انجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222A Reflection on the Political Concept of the Caliphate in the Qur’an: Shi’a Contemporary Exegeses and the Equivocal Type Caliphateتأملی پیرامون مفهوم سیاسی خلافت در قرآن (با تأکید بر تفاسیر معاصر شیعه و خلافت نوعیه مشککه)72670321110.22034/sm.2022.79848.1182FAعلیآقاجانیاستادیار، گروه علوم سیاسی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران0000-0002-0328-2993Journal Article20180121The purpose of the present study is to delve deep into the issue of caliphate in the <em>Qur’an</em>, especially in the 30<sup>th</sup> verse of Surah al-Baqarah and its relation with fundamental concepts in the political speech such as legitimacy. The research method is thematic Ijtihādi exegesis and content analysis, and it relies on the hypothesis that the concept of caliphate in the 30<sup>th</sup> verse of Surah al-Baqarah denotes succession of humankind from God and not only the saints or ancestors, as it is conveyed by many commentary books. Typical succession can also be equivocal and spectral as it is held by <em>Tafsir-e Tasnim</em>. Among contemporary exegeses, there are two general approaches called succession from ancestors and succession from God. In the latter, there are three approaches including succession of perfect humans, succession of a typical human, and succession of aequivocal type. According to the research results, the first approach along with the first perspective of the second approach, absolute divine legitimacy, a type of caliphate based on public and divine legitimacy, and the equivocal type of human caliphate from God that is Āyatollāh Javādi Āmoli’s view in <em>Tafsir-e Tasnim</em>, can contribute to strengthening the theory of divine-public legitimacy and active political participation in the realm of Islamic governance. Since the verse “I am going to place a successive authority on earth” is noun not verb phrase and the term Jā’il is a constant attribute, it conveys the consistency of Caliph of Allah. Accordingly, the state of caliph of Allah for humans is not merely related to creation, but it also implies a permission for them to get involved in social and governmental issues as well.هدف پژوهش حاضر واکاوی مسئله خلافت در قرآن و به ویژه آیه سیام سوره بقره و ارتباط آن با مفاهیم بنیادین کلام سیاسی مانند مشروعیت است. روش پژوهش، تفسیر اجتهادی موضوعی و تحلیل محتوا بوده و بر این فرضیه استوار است که مفهوم خلافت در آیه سیام سوره بقره به معنای جانشینی نوعیه انسان از خداوند و نه تنها اولیا و یا جانشینی از پیشینیان میباشد، همانگونه که اکثر تفاسیر بر این نظرند. جانشینی نوعیه نیز میتواند به نحو مشکک و طیفگونه باشد، چنانکه تفسیر تسنیم بر این باور است. در میان تفاسیر معاصر دو رویکرد عام استخلاف از پیشینیان و استخلاف از خدا وجود دارد. در رویکرد استخلاف از خدا نیز سه رهیافت جانشینی انسانهای کامل، جانشینی نوعیه انسان و جانشینی نوعیه مشککه قابل احصاء است. براساس نتایج پژوهش حاضر، رویکرد نخست به همراه رهیافت اول رویکرد دوم، بر مشروعیت الهی محض، خلافت نوعیه بر مشروعیت مردمی و الهی مردمی و خلافت نوعیه مشککه انسان از خداوند که دیدگاه آیتالله جوادی آملی در تفسیر تسنیم است، به تقویت نظریه مشروعیت الهی- مردمی و مشارکت سیاسی فعال در عرصه حکومتداری اسلامی میتواند بینجامد. اسمیه و نه فعلیه بودن جمله «انی جاعل فی الارض خلیفه» و صفت مشبهه بودن جاعل، دلیل بر استمرار وجود خلیفه الله است. بر این اساس، مقام خلیفه اللهی انسان، صرفاً مربوط به تکوین نیست؛ بلکه بر جواز تصرف انسان در امور اجتماعی و حکومتی نیز دلالت دارد.http://sm.psas.ir/article_703211_694919736843483fdcdb82b5e84b4d4e.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222Population and Social Security in the Spectrum of
