دولت- ملت‎های مجزا از هم حضور دارند، امکان‎پذیر نبوده، بلکه تأسیس اتحادیه‎های اسلامی و حرکت به سمت همگرایی میان کشورهای اسلامی می‎تواند به عنوان جایگزینی برای آن باشد. فرایندی که پیش‌تر با تأسیس سازمان‎هایی نظیر کنفرانس اسلامی و یا امروزه کشورهایی همچون مالزی با تأسیس اتحاد اسلامی آن را در دستور کار قرار داده‎اند.

http://sm.psas.ir/article_725637_c42252e0d252b0ecd8ee475879bf7d56.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 The Examination of Ethical Virtue Ethics as a Foundation for Political-Legal Virtue Ethics from the Perspective of Mullā Ṣadrā بررسی فضیلت‏گرایی اخلاقی به‌عنوان مبنایی برای فضیلت‏گرایی سیاسی- ‌حقوقی از دیدگاه ملاصدرا 51 68 723540 10.22034/sm.2025.1988004.2017 FA علی جلینی دانشجوی دکتری، گروه فلسفه حقوق، دانشگاه باقرالعلوم(ع)، قم، ایران 0000-0002-6717-8300 محمود حکمت نیا استاد، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، قم، ایران. محسن جوادی استاد، گروه فلسفه اخلاق، دانشگاه قم، قم، ایران. Journal Article 2023 06 26 Investigating the implications of the ethical virtue ethics theory as developed by Islamic philosophers such as Fārābī, Khwājah Naṣīr al-Dīn Ṭūsī, and Ibn Sīnā in the realm of political and legal theory is essential for the social extension of Islamic philosophy. However, such an endeavor requires a cohesive examination of the concepts of virtue ethics across the three domains of ethical, political, and legal theories as a unified normative framework—an approach that has hitherto remained neglected. In this context, the present study seeks to outline the general foundations of Mullā Ṣadrā’s philosophical virtue ethics with respect to key issues in the philosophy of ethics, politics, and law, presenting these foundations as the principles of a coherent moral–political–legal normative school. The central research question is: Does Mullā Ṣadrā’s ethical theory have the capacity to infer and derive a legal system—albeit through the mediation of political concepts? If so, what are the concepts that can be considered as integrative and determinant of the pillars of Mullā Ṣadrā’s ethical, political, and legal theory? It appears that in the Ṣadrian system of ḥikmat mutaʿāliya (transcendent theosophy), the philosophy of ethics is structured around fundamental values based on anthropological concepts such as felicity (saʿādah), virtue (faḍīlah), and justice (ʿadālah). Mullā Ṣadrā expands his ethical theory by proposing the concept of rational felicity (saʿādah ʿaqliyyah), which he defines as the perception of metaphysical truths and the comprehension of the absolute existence of God. He uses saʿādah as the foundation for deducing political concepts such as the madīnah faḍīlah (virtuous city), the promotion of virtues, and the avoidance of vices, asserting that the political legitimacy of a ruler depends on their ability to realize felicity within society through management and the exercise of political power. In the field of legal philosophy, Mullā Ṣadrā identifies three fundamental principles: the preservation of life (ḥifẓ al-nafs), the preservation of lineage (ḥifẓ al-nasl), and the preservation of property (ḥifẓ al-māl). These principles are framed in coherence with fundamental anthropological values. Such principles provide the structural foundation for organizing a theory of virtue-based ethics, politics, and law in accordance with Mullā Ṣadrā’s unique version. These principles are unified by the overarching concept of saʿādah in Mullā Ṣadrā’s view. بررسی اقتضائات نظریه فضیلت‏گرایی اخلاقی فلاسفه اسلامی، مانند فارابی، خواجه نصیرالدین طوسی و ابن‌سینا در ساحت نظریات سیاسی و حقوقی، برای امتداد اجتماعی فلسفه اسلامی امری ضروری به‌شمار می‏رود. البته این امر، مستلزم بررسی منسجم مفاهیم فضیلت‏گرایی در سه ساحت نظریات اخلاقی، سیاسی و حقوقی به عنوان یک نظریه هنجاری بوده که تاکنون مورد توجه قرار نگرفته است. در این راستا، پژوهش حاضر درصدد است تا با تمرکز بر مبانی فضیلت‏گرایی فلسفی ملاصدرا در مورد مسائل اساسی فلسفه اخلاق، فلسفه سیاست و فلسفه حقوق، به ترسیم مبانی کلی او به‌عنوان اصول یک مکتب هنجاری اخلاقی- سیاسی- حقوقی منسجم بپردازد. بنابراین، مسأله اساسی پژوهش این است که آیا نظریه اخلاقی ملاصدار ظرفیت استنباط و استخراج یک نظام حقوقی، البته با واسطه‌گری مفاهیم سیاسی را دارد؟ اگر این چنین است، چه مفاهیمی را می‏توان به عنوان مفاهیم انسجام‌بخش و تعیین‌کننده ارکان نظریه اخلاقی، سیاسی و حقوقی ملاصدرا در نظر گرفت؟ به نظر می‏رسد در نظام حکمت متعالیه صدرایی، فلسفه اخلاق به معنای ارزش‏های بنیادین مبتنی بر مفاهیم انسان‏شناسی مانند سعادت، فضیلت و عدالت طراحی و تنظیم شده است. ملاصدرا نظریه اخلاقی خویش را با طرح مفهوم سعادت عقلی که به معنای ادراک حقایق ملکوتی و ادراک وجود مطلق خداوند بوده، بسط داده است. سعادت را به عنوان مبنایی برای استنتاج مفاهیم سیاسی همچون مدینه فاضله، گسترش فضائل و دوری از رذائل طرح کرده و مشروعیت سیاسی حاکم را متوقف بر توانایی تحقق سعادت در اجتماع توسط مدیریت و اعمال قدرت حاکم سیاسی دانسته است. ملاصدرا در فلسفه حقوق به سه اصل حفظ نفس، حفظ نسل و حفظ اموال رسیده است. قواعد و مبانی مذکور در انسجام با ارزش‏های بنیادین انسان‏شناسی تنظیم و چارچوب‌بندی شده‏اند. این مبانی توان تنظیم نظریه اخلاقی- سیاسی- حقوقی فضیلت‏گرایی را مطابق با نسخه خاص صدرایی دارند. این مبانی توسط مفهوم سعادت از دیگاه ملاصدرا با یکدیگر به انسجام رسیده‏اند.