Quranic Verses and Narrationsجمعیت و امنیت اجتماعی در گستره آیات و روایات274470110310.22034/sm.2022.541522.1768FAمحمدصادقیوسفی مقدمدانشیار، پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن، قم، ایرانسید محسنآل نبیدکتری، دانشگاه تهران، تهران؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران0000-0002-9559-3210Journal Article20211025The present research aims to address the question of how the issue of population increase and social security is depicted and evaluated from the perspective of the Holy Quran and narrations. The answer to the question relies on the typology and assessment of the related data conducted by content analysis and developmental study approach. It is assumed that the Quranic verses and narrations consider the increase of the population as the source of divine assistance, the adornment and pleasantness of life, the authority and security of the Islamic society, and the cause of fear and trepidation of the enemies. On the other hand, the policy of reducing the population is considered as a threat to the survival of the generation. The first finding of the research addresses politicians and decision makers in society to convey social security is not feasible without concentration on the policy of population development; therefore, it requires deliberate and principled planning. The second finding is related to researchers in jurisprudential realms to analyze the issue of population not just from an individualistic approach but also from a collectivist perspective with respect to the requirements, principles, and values in Islamic society.پژوهش حاضر درصدد پاسخ به این پرسش است که از منظر قرآن کریم و روایات نسبت فزونی جمعیت و امنیت اجتماعی چگونه ترسیم و قابل ارزیابی است؟ پاسخ به این پرسش در گرو گونهشناسی و تحلیل شواهد و دادههای مرتبط بوده که با روش تحلیل محتوا و با رویکرد تحقیقات توسعهای انجام شده است. مفروض این است که آیات و روایات فزونی جمعیت را سبب امداد الهی، زینت و دلپذیری زندگی، اقتدار و امنیت جامعه اسلامی و مایه ترس و وحشت دشمنان میداند و در مقابل سیاست کاهش نیروی انسانی را سبب نابودی حرث و نسل تلقی نموده است. یافته نخست پژوهش با مخاطب قرار دادن سیاستگذاران و تصمیمگیران، بر آن است که امنیت اجتماعی بدون تمرکز بر سیاست توسعه جمعیت امکانپذیر نیست؛ از اینرو مستلزم برنامهریزی اصولی و سنجیده است. یافته دوم ناظر به پژوهشگران عرصه فقهی است که رویکرد به جمعیت در حوزه فقهی، نه از بینش فردگرایانه، بلکه در نگاهی جمعگرایانه، و با توجه به اقتضائات و متناسب با اصول و ارزشهاى مورد نظر جامعه اسلامى باید ارزیابی گردد.http://sm.psas.ir/article_701103_26b784c496ce031f41f32cd04926c49b.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222Anthropological Principles of the Right of
“Freedom of Expression” from Islamic Viewمبانی انسانشناختی حق «آزادی اظهار عقیده» از دیدگاه اسلام456070426910.22034/sm.2023.550878.1860FAسید روح اللهحسینی کاشانیاستادیار، گروه معارف اسلامی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.سید محمد مصطفیحسینی کاشانیاستادیار، گروه حقوق، مجتمع آموزش عالی علوم انسانی- اسلامی، جامعه المصطفی العالمیه، قم، ایرانJournal Article20220530The purpose of the present research is to study anthropological principles of “freedom of expression” right from Islamic view. The research method is descriptive analysis and the results showed that legal systems as well as national and international associations, in addition to supporting human rights and freedom in civil and political issues, should prevent illegitimate and unreasonable restriction on freedom of expression. In all circumstances, they should regard freedom of expression as a principle and exceptionally impose restrictions on that. Legal systems should pay attention to the innate human right for choice as an outlook basis, innate human dignity as a value basis, and tendency to perfection and virtue as an inclination basis in Islamic anthropology.هدف پژوهش حاضر بررسی مبانی انسانشناختی حق «آزادی اظهار عقیده» از دیدگاه اسلام است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج نشان داد که نظامهای حقوقی، مجامع ملی و بینالمللی، علاوه بر ذکر حمایت از حقوق و آزادیها در امور مدنی و سیاسی بایستی مانع از محدودیت نامشروع و غیرمنطقی بر آزادی اظهار عقیده شوند و در همه شرایط، اصل را بر آزادی اظهار عقیده و استثناء را بر محدودیت بگذارند. چراکه انتخابگری ذاتی انسان به عنوان مبنای نگرشی، کرامت ذاتی انسان به عنوان مبنای ارزشی، و گرایش به کمال و فضلیت، به عنوان مبنای گرایشی در بایستی انسانشناسی اسلامی مورد توجه نظام حقوقی قرار گیرد.http://sm.psas.ir/article_704269_a43fac105bb505c0d56d6941a06fb0d3.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222A Study of the Methodological Framework of
Political Kalām with an Emphasis on
the View of Āyatollāh Khāmene’iخوانش دستگاه روششناختی کلام سیاسی با تاکید بر دیدگاه آیتالله خامنهای618270109910.22034/sm.2023.550543.1852FAسید صمدموسویاستادیار، مرکز تربیت معلم حوزههای علمیه؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایرانمحسنمهاجرنیااستادیار، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایرانمحمدحسینملک زادهسطح چهار حوزه، حوزه علمیه قم، قم، ایران.Journal Article20220711The Ijtihādi method which infers propositions of political Kalām from the texts and their references relies on the hypothesis that political Kalām as a branch in the science of Kalām, despite its various methods in interpretation and defense, lacks a methodological structure in production and inference of basic theories and issues. This fact has prevented the improvement of this science and its related subcategories like political Kalām. The idea of Āyatollāh Khāmene’i for the development of jurisprudential Ijtihad method to activate and update the science of Kalām proposed the hypothesis that the way for epistemological development of political Kalām, in accordance with the current questions, concerns, and doubts, is to renovate the inference method from the <em>Qur’an</em>. The best model experience in this method is the methodological knowledge of the existent jurisprudential principles along with the science of Fiqh. To substantiate this idea, an exploratory method similar to inquisition from texts was used. Through this method and some stages including gathering, manifestation, inference from appearances, and inquisition from the text, relevant concepts of basic inference are redefined and the science of principles as a review method presented a model entitled “inferential method”. By the renovation and rearrangement of relevant structures in the science of principles, the stages of inferencing propositions of political Kalām from the <em>Qur’an</em> were investigated in a procedural form. Conducting this method in a procedural and logical order determines the starting and ending direction of the Islamic final view in comprehensive thinking about political and theological issues.روش اجتهادی در استنباط گزارههای کلام سیاسی از متون و منابع آن، بر این فرض استوار است که کلام سیاسی به تبع علم کلام، به رغم بهرهگیری از تکثر روشی در دو بخش تبیین و دفاع، در بخش تولید و استنباط نظریات و مسائل اساسی خود از فقدان دستگاه روشی مستقل رنج میبرد و همین امر سبب توسعهنایافتگی علم کلام و دانشهای همپیوند با آن از جمله کلام سیاسی شده است. ایده آیتالله خامنهای در توسعه روش اجتهاد فقهی برای فعالسازی و بروزرسانی و پویایی علم کلام، متناسب با سؤالات، دغدغهها و شبهات امروز، این فرضیه را به وجود آورد که راه توسعه معرفتی کلام سیاسی، بازسازی روش استنباط از قرآن است و بهترین الگوی تجربه شده در این روش، دانش متدولوژیک اصول فقه موجود در کنار علم فقه است. برای تحقق این ایده از روش اکتشافی که از سنخ روش استنطاق از متن میباشد، استفاده شد که با طی مراحل استجماع، استظهار، استنباط از ظهورات و استنطاق از متن، مفاهیم مرتبط با استنباط اصولی بازتعریف گردید و علم اصول بهمثابه روش خوانش و اقدام به ارائه الگویی با عنوان «روش اجتهادی» شد. با بازسازی و ساماندهیِ مجدّد ساختار بخشهای مرتبط علم اصول، مراحل استنباط گزارههای کلام سیاسی از منبع قرآن به شکل یک فرایند بررسی گردید. استنباط گزارههای کلام سیاسی از منبع قرآن به شکل یک فرایند و ترتیب منطقی، مشخص میکند که جهت رسیدن نظر و دیدگاه نهایی اسلام در سامانه تفقّه جامع در مسائل اعتقادی سیاسی از کجا شروع شده و در کجا پایان مییابد.http://sm.psas.ir/article_701099_ca3f380b67e4eef58994447ddce59a62.