http://sm.psas.ir/article_723540_7f4c3706601817b327637736d980b5b0.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 The Primacy of the People and the Posteriority of the State in Ḥikmat-e Mutaʿāliya and ʿIrfān مردم پیشینی و دولت پسینی در حکمت متعالیه و عرفان 86 69 725638 10.22034/sm.2023.2007763.2110 FA بهرام دلیر استادیار، گروه عرفان، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران. Journal Article 2023 08 02 This study, adopting a philosophical and mystical approach and employing an explanatory and semantic analysis method, addresses the question: Is the sovereignty of the people a conventional construct (iʿtibārī) or a real phenomenon (ḥaqīqī)? From the perspective of Ḥikmat-e Mutaʿāliya (Transcendent Philosophy) and ʿirfān (Islamic mysticism), it appears that the sovereignty of the people is a real phenomenon, not merely a construct. The primacy of the people over the state aligns with all types of precedence and succession—priority and posteriority—as discussed in Ḥikmat-e Mutaʿāliya. Likewise, in ʿirfān, the human being holds an exalted status and precedes all conventional collectives. Therefore, the people—being individual human beings—are anterior to the state, which is posterior. The formation and survival of the state depend on the people, rendering the latter ontologically prior. The types of precedence discussed in logic and philosophy include: precedence by nature (bi’l-ṭabʿ), by nobility (bi’l-sharaf), by time (bi’l-zamān), by essence (bi’l-dhāt), by causality (bi’l-ʿilliyya), and by degree or rank (bi’l-martaba). In analyzing the relationship between people and the state according to each type, the people are prior, and the state is posterior. From the mystical perspective, too, the people are prior and served (makhdūm), while the state is posterior and in service (khādim). In ʿirfān, the human being is the sovereign of the order of creation. This sovereignty is derived from the Qurʾān, reasoned demonstration (burhān), and ʿirfān. Based on both theoretical and practical ʿirfān, the people are sovereign. پژوهش حاضر با رویکرد فلسفی و عرفانی و با روش تحقیق تبیینی و معناکاوی، به این سوال پرداخته که آیا سالار بودن مردم یک امر اعتباری است؟ و یا یک امر حقیقی است؟ به نظر می‌رسد که با رویکرد حکمت متعالیه و عرفان، سالار بودن مردم یک حقیقت و اعتباری نیست. تقدم مردم بر دولت همسو با تمام اقسام ملاک و معیار تقدم و تأخر، سبق و لحوق در حکمت متعالیه است؛ همچنین همسو با عرفان است، انسان در عرفان مقام والایی دارد و مقدم بر هر جمع اعتباری است. لذا، مردم که آحاد انسانی است، نسبت به دولت یک امر پیشینی بوده و دولت یک امر پسینی است. تأسیس دولت و بقای آن به مردم بوده و مردم از این حیث مقدم بر دولت است. اقسام و انواع تقدم‏هایی که در منطق و حکمت مورد بحث قرار می‌گیرند، عبارتند از: تقدُّم بالطّبع، بالشرف، بالزمان، بالذات، بالعلیّه، بالمرتبه و یا رتبه. اگر با هر یک از اقسام تقدم‌ها دولت و مردم مورد تجزیه و تحلیل قرار گیرند، مردم پیشین بوده و دولت پسین است. با رویکرد عرفانی نیز مردم پیشین و مخدوم‌اند و دولت پسین و خادم مردم است در عرفان، انسان سالار نظام آفرینش است. سالاری انسان مستفاد از قرآن، برهان و عرفان است. با رویکرد عرفان نظری و عرفان عملی مردم سالارند.

http://sm.psas.ir/article_725638_a70be2e74f3244b5e731aa8315ad12b6.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 The Conceptualization and Foundations of the Judicialization of Politics مفهوم‌شناسی و مبانی قضایی ‌شدن سیاست 102 87 725639 10.22034/sm.2024.2005206.2088 FA فهیمه نعیمی دانشجوی دکتری، گروه حقوق عمومی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران علی اکبر گرجی ازندریانی دانشیار، گروه حقوق عمومی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران احمدرضا توحیدی دانشیار، گروه حقوق، دانشکده حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران 0000-0002-3852-0920 Journal Article 2023 06 20 The "judicialization of politics" is a largely encompassing term. At its most abstract level, it refers to the expansion of legal discourse, terminology, laws, and procedures into the political sphere, including policymaking institutions and processes. The predominance of legal discourse and the spread of legal terminology are observable in nearly every aspect of modern life. A more tangible aspect of the judicialization of politics is the growing role of courts and judges in determining the outcomes of public policies, primarily through judicial review, the redefinition of bureaucratic boundaries between government organs, and "ordinary" legal procedures. Supreme national courts around the world—now equipped with new forms of judicial review—are increasingly called upon to resolve a wide range of issues. The present study seeks to answer this question: What are the consequences and impacts of the judicialization of politics? The hypothesis of the study is that judicialization of politics can, under the condition of judicial independence, assist in the resolution of political issues. The research method is descriptive-analytical. The results indicate that the judicialization of politics involves the use of judicial mechanisms and authorities while observing principles such as fair trial, prohibition of physical and psychological torture, adherence to the law, preservation of the dignity of the convicted, among others, which can greatly aid in resolving political challenges. «قضایی شدن سیاست» اصطلاحی عمدتاً فراگیر است. در انتزاعی‌ترین سطح، این اصطلاح به گسترش گفتمان حقوقی، اصطلاحات، قوانین و رویه‌ها در حوزه سیاسی و مجامع و فرآیندهای سیاست گذاری اشاره دارد. برتری گفتمان حقوقی و رواج اصطلاحات حقوقی تقریباً در هر جنبه‌ای از زندگی مدرن مشهود است. جنبه ملموس‌تر قضایی‌سازی سیاست، گسترش حوزه دادگاه‌ها و قضات در تعیین نتایج سیاست‌های عمومی، عمدتاً از طریق بررسی اداری، ترسیم مجدد قضایی مرزهای بوروکراتیک بین ارگان‌های دولتی و رویه حقوقی «عادی» است. دادگاه‌های عالی ملی در سراسر جهان که مجهز به رویه‌های تجدیدنظر قضایی جدیدی نیز می‌باشند، دائماً برای حل طیف وسیعی از موضوعات، مورد مطالبه قرار گرفته‌اند. پژوهش حاضر درصدد پاسخ به این سوال است که قضایی شدن سیاست چه پیامدها و تاثیری برجای می‌گذارد؟ فرضیه پژوهش این است که قضایی شدن سیاست می‌تواند در صورت استقلال قضّات، به حل و فصل مسائل سیاسی کمک کند. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج حاکی از آن است که قضایی شدن سیاست یعنی استفاده از ابزارها و مراجع قضایی با رعایت اصولی چون محاکمه عادلانه، ممانعت از شکنجه روحی و جسمی، رعایت قانون، حفظ آبروی محکومین و غیره که در راستای حل مشکلات سیاسی کمک زیادی می‌کند.

http://sm.psas.ir/article_725639_8ae7e3df5221657a0e8e7f978b5425b0.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 Strategies and Executive Solutions for Implementing an Indigenous Model of the Internationalization of Public Universities in Iran استراتژی‌‌ها و راهکارهای اجرایی پیاده‌سازی الگوی بومی بین‌‌المللی شدن دانشگاه‌های دولتی کشور 136 103 725640 10.22034/sm.2025.2008249.2109 FA طیبه موسوی امیری استادیار، دانشکده حکمرانی، دانشگاه شاهد، تهران، ایران 0009-0006-4742-9375 عبدالرحیم نوه ابراهیم استاد، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خاتم، تهران، ایران Journal Article 2023 08 06 Currently, the internationalization of universities, in line with the knowledge-based development of societies and the enhancement of their global standing in today's science- and technology-driven world, is regarded as one of the most significant and sensitive goals pursued by many countries. Accordingly, the present study aims to identify and explain specialized strategies and executive solutions for implementing an indigenous model of internationalization in Iran’s public universities. This research is categorized as qualitative and adopts a triangulated methodology consisting of meta-synthesis (based on the seven-stage model of Sandelowski and Barroso), semi-structured interviews with university administrators and faculty members, and document analysis of upstream policies and plans in higher education. In this study, executive solutions were classified under specialized strategies within two subsystems: the managerial-administrative subsystem (involving managers and experts) and the academic-professional subsystem (involving faculty and students). Altogether, 208 executive solutions (codes) and 71 specialized strategies (concepts) were identified and categorized into three policy domains: education, research, and services. These findings warrant serious consideration by higher education policymakers and administrators. It is recommended that the identified and explained specialized strategies (concepts) in the three policy domains—education, research, and services—be considered for the implementation of the indigenous model of internationalization of public universities in the country, separately for the managerial-administrative and academic-professional subsystems. Additionally, it is proposed that the identified executive solutions (codes) related to administrators and experts in both subsystems be emphasized and adopted by managers, planners, and stakeholders in the field of higher education and universities in Iran. در حال حاضر، بین‌‌المللی شدن دانشگاه‌ها در راستای توسعه دانشی جوامع و ارتقای جایگاه آنان در جهان کنونی مبتنی بر علم و فناوری، یکی از اهداف ارزشمند و در عین‌حال خطیر اغلب کشورها محسوب می‌شود. بر این اساس، پژوهش پیش‌رو، به دنبال شناسایی و تبیین استراتژی‌های تخصصی و راهکارهای اجرایی پیاده‌سازی الگوی بومی بین‌‌المللی شدن دانشگاه‌های دولتی کشور است. این پژوهش در زمره تحقیقات کیفی قرار داشته و از رویکرد مثلث‌سازی مشتمل بر روش‌های فراترکیب با تأکید بر از الگوی هفت مرحله‌ای ساندوسکی و باروسو، مصاحبه نیمه‌ساختمند با مدیران و اعضای هیأت علمی، و تحلیل اسنادی مرتبط با اسناد و برنامه‌های بالادستی در حوزه آموزش عالی استفاده کرده است. در مطالعه حاضر، راهکارهای اجرایی در ذیل استراتژی‌های تخصصی در زیرسیستم مدیریتی- ستادی، در قالب دو گروه مدیران و کارشناسان و در زیرسیستم علمی- حرفه‌ای، در قالب دو گروه استادان و دانشجویان، گروه‌بندی و مورد بررسی قرار گرفته است. در این پژوهش 208 راهکار اجرایی(کدها) و 71 استراتژی تخصصی (مفاهیم) در قالب سه حوزه سیاستی آموزش، پژوهش و خدمات شناسایی شد که لازم است مورد توجه سیاستگذاران و مدیران حوزه آموزش عالی کشور قرار گیرد. پیشنهاد می‌شود استراتژی‌های تخصصی (مفاهیم) شناسایی و تبیین‌شده در سه حوزۀ سیاستی آموزش، پژوهش و خدمات (به تفکیک دو زیرسیستم مدیریتی- ستادی و علمی- حرفه‌ای) به‌منظور پیاده‌‌سازی الگوی بین‌المللی‌شدن دانشگاه‌‌های دولتی کشور، مطمح نظر متولیان این حوزه قرار گیرد. علاوه‌بر آن، پیشنهاد می‌گردد که راهکارهای اجرایی (کدها) شناسایی و تبیین‌شده در ارتباط با مدیران و کارشناسان در دو زیرسیستم مدیریتی- ستادی و علمی- حرفه‌ای در راستای تحقق الگوی فوق، مورد توجه و تأکید مدیران، برنامه‌‌ریزان و دست‌‌اندرکاران حوزۀ آموزش عالی و دانشگاه‌های کشور قرار گیرد.

http://sm.psas.ir/article_725640_174ee698f435abdec3d681d02ce1b508.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 The Role of the People in Transforming the Idea of Political Development into Common Good and Collective Action نقش مردم در تبدیل ایده پیشرفت سیاسی به خیر و کنش‌جمعی 156 137 725641 10.22034/sm.2025.2021842.2180 FA مسعود معینی پور استادیار، دانشگاه باقرالعلوم(ع)؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران 0000-0002-1214-1156 Journal Article 2024 02 03 The present study aims to examine the role of the people in transforming the idea of political development into the common good and collective action within the Islamic Republic of Iran. The central question of the study is whether the idea of political development—introduced as a national strategic plan after the Islamic Revolution and operationalized during the decade of Progress and Justice (2009)—has been accepted by Iranian society as a public demand. Additionally, does this idea have a supporting theory and a coherent and reliable school of thought? Has this idea succeeded in constructing the genuine interests of the pillars of progress in the Islamic Republic, including the madhhab (Islamic school of thought), the leader, the state, and the people, and in shaping collective beliefs? The research follows a descriptive-analytical method, and the findings indicate that the idea of political development has not yet been accepted as a public demand in Iranian society and lacks a coherent theoretical foundation. To realize this idea, public participation is examined at three levels: the foundational level, involving epistemological and motivational preparedness; the operational level, involving responsibility and support within the system; and the supervisory level, involving accountability and oversight of implementation. The principles governing the role of the people include knowledge of and belief in the madhhab, and obedience to the leader. To turn the idea of political development into a public demand, the madhhab must be accepted as a shared interest, and the people must pursue its realization through collective action. It is recommended that political participation not only be viewed as a right but also as a religious and social obligation. Achieving political development and realizing the common good requires the comprehensive cooperation and participation of all pillars of the political system. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی نقش مردم در تبدیل ایده پیشرفت سیاسی به خیر و کنش جمعی در جمهوری اسلامی ایران است. سوال اصلی پژوهش این است که آیا ایده پیشرفت سیاسی، که پس از انقلاب اسلامی به‌عنوان یک برنامه راهبردی ملی مطرح شد و با شعار دهه پیشرفت و عدالت در سال 1388 به مرحله اجرایی رسید، به‌عنوان یک مطالبه عمومی در جامعه ایرانی پذیرش یافته است یا خیر؟ همچنین آیا این ایده دارای نظریه پشتیبان و مکتب فکری منسجم و قابل اتکایی است؟ و آیا این ایده توانسته منافع واقعی ارکان پیشرفت در نظام جمهوری اسلامی ایران شامل مکتب، رهبر، دولت و مردم را برساخته و باورهای جمعی را شکل دهد؟ روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج نشان می‌دهد که ایده پیشرفت سیاسی هنوز به عنوان یک مطالبه عمومی در جامعه ایرانی پذیرفته نشده است و نیاز به یک نظریه پشتیبان و مکتب فکری منسجم دارد. برای تحقق این ایده، مشارکت مردم در سه سطح مختلف مورد بررسی قرار گرفته است: سطح پیشینی شامل تجهیز معرفتی و گرایشی، سطح عملیات درون‌سیستمی شامل مسئولیت‌پذیری و حمایت، و سطح نظارتی شامل مطالبه‌گری و نظارت بر اجرا. اصول حاکم بر ایفای نقش مردم شامل شناخت و اعتقاد به مکتب و اطاعت از رهبر است. برای تبدیل ایده پیشرفت سیاسی به مطالبه عمومی، لازم است مکتب به‌عنوان منفعت مشترک پذیرفته شود و مردم با کنش جمعی به تحقق آن بپردازند. پیشنهاد می‌شود مشارکت سیاسی مردم در فرآیند پیشرفت نه‌تنها به‌عنوان یک حق، بلکه به‌عنوان یک تکلیف شرعی و اجتماعی در نظر گرفته شود. برای دستیابی به پیشرفت سیاسی و تحقق خیر جمعی، تعامل و مشارکت همه‌جانبه ارکان مختلف نظام سیاسی ضروری است.