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222Āyatollāh Sistāni and the Theory of Nation Willآیتالله سیستانی و نظریه اراده الامه839670110010.22034/sm.2022.552097.1864FAعبدالوهابفراتیدانشیار، گروه سیاست، پژوهشگاه اندیشه و فرهنگ اسلامی؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران.Journal Article20220418For the answer to the question about jurisprudential foundation underlying Āyatollāh Sistāni’s policy, there is little analysis which are mostly focused on just description of his political behavior. An investigation of jurisprudential references as well as his ideas shows that between the views of Āyatollāh Khoyi and Imām Khomeini which send Mujtahidin to the government, he returns to the doctrine of Mirzā Nā’ini in the Tanbih al-Ummah wa Tanzil al-Millah (the admonition of people and the refinement of sharia). Returning to Nā’ini’s idea is needed in Iraqi society today that its principles are accurately reconstructed not in a monarchy but a democratic system. Āyatollāh Sistāni. Similar to Nā’ini, supports a contract between the people and the governor; however, reconstructs the theory with three changes in the republican assembly. The research method is a combination of descriptive, explanatory, and analytical methods that re-read and analyze the intellectual doctrine of Āyatollāh Sistāni in these three stages. His political ideology is slightly different from the doctrine of Āyatollāh Khoyi and Imām Khomeini and somehow in the middle. However, like many other thinkers in Najaf seminary, he isalso influenced by the norms that have been prevalent in this field over the last one or two centuries. The norms that were mostly established by Sheikh Mortezā Ansāri, and then Akhound Khorāsāni, and his student Mirzā Nā’ini. Indeed, Āyatollāh Sistāni under the influence of this movement has been able to revisit the doctrine of Nā’ini and accordingly back up a civil government in Baghdad.در پاسخ به این پرسش که نحوه سیاستورزی آیتالله سیستانی بر چه مبانی فقهی استوار است؟ تحلیلهای اندکی وجود دارد و اغلب تحلیلها نیز بر توصیف رفتار سیاسی او متمرکز شدهاند. بررسی منابع فقهی و نظرات ایشان نشان میدهد که وی در کشاکش میان اندیشه آیتالله خویی و اندیشه امام خمینی- که مجتهدین را روانه حکومت میکند- راهی جز بازگشت به میرزای نائینی در تنبیه الامه و تنزیه المله ندارد. بازگشت به نائینی نیاز امروز عراق است که به درستی، وی، مبانی آن را- نه در هیأت سلطنت-، بلکه در نظمی دموکراتیک بازسازی کرده است. آیتالله سیستانی همانند نائینی از قرارداد میان مردم و والی، حمایت میکند، اما نظریه او را با سه تغییر، آن هم در هیأت جمهوریت بازسازی مینماید. روش تحقیق در این پژوهش ترکیبی از روش توصیفی، تبیینی و تحلیلی است که مدرسه فکری آیتالله سیستانی را در این سه مرحله مورد بازخوانی و تحلیل قرار میدهد. اندیشه سیاسی آیتالله سیستانی اندکی متفاوتر از مدرسه آیتالله خویی و نیز مدرسه امام خمینی است و به نوعی در میانه آن دو قرار دارد. با این همه، ایشان نیز همانند بسیاری از متفکرین حوزه نجف، متاثر از هنجارهایی است که طی یکی و دو قرن اخیر در این حوزه مرسوم بوده است. هنجارهایی که بیشتر توسط شیخ مرتضی انصاری و سپس شاگردش مرحوم آخوند خراسانی و نیز شاگرد وی یعنی میرزای نائینی بناء شده بود. در واقع آیتالله سیستانی تحت تاثیر این جریان توانسته است اندیشه نائینی را در دوره اخیر بازخوانی و براساس آن از دولتی مدنی در بغداد حمایت کند.http://sm.psas.ir/article_701100_bbbab8a76e1ed939bb1379d33ebc7845.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222A Review of the Relation between Two Concepts of