http://sm.psas.ir/article_725641_0a8db8b68298a3f1e7c454c85dbdc58b.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 The Status of the Teacher in Complexity Theory and Islam with an Emphasis on Political Education جایگاه معلم در نظریه‌ پیچیدگی و اسلام با تاکید بر تربیت سیاسی 176 157 724830 10.22034/sm.2025.2018265.2169 FA عبدالمجید فروزش فرد گروه فلسفه تعلیم و تربیت، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران 0009-0006-3268-5026 علیرضا فقیهی گروه فلسفه تعلیم و تربیت، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران 0000-0002-8468-6462 محمد سیفی گروه فلسفه تعلیم و تربیت، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران Journal Article 2025 01 25 The teacher is the foundation of socio-political sustainability in human societies. A society is sustainable when social justice in the distribution of services—especially education—is established, and a capable educational system exists to transmit awareness about social sustainability from one generation to the next. The agent of this transmission within the complex educational system is the teacher, who is, in this system, a complex entity in and of themselves. Thus, complexity theory, by embracing the principle of self-organization, emphasizes the self-awareness of teachers. From the perspective of all philosophical schools and heavenly religions—particularly Islam—education and upbringing, for which the teacher is the primary agent, are regarded as sacred endeavors. Based on this, the present research aims to: 1.Explain the characteristics of an effective teacher from the perspective of complexity theory; 2.Elucidate some characteristics of the muʿallim khayr (benevolent teacher) and their status from the standpoint of Islam; 3.Clarify the role of the effective teacher and the muʿallim khayr in political education and social transformations; 4.Define the nature of political education. This study is comparative in nature and is categorized within qualitative research. The findings indicate that the characteristics of an effective teacher from the perspective of complexity include: co-constructing meaning, teaching through iterative processes, the “do–critique–redo” cycle, and the necessity of familiarity with contemporary educational theories, among others. The characteristics of the muʿallim khayr in Islam include: maintaining balance and moderation in learning, being wise, religious, refined and kind, committed to dialogic and participatory teaching, continuous consultation, and more. The commonalities between the two perspectives regarding the teacher's characteristics include: interest in the teaching profession, oversight of the observance of academic etiquette, problem-solving-based teaching in complexity theory, passion for teaching, guidance and supervision of learning, and problem-centered thinking and practice from the Islamic viewpoint. The differences between the two views in terms of the teacher's characteristics in Islam include: acting with divine intent (niyyah), humility, and having complete centrality in instruction. The distinctions from the complexity theory perspective include: assuming a central role in education without authoritarianism or superiority, understanding the complexity of students' personalities, and attention to diverse learning styles. معلم زیر بنای پایداری اجتماعی- سیاسی در جوامع انسانی است. اجتماعی پایدار است که در آن عدالت اجتماعی درتوزیع خدمات، خصوصاً آموزش برقرار بوده و سیستم آموزشی توانمند برای انتقال آگاهی درباره پایداری اجتماعی از نسلی به نسل دیگر وجود داشته باشد. عامل انتقال این آگاهی در سیستم آموزشی پیچیده معلم می‌باشد که در این سیستم آموزشی خود معلم نیز عنصری پیچیده است. لذا پیچیدگی با پذیرش خودسازمان، بر خودآگاه دانستن معلمان تاکید می‌نماید. از منظر در همه‌ مکاتب فلسفی و ادیان آسمانی، خصوصاً اسلام، تعلیم و تربیت که عامل اصلی تحقق آن معلم می‌باشد امری تقدیس شده قلمداد گردیده است، بر این اساس اهداف پژوهش حاضر عبارتند از: 1- تبیین ویژگی‌های معلم کارآمد از منظر نظریه پیچیدگی؛ 2- تبیین برخی ویژگی‌های معلم خیر و جایگاه آن از منظر اسلام؛ 3- تبیین نقش معلم کارآمد و معلم خیر در تربیت سیاسی و تحولات اجتماعی؛ 4- تبیین ماهیت تربیت سیاسی. این تحقیق از نوع تحقیقات تطبیقی بوده و از طرفی در زمره تحقیقات کیفی قرار دارد. نتایج نشان داد، ویژگی‌های معلم کارآمد ار منظر پیچیدگی عبارتند از: معناساز همراه، آموزش با فرایند تکراری، انجام ـ نقد ـ انجام و نیازمند اشراف به نظریه‌های روزآمد بودن و... . ویژگی‌های معلم خیر از منظر اسلام عبارتند از: رعایت تعادل و اندازه در یادگیری، خردمند، دیندار، مهذب و مهربان، معتقد به آموزش مشارکتی با مباحثه، مشورت مداوم، و... . وجوه اشتراک بین دو دیدگاه در ویژگی‌های معلم نیز عبارتند از: علاقه‌مند بودن به حرفه معلمی، نظارت داشتن بر رعایت آداب تحصیل، تدریس با شیوه حل مسئله در پیچیدگی، عشق به آموزش، راهنما و ناظر بر یادگیری و مسئله‌محور بودن در فکر و عمل از منظر اسلام. وجوه افتراق بین دو دیدگاه در خصوصیات معلم در اسلام عبارتند از: داشتن نیّت خدایی در عمل، متواضع بودن، برخورداری از محوریت تامّ در تدریس. وجوه افتراق بین دو دیدگاه در خصوصیات معلم کارآمد در پیچیدگی عبارتند از: ایفای نقش محوری در تعلیم بدون تحکّم و برتری، درک پیچیدگی شخصیت دانش‌آموزان و توجه به شیوه‌های متنوع یادگیری.

http://sm.psas.ir/article_724830_93e1610cf674332fbc65e01f6ae5756e.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 The Political Action of Āyatollāh Sayyid Muḥsin Ḥakīm in Relation to the Power Structure in Iraq کنش سیاسی آیت‌الله سید محسن حکیم با نهاد قدرت در عراق 196 177 725632 10.22034/sm.2025.2030652.2212 FA محمدجواد خلیلی استادیار، گروه علوم سیاسی، دانشکده ملل اسلامی، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران 0009-0007-7953-7730 Journal Article 2024 06 01 The two-year period of the marjaʿiyyah (religious authority) of Āyatollāh Ḥakīm coincided with the consolidation of power by the Baʿth Party and the imposition of structural pressures on the Ḥawzah ʿIlmiyyah of Najaf. This period culminated in a struggle for power between the Baʿth Party and the marjaʿiyyah institution. Elucidating the conditions of this turbulent and tense era is important in that it illustrates how Āyatollāh Ḥakīm, as the leader of the Islamic community, confronted a ruling structure born of a coup d’état and a series of crises—an approach that in turn laid the groundwork for the activities of both traditionalist and revolutionary actors after him, and shaped the development of his political thought and conduct. Given the significance of the marjaʿiyyah in the Shīʿī context and its impacts on the Islamic world and its interactions with surrounding ideologies—especially rival ideologies such as liberalism and Marxism—this study aims to analyze the political behavior of Āyatollāh Ḥakīm and its consequences on Iraq's sociopolitical trajectories using the structure–agency framework. Moreover, through the application of Spragens’ theory of crisis, the paper examines the political thought of Āyatollāh Ḥakīm and his mode of political engagement during Iraq’s critical events. Āyatollāh Ḥakīm may be characterized as a marjaʿ possessing deeply rooted traditional foundations within the Ḥawzah ʿIlmiyyah of Najaf. He rejected clerical governance and displayed no inclination to expand the political wilāyah (guardianship) of the jurist. Rather, he utilized the institutional influence of the marjaʿiyyah to advance his gradualist reform project. When confronted with a rigid and repressive structure like the Baʿth Party, he adopted a strategy of negative resistance and refrained from direct confrontation or efforts to overthrow the regime. دوران دو ساله مرجعیت آیت‌الله حکیم مصادف با تثبیت قدرت حزب بعث و فشارهای ساختاری بر حوزه علمیه نجف بود که به تنازع قدرت بین دو نهاد حزب بعث و مرجعیت انجامید. تبیین شرایط این دوران پراضطراب و پرتنش از آن‌ حیث مهم است که چگونگی مواجهه آیت‌الله حکیم به‌عنوان زعیم جامعه اسلامی در برابر ساختار حاکمیت و حکومت برآمده از کودتا و وقوع بحران‌های متعدد، بستر فعالیت نیروهای سنّتی و انقلابی پس از ایشان را درحالی فراهم آورد که بر شکل‌گیری اندیشه سیاسی و چگونگی کنش ایشان نیز تأثیر گذاشته بود. نظر به اهمیت مرجعیت در بافتار شیعی و تأثیرات آن بر جهان اسلام و تعاملات آن با دنیای پیرامون، خاصه ایدئولوژی‌های رقیب همچون لیبرالیسم و مارکسیسم، هدف پژوهش حاضر تشریح کنش‌های آیت‌الله حکیم و تأثیرات پس از آن بر رویه‌های سیاسی- اجتماعی این کشور، با استفاده از چارچوب مفهومی ساختار- کارگزار است؛ همچنین با استفاده از نظریه بحران اسپریگنز، به اندیشه سیاسی آیت‌الله حکیم و نوع کنشگری سیاسی ایشان در حوادث و رویدادهای عراق پرداخته شده ‌است. آیت‌الله حکیم را می‌توان مرجعی با بن‌مایه‌های سنتی ریشه‌دار در حوزه علمیه نجف دانست که با برنتابیدن تصدی‌گری روحانیت، اهتمامی به بسط ولایت سیاسی فقهی نداشت و از ظرفیت نهاد مرجعیت به‌عنوان یک نهاد ذی‌نفوذ در پیش‌برد پروژه خود که یک فرایند اصلاحی تدریجی بود، به‌خوبی بهره‌ برد و هنگامی ‌که با ساختاری سخت و سرکوب‌گر همچون حزب بعث روبه‌رو شد، با اتخاذ مبارزه منفی، از افزایش سطح مواجهه با حزب بعث و براندازی اجتناب کرد.

http://sm.psas.ir/article_725632_68fc3aba5bcc2f6d39906fd50a83f9c9.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 Indicators of the Islamic Republic of Iran’s Foreign Policy in the Thought of Āyatollāh Khāmeneʾī شاخص‌‌های سیاست خارجه جمهوری اسلامی ایران در اندیشه آیت‌الله خامنه‌‌ای 222 197 725085 10.22034/sm.2025.2031278.2213 FA عباس علیرضایی طلبه درس خارج حوزه علمیه قم؛ کارشناسی ارشد، گروه علوم سیاسی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0002-8419-9496 علیرضا مظاهری دانشجوی دکتری، گروه اندیشه سیاسی، دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی، دانشگاه امام صادق(ع)، تهران، ایران. علیرضا ناییج دکتری، گروه روابط بین‌الملل؛ عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران 0000-0003-0926-1402 Journal Article 2024 06 05 This study aims to examine the theoretical foundations and extract strategic indicators of the foreign policy of the Islamic Republic of Iran within the intellectual framework of Āyatollāh Khāmeneʾī. By outlining a civilizational-epistemic geometry, the research seeks to contribute to the formulation of an indigenous model of foreign policy aligned with the ideals of the Islamic Revolution. The main research question is: Given that the foreign policy of the Islamic Republic of Iran is characterized by specific indicators in Āyatollāh Khāmeneʾī’s thought, how are these indicators organized toward realizing the lofty civilizational goals of the Islamic Revolution? Employing the theoretical framework of constructivism—which emphasizes the role of identity, social meanings, and mental structures in shaping the behavior of international actors—and using thematic analysis, the study investigates a corpus of speeches by the Supreme Leader on foreign policy. Through a three-phase coding process, 41 basic themes, 18 organizing themes, and 5 overarching themes were identified. These reflect a multilayered and meaningful structure of Iran’s foreign policy discourse under his leadership. The findings reveal that the foreign policy of the Islamic Republic of Iran—contrary to reductionist realist or liberal interpretations—is not merely grounded in material interests, but rests upon an Islamic-revolutionary identity, ethical orientations, and civilizational responsibilities. In the normative-intellectual dimension, adherence to Islamic principles, promotion of pure values, and defense of the integrity of the Ummah are regarded as non-negotiable commitments. In the realm of identity, reliance on independence and self-belief, along with revolutionary rationality—an integration of idealism and realism—constitutes the distinguishing feature of the Islamic Republic’s foreign policy. At the operational level, support for resistance movements, the export of the revolution’s discourse, and simultaneous adherence to the principle of non-intervention form a delicate balance between moral obligations and the rules of international law. In the domain of national interests, key foreign policy strategies include dignified engagement, avoidance of provocation, and strengthening intelligent jihādī diplomacy. Ultimately, Iran’s foreign policy behavior is grounded in bold stances, active resistance against hegemonic forces, structural discipline, and the strategic use of “heroic flexibility” as a purposeful tactic for advancing strategic objectives. Based on constructivist foundations, the present study introduces Iran’s foreign policy as a model of “normative agency” in the contemporary international order—one in which meaning, identity, and discourse play a central role in shaping diplomatic decision-making and articulate a civilizational vision for redefining international order based on justice, independence, and human dignity. هدف پژوهش حاضر واکاوی بنیادهای نظری و استخراج شاخص‌های راهبردی سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در مکتب فکری آیت‌الله خامنه‌ای است؛ آنچنان‌ که با ترسیم هندسه‌ای معرفتی- تمدنی، به تدوین الگوی بومی سیاست خارجی متناسب با آرمان‌های انقلاب اسلامی یاری رساند. سوال اصلی پژوهش این است که با توجه به اینکه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران در اندیشه آیت‌‌الله خامنه‌‌ای شاخص‌هایی دارد، چگونه این شاخص‌ها در راستای تحقق اهداف بلند تمدن‌ساز انقلاب اسلامی سازمان می‌یابند؟ این پژوهش با بهره‌‌گیری از چارچوب نظری سازه‌انگاری، که بر نقش هویت، معانی اجتماعی و ساختارهای ذهنی در شکل‌گیری رفتار بازیگران بین‌المللی تأکید دارد، و با به‌کارگیری روش تحلیل مضمون، مجموعه‌ای از بیانات مقام معظم رهبری در حوزه سیاست خارجی را مورد واکاوی قرار داده است. در فرایند سه ‌مرحله‌ای کدگذاری، از میان مضامین بنیادین بیانات، ۴۱ مضمون پایه، ۱۸ مضمون سازمان‌دهنده و نهایتاً ۵ مضمون فراگیر احصاء شده که بیانگر ساختاری چندلایه و معنادار از نظام سیاست خارجی ایران در گفتمان رهبری است. یافته‌ها نشان می‌دهد که سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران، برخلاف برداشت‌های تقلیل‌گرایانه واقع‌گرایانه یا لیبرال، نه صرفاً بر منافع مادی، بلکه بر مبنای هویتی اسلامی- انقلابی، جهت‌گیری‌های اخلاقی و مسئولیت‌های تمدنی استوار است. در بُعد فکری- هنجاری، پایبندی به اصول اسلام، تبلیغ ارزش‌های ناب، و دفاع از کیان امت اسلامی، به‌مثابه تعهداتی غیرقابل واگذاری تلقی شده‌اند. در ساحت هویت، تکیه بر استقلال و خودباوری، همراه با عقلانیت انقلابی که تلفیقی از آرمان‌گرایی و واقع‌بینی است، وجه ممیزه سیاست خارجی جمهوری اسلامی را شکل می‌دهد. در سطح نقش‌آفرینی، حمایت از نهضت‌های مقاومت، صدور گفتمان انقلاب، و در عین‌حال پایبندی به اصل عدم مداخله، معادله‌ای ظریف میان تعهدات اخلاقی و قواعد حقوق بین‌الملل برقرار می‌سازد. در حوزه منافع ملی نیز، اصل تعامل عزتمندانه، اجتناب از تنش‌آفرینی و تقویت دیپلماسی جهادی هوشمند، راهبردهای کلیدی سیاست خارجی معرفی شده‌اند. نهایتاً، رفتار سیاست خارجی ایران بر مواضع شجاعانه، مقاومت فعال در برابر سلطه‌گری، رعایت انضباط ساختاری، و بهره‌گیری از «نرمش قهرمانانه» به‌عنوان تاکتیکی هدفمند در مسیر پیشبرد اهداف راهبردی استوار است. پژوهش حاضر با تکیه بر بنیان‌های نظری سازه‌انگارانه، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را الگویی از «کنشگری هنجارساز» در نظم بین‌الملل معاصر معرفی می‌کند؛ الگویی که در آن معنا، هویت و گفتمان، نقش محوری در جهت‌دهی به تصمیم‌گیری‌های کلان دیپلماتیک ایفا می‌کنند و چشم‌اندازی تمدنی برای بازتعریف نظم بین‌الملل مبتنی بر عدالت، استقلال و کرامت انسانی ترسیم می‌نمایند.