Right and Justice from the Viewpoint of
Shahid Motahhariبازخوانی ارتباط دو مفهوم حق و عدالت از دیدگاه شهید مطهری9711270104810.22034/sm.2022.543357.1774FAمصطفیحبیبی کندسردانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایرانبهروزدیلم صالحیاستادیار، گروه علوم سیاسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی چالوس، ایرانسعیداسلامیدانشیار، گروه علوم سیاسی، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایرانJournal Article20211121The purpose of the present study is to review the relation between the two concepts of right and justice from the viewpoint of Shahid Motahhari. The research method is descriptive analysis and the results showed that the subject of justice mentioned about human behavior implies human rights. Social justice is the observance of equality in the legislation and execution of law so that everyone would achieve his/her right. The most significant impact of lack of justice in society is the disruption of the balance, calmness, and mental health of society and its citizens which would unreasonably change their thoughts, moral beliefs, and behavior and bring unsafety in the living environment.هدف پژوهش حاضر بازخوانی ارتباط دو مفهوم حق و عدالت از دیدگاه شهید مطهری است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج نشان داد که عدلی که در مورد رفتار بشر مطرح است، عدل به معنای حقوق دیگران است. عدالت اجتماعی رعایت مساوات در وضع و اجرای قانون است، بهگونهای که در پرتو آن هر کس به حق و حقوق خود دست یابد. مهمترین اثر منفی نبود عدالت در جامعه، برهم خوردن تعادل، آرامش و سلامت روان جامعه و شهروندان آن است که موجب تغییر غیرمنطقیِ افکار، اعتقادات، باورهای اخلاقی و رفتار اعضای جامعه میشود و محیطِ زندگی ناامنی را فراهم میکند.http://sm.psas.ir/article_701048_2ab1f2ac77778645c04eec812da495fb.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222A Study of the Political Ideology and practice of
Mirzā Khalil Kamarah’واکاوی اندیشه و عملکرد سیاسی میرزا خلیل کمرهای11313070110410.22034/sm.2023.533624.1725FAیوسفخان محمدیدانشیار، گروه علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران.سید محمد جوادمصطفوی منتظریدانشجوی دکتری اندیشه سیاسی، واحد تاکستان، دانشگاه آزاد اسلامی، تاکستان، ایرانJournal Article20220423The present study has analyzed the idea of Mirzā Khalil Kamarah’i about the main crises in the contemporary Iranian-Islamic community, the causes of its decline, the desired society, and strategies for its realization using the four-stage model of Thomas Spriggans. Based on the research results, the most significant crisis in the Islamic community is related to war and radicalism. The main root of these crisis is Salafism and Westernism, which has led to authoritarian governments. As an alternative to the current situation, Mirzā Khalil Kamarah’i suggests a council government based on two elements of active citizenship and the practical implementation of Sharia liability in Islamic society. Finally, the way to reach such a community is two-sided, simultaneously criticizing the western culture (colonialism) and reaching Islamic unity (Wilāyat-e Faqih) as a practical measure. The most important criticism of Kamarah'i's idea can be considered as the confusion of his desired society and its incompatibility with his etymology and solution.پژوهش حاضر با بهرهگیری از الگوی چهار مرحلهای اسپریگنز، دیدگاه میرزا خلیل کمرهای درباره بحران اصلی جامعه اسلامی- ایران معاصر، دلایل انحطاط آن، جامعه مطلوب و راهکار تحقق آن را مورد بررسی قرار داده است. براساس یافتههای پژوهش، مهمترین بحرانهای جامعه اسلامی، جنگ و رادیکالیسم افراطی است. ریشه اصلی این بحرانها در سلفیگری و غربگرایی است که منجر به دولتهای مستبد شده است. جایگزین میرزا خلیل کمرهای برای این وضعیت، حکومت شورایی مبتنی بر دو عنصر شهروندی فعال و اقدام عملی دین شرعی در جامعه اسلامی است. در نهایت، راه رسیدن به چنین جامعهای هم دوسویه است، نقد همزمان فرهنگ غربی (استعمار) و رسیدن به وحدت اسلامی (ولایت فقیه) به عنوان اقدام عملی. مهمترین نقد بر اندیشه کمرهای را میتوان مغشوش بودن جامعه مطلوب وی و عدم تناسب آن با ریشهشناسی و راهحل وی دانست.http://sm.psas.ir/article_701104_5743f85f8ca4f349562467b960d96d43.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222A Study of the Integration of Legitimacy and
Worthiness in the Theory of Religious Democracy
and Its Consequencesواکاوی خلط مشروعیت و ارزشمندی در نظریه مردمسالاری دینی و پیامدهای آن13114870427210.22034/sm.2023.554710.1893FAعلیاحمدی امیناستادیار، جامعه المصطفی العالمیه، قم، ایران.0000-0003-0675-405XJournal Article20220704The purpose of the present research is to study the integration legitimacy and worthiness in the theory of religious democracy and its consequences. In this regard, a descriptive-analytical method was used to present a vivid criterion to criticize the current theories and then introduce a justified viewpoint about the place of people in a religious system based on realism in the realm of values. The study also deals with characteristics of legitimacy, the value of democracy, and its requirements. The logical requirements of this theory are as follows: acceptance of critique and reformation of public will, fallibility, complementarity, constrainability, necessity to respect the limits of justice, preferability, structurability, necessity of situation research, and obligatory. Although doctrines such as divine and public legitimacy, democracy, or supporting role of people are acceptable views, they just describe people’s role and not mention the condition for substantiation of the government. Firstly, these perspectives cannot determine the value of democracy and secondly, they can not specify the worthiness of public will.هدف پژوهش حاضر واکاوی خلط مشروعیت و ارزشمندی در نظریه مردمسالاری دینی و پیامدهای آن است.
در این راستا و با روش توصیفی- تحلیلی ملاک روشنی برای نقد نظریات موجود ارائه شده و براساس واقعگرایی در حوزه ارزش، دیدگاه موجهی در خصوص جایگاه مردم در نظام دینی ارائه میکند. همچنین ضمن بیان ویژگیهای مشروعیت، به نوع ارزش مردمسالاری و لوازم آن پرداخته شده است و لوازم منطقی این نظریه بدین شرح تشریح شدهاند: نقدپذیری و اصلاحپذیری خواست مردم، خطاپذیری، مکمّلپذیری، تقییدپذیری، لزوم رعایت محدوده عدالت، ترجیحپذیری، ساختارپذیری، لزوم موقعیتپژوهی، الزامپذیری. دیدگاههای مشروعیت الهی و مقبولیت مردمی، یا قالب بودن مردمسالاری، یا پشتوانه دانستن نقش مردم، اگرچه دیدگاههای مورد قبولی است؛ اما تنها به توصیف نقش مردم پرداخته و شرط تحقق حکومت را بیان کردهاند. این دیدگاهها نمیتوانند اولاً نوع ارزش مردمسالاری را تبیین کنند و ثانیاً توان تبیین حدود ارزشمندی خواست اکثریت را ندارند.http://sm.psas.ir/article_704272_b7deeb10086b7809a81df758f673ab5e.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222A Comparative Study of the Principles of Political Legitimacy and Characteristics of a Ruler from
the perspective of Imāmiah, Ashāi’rah, and Mo’tazilahمطالعه تطبیقی مبانی مشروعیت سیاسی و ویژگیهای حاکم از منظر امامیه، اشاعره و معتزله14916870426310.22034/sm.2023.111703.1420FAعلیکربلائی پازوکیدانشیار، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانمهدیقانعی اردکاندانشجوی دکتری، دانشگاه اردکان، اردکان، ایرانعبد المطلبعبداللهدانشیار، گروه معارف اسلامی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایرانJournal Article20190721<span style="letter-spacing: -.15pt;">One of the important discussions in Islamic political Kalām is related to principles of political legitimacy. Imāmiah, Ashāi’rah, and