http://sm.psas.ir/article_725085_64d261fcfcbc126d5fc53bb453e88b37.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 Challenges of Iran’s Nuclear Diplomacy in International Politics چالش‌های دیپلماسی هسته‌ای ایران در سیاست بین‌الملل 240 223 725633 10.22034/sm.2023.1990024.2037 FA علی ادیب نیا دانشجوی دکتری، سیاستگذاری عمومی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران. 0000-0003-0473-6181 اصغر پرتوی استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران ابوالفضل لطفی استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد زنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، زنجان، ایران Journal Article 2023 02 20 The aim of this study is to examine the security, strategic, economic, and geopolitical challenges faced by the Islamic Republic of Iran in the context of nuclear diplomacy on the international stage. The research employs a descriptive-analytical method and draws upon the theory of structural realism. It appears that international politics has centered its behavior on countering Iran’s nuclear capability development, resulting in economic restrictions, international pressures, and security confrontations with Iran. The balancing behavior of international actors aimed at limiting Iran’s national power and nuclear capability is primarily exercised through diplomacy and multilateral policies of major powers. The coalition of transnational actors represents one of the realities of international politics, manifesting in the strategic rationality of cooperative engagement among major powers as they interact competitively to constrain peripheral actors. This dynamic is generally based on indicators of balancing behavior, participatory action, multilateral cooperation, and regional balancing. Iran’s nuclear diplomacy challenges have been shaped by elements of U.S. coercive diplomacy, European balancing strategies, and structural cooperation with China and Russia. Such a process indicates that the structure of the international system employs relatively unified tools, institutions, and motivations for constraining Iran. International institutions often serve as effective tools for implementing coercive diplomacy against regional actors. President Trump’s withdrawal from the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA) did not elicit any practical response from influential global actors to restrain the United States’ unilateralist mechanisms. This process reflects the reality that international politics functions predominantly as an effective instrument for major powers to limit the capabilities and resistance of regional actors. The prolonged stagnation of the JCPOA reflects the reality that the United States’ compliance with norms has not materialized, even under President Joseph Biden’s administration, leaving Iran confronted with uncertainty and geopolitical ambiguity. هدف پژوهش حاضر بررسی چالش‌های امنیتی، راهبردی، ‌اقتصادی و ژئوپلیتیکی جمهوری اسلامی ایران در فضای دیپلماسی هسته‎ای در عرصه سیاست بین‎الملل است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و از نظریۀ واقع‌گرایی ساختاری استفاده شده است. به نظر می‌رسد سیاست بین‌الملل محور اصلی رفتار خود را در مقابله با ارتقای قابلیت هسته‌ای ایران قرار داده و این امر منجربه محدودیت‌های اقتصادی، فشارهای بین‌المللی و تضادهای امنیتی با ایران شده است. موازنه‌گرایی بازیگران بین‌المللی برای محدودسازی قدرت ملی و قابلیت هسته‌ای ایران، عموماً از طریق دیپلماسی و سیاست‌های چندجانبۀ قدرت‌های بزرگ اِعمال می‌شود. همبستگی بازیگران فراملی، یکی از واقعیت‌های سیاست بین‌الملل در قالب عقلانیت راهبردی همکاری‌جویانۀ قدرت‌های بزرگ، در کنش تعاملی و رقابتی آنان برای محدودسازی بازیگران پیرامونی محسوب می‌شود. این امر، عموماً مبتنی‌بر نشانه‌هایی از موازنه‌گرایی، کنش مشارکتی، همکاری‌های چندجانبه و موازنۀ منطقه‌ای شکل می‌گیرد. چالش‌های دیپلماسی هسته‌ای ایران مبتنی‌بر نشانه‌هایی از دیپلماسی اجبار ایالات متحده، موازنه‌گرایی کشورهای اروپایی و همکاری‌های ساختاری چین و روسیه بوده است. چنین فرآیندی بیانگر آن است که ساختار نظام بین‌الملل از ابزارها، نهادها و انگیزش‌های نسبتاً مشترک برای محدودسازی ایران بهره می‌گیرند. نهادهای بین‌المللی، عموماً ابزارهای مناسبی برای اِعمال دیپلماسی اجبار علیه بازیگران منطقه‌ای فراهم می‌سازد. خروج ترامپ از برجام، هیچ‌گونه واکنش عملی از سوی بازیگران مؤثر نظام جهانی در محدودسازی ایالات متحده در سازوکارهای یک‌جانبه‌گرا به همراه نداشته است. چنین فرآیندی، بیانگر این واقعیت است که سیاست بین‌الملل، عموماً به‌عنوان ابزار مؤثر قدرت‌های بزرگ برای محدودسازی توان بازیگران منطقه‌ای و ارادۀ مقاومت آنان محسوب می‌شود. فرسایشی ‌شدن برجام، بیانگر این واقعیت است که قاعده‌پذیری ایالات‌متحده حتی در دوران جوزف بایدن نیز انجام نگرفته و ایران با نشانه‌هایی از ابهام و عدم اطمینان ژئوپلیتیکی روبه‌رو شده است.

http://sm.psas.ir/article_725633_775587071f2e95a554408e1d5a295bf7.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 A Comparative Analysis of the Principle of Transparency in the Government Procurement Cycle Based on the Mechanisms of the Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) بررسی تطبیقی اصل شفافیت در چرخه معاملات دولتی براساس سازوکارهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) 258 241 725634 10.22034/sm.2023.2005604.2090 FA فاطمه عبداللهیان دانشجوی دکتری، گروه حقوق عمومی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. 0009-0005-7332-2726 رضا تجرلو استادیار، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران محمدرضا حکاک‌زاده استادیار، گروه حقوق، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. Journal Article 2023 06 25 The main objective of the present study is to examine and analyze the principle of transparency in the government procurement cycle, with a particular focus on the mechanisms of the Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). Transparency, as one of the key indicators of good governance, plays a significant role in enhancing efficiency, accountability, and public trust in the processes of government procurement. Given the limited nature of public financial resources and the potential for mismanagement to cause serious harm, observing transparency in government transactions is vital for maintaining financial integrity and public confidence. The central question of this research is: What mechanisms and policies does the OECD employ to realize and ensure the principle of transparency in government procurement systems, and how can these mechanisms contribute to improving the quality and integrity of these processes? The importance of this issue stems from the fact that government transactions constitute a considerable portion of every country's economy, and the manner in which they are managed directly affects the delivery of public services and social capital. This research employs a descriptive-analytical method. The findings indicate that the OECD emphasizes five key pillars: (1) complete and timely disclosure of information; (2) ensuring fair and healthy competition; (3) accountability and responsibility throughout all stages of procurement; (4) enhanced oversight and control to prevent corruption; and (5) public disclosure of information to foster public trust and active private sector participation. Implementing these mechanisms leads to increased integrity and efficiency in government transactions and the protection of public resources. هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی و تحلیل اصل شفافیت در چرخه معاملات دولتی با تکیه بر سازوکارهای سازمان همکاری و توسعه اقتصادی است. اصل شفافیت به عنوان یکی از شاخص‌های کلیدی حکمرانی خوب، نقش مهمی در افزایش کارآمدی، پاسخگویی و اعتماد عمومی در فرآیندهای معاملات دولتی ایفا می‌کند. از آنجا که منابع مالی دولتی محدود بوده و سوء مدیریت می‌تواند خسارات جدی به بار آورد، رعایت شفافیت در معاملات دولتی برای حفظ سلامت مالی و اعتماد مردم ضروری است. مسئله اصلی پژوهش این است که سازمان همکاری و توسعه اقتصادی برای تحقق و تضمین اصل شفافیت در نظام معاملات دولتی، از چه سازوکارها و سیاست‌هایی استفاده می‌کند و این سازوکارها چگونه می‌توانند به بهبود کیفیت و سلامت این فرآیندها کمک کنند. اهمیت این موضوع از آن جهت است که معاملات دولتی، بخش قابل توجهی از اقتصاد هر کشور را تشکیل می‌دهند و نحوه مدیریت آن مستقیماً بر ارائه خدمات عمومی و سرمایه اجتماعی تاثیرگذار است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج نشان می‌دهد که سازمان همکاری و توسعه اقتصادی بر پنج محور مهم تاکید دارد: ۱) شفاف‌سازی کامل و به موقع اطلاعات؛ ۲) تضمین رقابت منصفانه و سالم؛ ۳) پاسخگویی و مسئولیت‌پذیری در کلیه مراحل معاملات؛ ۴) افزایش نظارت و کنترل برای جلوگیری از فساد؛ و ۵) افشای عمومی اطلاعات به منظور جلب اعتماد عمومی و مشارکت فعال بخش خصوصی. اجرای این سازوکارها موجب افزایش سلامت و کارایی معاملات دولتی و حفظ منابع عمومی می‌شود.