Mo’tazilah are three important Islamic sects which have their own different political ideas in this regard. The present research conducted by descriptive analysis, deals with the comparative study of principles of the Imām’s political legitimacy, methodology and characteristics of a ruler from the view of the abovementioned sects in order to display their commonalities and differences. To this aim, after explaining the methodology of each of the sects, their most important principles in the realm of political legitimacy were comparatively studied. Further, the most significant features effective on the legitimacy of Imām were elucidated. The research results showed that in terms of methodology, Imāmiah follows rational and occasionally narrative methods, Mo’tazilah uses just rational methods, while Ashāi’rah follows the moderation between the extremism of Mu'tazila and those of Ahl al-Hadith with the tendency to quote. In terms of principles of political legitimacy, all three tendencies have a common perspective in the issue of monotheism. In the discussion of the authenticity of word and deed, the Companions of the Imāmiah do not consider it as the basis of legitimacy. Mo’tazilah believes in detailed accounts while Ashāi’rah believes in authenticity. With respect to the characteristics of the ruler, all three tendencies consider general conditions. Imāmiah believes in infallibility, knowledge, and superiority, whereas Mo’tazilah and Ashāi’rah do not regard infallibility as a requirement. </span>یکی از مباحث مهم در کلام سیاسی اسلام، مسئله مبانی مشروعیت سیاسی است. امامیه، اشاعره و معتزله سه فرقه مهم اسلامی هستند که در این مورد دارای نظریات سیاسی متفاوت و مخصوص به خود میباشند. پژوهش حاضر با روش توصیفی و تحلیلی به مطالعه تطبیقی بین مبانی مشروعیت سیاسی امام، روششناسی و ویژگیهای حاکم از منظر امامیه، اشاعره و معتزله پرداخته و درصدد بیان وجوه اشتراک و افتراق آنها است. به منظور تحقق این هدف، بعد از بیان روششناسی هر یک از فرقهها، در یک مقایسه تطبیقی، به بررسی مهمترین مبانی آنها در حوزه مشروعیت سیاسی پرداخته شده و در ادامه، مهمترین ویژگیهایی که در مشروعیت امام نقش اساسی دارد، تشریح گردید. یافتههای پژوهش نشان داد که از جهت روششناسی، امامیه از روش عقل و گاه نقل، معتزله از روش عقل و اشاعره از اعتدال بین افراطگرایی معتزله و تفریط اهل حدیث با گرایش به نقل، پیروی میکند. از جهت مبانی مشروعیت سیاسی، در مسئله توحید هر سه گرایش اشتراک دارند. در بحث حجیّت قول و عمل، صحابه امامیه آن را مبنای مشروعیت نمیداند، معتزله قائل به تفصیل و اشاعره قائل به حجیّت است. از جهت ویژگیهای حاکم، هر سه گرایش قائل به شرایط عمومی هستند، امامیه قائل به عصمت، اعلمیت و افضلیت است، معتزله و اشاعره عصمت را شرط نمیدانند.http://sm.psas.ir/article_704263_8652dde42362997989e42078360a1300.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222Components and Strategies of Legitimacy Crisis from
the View of Islamic Political Philosophy in
the Islamic Republic of Iranمؤلفهها و راهکارهای بحران مشروعیت از منظر فلسفه سیاسی اسلامی با تطبیق بر جمهوری اسلامی ایران16918870104910.22034/sm.2022.534663.1731FAسید محمدهادیمقدسیدانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، قم، ایران0000-0001-9109-8928نجفلک زاییاستاد، گروه علوم سیاسی، دانشگاه باقرالعلوم(ع)؛ عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران.Journal Article20210725The purpose of the present research is to investigate the components and strategies of legitimacy crises in virtuous governments. Using descriptive analysis, propositions of political philosophy have been inferred from the works of some philosophers such as Fārābi and Nasir al-Din Tousi, and the propositions related to the study sample (the Islamic Republic of Iran), have also been deduced from the constitution, the statements of Imām Khomaini, as