http://sm.psas.ir/article_725634_696ede3fc465e4e7ecd05df3ef336f78.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 Revisiting the Role of Criminal Law in Good Governance: A Case Study of the Minimum Age of Criminal Responsibility in the Criminal Law of Iran and England بازخوانی نقش قوانین کیفری و حکمرانی مطلوب: نمونه موردی تعیین حداقل سن کیفری در حقوق کیفری ایران و انگلستان 282 259 725635 10.22034/sm.2023.2005607.2091 FA عباس زارعی دانشجوی دکتری، گروه حقوق کیفری و جرم‌شناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران حجت سبزواری نژاد استادیار، گروه حقوق جزا و جرم‌شناسی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران 0009-0006-1150-7036 شهرداد دارابی استادیار، گروه حقوق جزا و جرم‌شناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. 0000-0003-4439-8308 Journal Article 2023 06 25 Good governance is achieved based on specific indicators, among which the existence of lawful and just legal frameworks is of utmost importance. Accordingly, all citizens are subject to the law and accountable for their actions. One of the laws that guide societies toward good governance is criminal law. Among criminal law provisions, determining the minimum age of criminal responsibility is a particularly crucial issue that requires a clear, explicit, and just statute. In this thematic domain, a comparative study of the laws of two countries reveals how criminal legislation contributes to the realization of good governance. The determination of the minimum age of criminal responsibility in the criminal law systems of Iran and England, which are selected here as case studies, is examined in comparison with international instruments, which serve as models for standardizing juvenile criminal justice. This standard varies across societies and individuals due to factors such as climate, race, and socio-environmental conditions. Such diversity in the criteria for establishing criminal responsibility among children has hindered the formation of a unified legal approach in different societies regarding a specific age threshold. Hence, various international instruments recommend that member states determine a "minimum" age of criminal responsibility and adopt a gradual responsibility system in dealing with children and juveniles in conflict with the law. Clearly defined age thresholds for criminal responsibility can serve as indicators of good legislative governance. In this regard, the primary question of this research is: How do the criminal law systems of Iran and England, in determining the age of criminal responsibility, affect the process of achieving good governance? It appears that the legal systems of both countries have undergone numerous legislative reforms and to some extent align with international instruments and standards. In Iranian Islamic Penal Code, this is reflected in the distinction between the "age of puberty (bulūgh) for criminal liability," "age of criminal responsibility," and the classification of crimes into those requiring ḥadd or qiṣāṣ punishments and those resulting in ta‘zīr penalties. This study utilizes data analysis to explain the role of criminal law in Iran and England and its impact on good governance. Findings indicate that the minimum age of criminal responsibility in international instruments and in the United Kingdom is 18 full years, and individuals under 18 are considered children. In Iran, the age of puberty is 9 lunar years for girls and 15 lunar years for boys. Nevertheless, regarding criminal responsibility, if an individual under 18 commits a crime punishable by death, such a person shall not be executed; the execution is to be deferred until reaching the legal age. Criminal laws aligned with the principles of good governance contribute to enhancing the political legitimacy of the system and increasing public satisfaction. Promulgating such laws raises public awareness about their rights and duties and thereby promotes sustainable human development. حکمرانی مطلوب بر اساس شاخص‎های معینی تحقق می‎یابد. یکی از مهم‌ترین این شاخص‎ها وجود قانونمندی و چارچوب‌های قانونی عادلانه است. بر این اساس، همۀ شهروندان از قانون تبعیت می‌کنند و مسئول اعمال خود هستند. ازجمله قوانینی که جوامع را در دستیابی به حکمرانی مطلوب رهنمون می‎شود، قوانین کیفری است. در میان قوانین کیفری، یکی از موارد بسیار مهمی که نیازمند قانونی شفاف، صریح و عادلانه است، تعیین حداقل سن کیفری است. در این قلمرو موضوعی مطالعه و بررسی تطبیقی این قانون میان دو کشور می‎تواند چگونگی کاربست قوانین کیفری در تحقق حکمرانی مطلوب را نشان دهد. تعیین حداقل سن کیفری در حقوق کیفری ایران و انگلستان که در این پژوهش به عنوان نمونه موردی تعیین شده است، در مقایسه با اسناد بین‎المللی، به‌مثابه یکی از الگوهای استانداردسازی حقوق کیفری اطفال و نوجوانان در قواعد و اسناد بین‌المللی به‌شمار می‎آید. این امر با عنایت به معیارهایی نظیر آب و هوا، نژاد و موقعیت محیطی و اجتماعی و...، حسب جوامع مختلف و افراد انسانی، متفاوت است. این تنوع و گوناگونی معیارهای تعیین سن مسئولیت جزائی اطفال، مانع از ایجاد وحدت رویّه میان جوامع مختلف در خصوص سن خاصی بوده است. لذا، در اسناد بین‌المللی مختلف، به دولت‌های عضو پیشنهاد گردیده که اقدام به تعیین «حداقل» سن مسئولیت کیفری نموده و در قبال رفتارهای معارض قانون اطفال و نوجوانان معارض قانون، نظام مسئولیت کیفری تدریجی را اتخاذ نمایند. مشخص و دقیق بودن مرز سنّی برای مسئولیت‌پذیری، می‎تواند به‌مثابه یکی از نشانگان حکمرانی مطلوب در ساحت تقنینی باشد. در این راستا، سوال اصلی پژوهش حاضر این است که نظام حقوق کیفری ایران و انگلستان، در حوزه‌ تعیین سن مسئولیت کیفری، چگونه بر فرایند دستیابی به حکمرانی خوب اثرگذار است؟ به نظر می‎رسد که نظام حقوقی دو کشور مورد بررسی تغییرات تقنینی متعددی را به خود دیده است و کم و بیش، با اسناد و قواعد بین‌‌المللی همراه می‌باشند. این امر در قانون مجازات اسلامی ایران از طریق مفهوم تمایز میان «سن بلوغ کیفری» و «سن مسئولیت کیفری» و «جرایم مستوجب کیفر حد یا قصاص» و «جرایم موجب تعزیر» مشخص می‌شود. در این پژوهش از روش تحلیل داده‌ها برای تبیین نقش قوانین کیفری ایران و انگلستان و تاثیر آن در حکمرانی مطلوب استفاده شده است. یافته‌‌های پژوهش حاکی از این است سن مسئولیت کیفری در اسناد بین‌المللی و در کشور انگلستان 18 سال تمام است و افراد زیر 18سال کودک تلقی می‌شوند. د ایران سن بلوغ، در دختران 9 سال و در پسران 15 سال تمام قمری است. در عین حال از لحاظ مسئولیت کیفری، اگر کسی در مقطع سنی کمتر از 18سال مرتکب جرمی شود که مجازات اعدام دارد، چنین فردی محکوم به مجازات اعدام نخواهد شد و تا رسیدن به سن قانونی می‌بایست حکم اعدام متوقف شود. قوانین کیفری متناسب با حکمرانی مطلوب موجب تقویت مشروعیت سیاسی نظام و افزایش رضایتمندی عمومی می‌شود. اعلام این قوانین کیفری سبب افزایش آگاهی مردم نسبت به حقوق و تکالیف خود شده و در نتیجه به نوعی توسعۀ پایدار انسانی را موجب می‌شود.

http://sm.psas.ir/article_725635_17cfbf7bce88c5f095d039ff5088535e.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 The Idea of Cultural-Civil Resistance of the Ikhwān in Confrontation with Global Arrogance ایده مقاومت فرهنگی- مدنی اخوان در مواجهه با استکبار جهانی 294 283 719607 10.22034/sm.2024.1999369.2071 FA بهرنگ قربانی دانشجوی دکتری، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران حمیدرضا حقیقت استادیار، گروه علوم سیاسی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران Journal Article 2023 12 17 One of the most influential Islamic movements in Egypt and several other Islamic countries is the Jamāʿat al-Ikhwān al-Muslimīn (Muslim Brotherhood). This group, as the most organized religious and political institution in the Arab world, was established at a time when Egypt was experiencing a critical political, social, religious, and economic situation, and it created considerable impacts across the Arab world. One of the most significant missions of the Ikhwān al-Muslimīn is confronting the system of domination and resisting colonialism and global arrogance. The idea of resistance, rooted in the Noble Qurʾān and the sīrah (prophetic practice) of the Prophet Muḥammad in opposition to the polytheists and enemies of Islam, has in the contemporary era attracted attention from various Islamic scholars and groups. Different perspectives have been presented regarding its foundations and components. Hence, the central question of the present study is: How has the cultural-civil resistance paradigm of the Ikhwān influenced its struggle/confrontation with global arrogance? The research method is descriptive-analytical. The findings indicate that the Ikhwān al-Muslimīn emphasized the cultural and civil dimensions of resistance, addressing it in various fields including individual, social, political, economic, and military aspects. یکی از تاثیرگذاترین جنبش‌های اسلامی در مصر و برخی دیگر از کشورهای اسلامی، گروه «اخوان المسلمین» است. این گروه به‌مثابه سازمان یافته‌ترین نهاد دینی و سیاسی جهان عرب در شرایطی که مصر از نظر سیاسی، اجتماعی، دینی و اقتصادی در وضعیتی بحرانی قرار داشت، تشکیل گردید و تاثیرات بسزایی در جهان عرب ایجاد کرد. یکی از مهم‌ترین رسالت‌های اخوان‌المسلمین، مقابله با نظام سلطه و مقاومت در برابر استعمار و استکبار جهانی می‌باشد. ایده مقاومت که ریشه در قرآن کریم و سیره پیامبر اکرم(ص) در تقابل با مشرکین و دشمنان اسلام دارد، در دوران معاصر از سوی اندیشمندان و گروه‌های مختلف اسلامی مورد توجه قرار گرفته که در بیان مبانی و مؤلفه‌های آن دیدگاه‌های مختلفی ارائه شده است. لذا، پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که: ایده مقاومت فرهنگی- مدنی اخوانی چگونه بر مبارزه/ مواجهه اخوانی‌ها با استکبار جهانی موثر بوده است؟ روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و یافته‌ها نشان می‌دهد، اخوان المسلمین در ایده مقاومت بیشتر بر جنبه‌های فرهنگی و مدنی تاکید داشته و مقاومت را در ابعاد مختلف اعم از فردی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و نظامی مورد تاکید قرار می‌دهد.

http://sm.psas.ir/article_719607_b1d34b681e22982ef7994d70bccf975f.pdf

انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 12 4 2024 12 21 Neo-Ottomanism and Smart Power in Turkey نوعثمانی‌گری ترکیه و قدرت هوشمند 318 295 725636 10.22034/sm.2023.550841.1856 FA مهرشاد غفاری زاده دانشجوی دکتری، گروه روابط بین‌الملل، دانشگاه اصفهان؛ گروه سیاست‌ خارجی، معاونت سیاسی- حقوقی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، تهران، ایران 0000-0001-6920-7569 محمدعلی حسینی زاده استادیار، گروه علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران. Journal Article 2022 04 12 In recent years, Turkey's foreign policy has undergone a fundamental transformation, particularly during the rule of the Justice and Development Party (AKP). Moving away from the traditional principles of Kemalism and an exclusive focus on the West, Turkey has adopted an interactive and region-oriented policy. This shift has materialized in the form of an approach known as "Neo-Ottomanism," whose main goal is to redefine Turkey’s position in the regional order by relying on the cultural, historical, and political elements of the Ottoman Empire. Accordingly, Neo-Ottoman policy not only emphasizes the revival of historical ties with neighboring countries but also utilizes new instruments of power to expand influence. The central question of this study is: how does Turkey employ the components of smart power in the implementation of its Neo-Ottoman foreign policy? Smart power is a concept that combines hard power (military and economic) and soft power (cultural, educational, ideological, and media-based) and has become one of the main pillars of Turkey’s foreign policy today. Notable examples of this policy include the expansion of Turkish language education, the development of media networks, dispatch of humanitarian institutions, promotion of Turkish cultural models, economic relations, and demonstration of military power in peripheral regions. This research, using a descriptive–analytical approach, systematically examines the components of Turkey's smart power and shows how the integration of hard and soft power within a smart strategy has elevated Turkey’s standing in key regions such as West Asia, the Caucasus, and the Balkans. The findings indicate that through this approach, Turkey has succeeded in projecting a new image of itself as a regional power. Neo-Ottomanism could not have achieved success without reliance on smart power; this synthesis is considered a key factor in enhancing Turkey's regional influence and will likely continue to be pursued in the foreign policy of the Erdoğan administration. در سال‌های اخیر، سیاست خارجی ترکیه شاهد تحولی بنیادین بوده است؛ به‌ویژه در دوران زمامداری حزب عدالت و توسعه که با فاصله‌گیری از اصول سنتی کمالیسم و تمرکز صرف بر غرب، به سیاستی تعامل‌گرا و منطقه‌محور روی آورد. این تغییر در قالب رویکردی موسوم به «نوعثمانی‌گری» ظاهر شده که هدف اصلی آن بازتعریف جایگاه ترکیه در نظم منطقه‌ای با تکیه بر مؤلفه‌های فرهنگی، تاریخی و سیاسی دوران امپراتوری عثمانی است. در این راستا، سیاست نوعثمانی‌گری نه‌تنها بر احیای پیوندهای تاریخی با کشورهای همجوار تأکید دارد، بلکه از ابزارهای جدید قدرت برای گسترش نفوذ استفاده می‌کند. مسئله اصلی پژوهش حاضر آن است که ترکیه چگونه از مؤلفه‌های قدرت هوشمند در راستای اجرای سیاست خارجی نوعثمانی‌گری بهره می‌برد. قدرت هوشمند مفهومی است که ترکیبی از قدرت سخت (نظامی و اقتصادی) و قدرت نرم (فرهنگی، آموزشی، ایدئولوژیک و رسانه‌ای) را دربرمی‌گیرد و امروزه به یکی از ستون‌های اصلی سیاست خارجی ترکیه تبدیل شده است. ازجمله مصادیق بارز این سیاست می‌توان به گسترش آموزش زبان ترکی، توسعه شبکه‌های رسانه‌ای، اعزام نهادهای بشردوستانه، ترویج الگوهای فرهنگی ترکی، گسترش روابط اقتصادی و نمایش قدرت نظامی در مناطق پیرامونی اشاره کرد. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی- تحلیلی، به بررسی نظام‌مند مؤلفه‌های قدرت هوشمند ترکیه پرداخته و نشان می‌دهد که چگونه تلفیق قدرت سخت و نرم در قالب یک راهبرد هوشمند، به ارتقای جایگاه ترکیه در مناطق کلیدی همچون غرب آسیا، قفقاز و بالکان انجامیده است. یافته‌ها حاکی از آن است که ترکیه با بهره‌گیری از این رویکرد، توانسته چهره‌ای نوین از خود به عنوان یک قدرت منطقه‌ای ارائه دهد. سیاست نوعثمانی‌گری بدون اتکاء به قدرت هوشمند نمی‌توانست به موفقیت دست یابد و این تلفیق، عاملی کلیدی در افزایش نفوذ منطقه‌ای ترکیه محسوب می‌شود که در سیاست خارجی دولت اردوغان پیگیری خواهد شد.

http://sm.psas.ir/article_725636_bc9226cc24f58f65db51d9780855b35d.pdf