well as the political experience of the Islamic Republic of Iran. The research hypothesis is the non-unidimensionality of the components and strategies of legitimacy crisis; because Islamic political philosophy in addition to material dimensions of the government, considers discourse and conceptual dimensions effective on legitimacy. Legitimation crisis arises in the realm of legitimacy sources; from the perspective of Islamic political philosophy, the sources of legitimacy are individualentitlement and public satisfaction. The finding of the present research is identification of “political legitimacy fragmentation”, “ideological gap between the ruler and the people”, and “economic recession” as components and “political training”, “intellectual persuasion”, and “enforcement of domestic production, social provision, and foreign commerce” as strategies to strengthen legitimacy.هدف پژوهش حاضر واکاوی مؤلفهها و راهکارهای بحران مشروعیت در حکومتهای فضیلتگرا است. با روش توصیفی- تحلیلی، گزارههای فلسفه سیاسی از آثار حکیمانی مانند فارابی و نصیرالدین طوسی و گزارههای مربوط به نمونه مطالعه (جمهوری اسلامی ایران) نیز از قانون اساسی و بیانات امام خمینی و همچنین تجربه سیاسی جمهوری اسلامی ایران استنباط شده است. فرضیه این پژوهش تکبُعدی نبودن مؤلفهها و راهکاری بحران مشروعیت است؛ چراکه فلسفه سیاسی اسلامی افزون بر ابعاد مادی زمامداری، ابعاد گفتمانی و انگارهای را نیز در مشروعیت اثرگذار میداند. بحران مشروعیت در ناحیه منابع مشروعیت پدید میآید؛ منابع مشروعیت از منظر فلسفه سیاسی اسلامی، استحقاق فردی و رضایت مردمی است. دستاورد پژوهش حاضر شناسایی «چندپارهگی مشروعیت سیاسی»، «گسست عقیدتی حاکم و مردم» و «رکود معیشت» بهعنوان مؤلفهها و «تربیت سیاسی»، «اقناع فکری»، «تقویت تولید داخلی، تأمین اجتماعی و تجارت خارجی» بهعنوان راهکارهای تقویت مشروعیت است.http://sm.psas.ir/article_701049_7ba4af95b1553aab5753fb27189b3a0b.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222The Potential of the Principle of Lā Zerār
(No Harm) and Political Fieldsظرفیت قاعده لاضرر و حوزه سیاست18920270427410.22034/sm.2023.1987892.2012FAعلیشیرخانیاستاد، گروه علوم سیاسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی؛ عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران.بهرامدلیراستادیار، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی؛ عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایرانJournal Article20230120The principle of Lā Zerār (no harm) is one of the important rules in Islamic Fiqh (Jurisprudence)and it is practical in all jurisprudential aspects. Since politics is one of the significant fields in human societies and according to Imām Khomeini, Islam and its Fiqh are completely political issues, the relation between this principle and politics is considered so valuable and pivotal. It is possible to utilize the potential of this principle in the realm of politics and international systems. In this regard, the present research aims to answer how we can make use of the potential of this principle in the realm of politics in general. The research method is descriptive-analytic, and the results indicate that according to Imām Khomeini’s approach to this principle that regards it as a governmental order, it can assist jurists in different political and social fields and prevent the actualization of some established laws in all individual, social, and political (national-international) domains. In this case, the harm should be identified in terms of compatibility between order and subject: If it refers to an individual subject, it should be identified by individuals and if it is political and governmental, it is within the authority of the Islamic ruler. Therefore, the Islamic ruler should identify the extent of harm with respect to the interests of Islamic society and act accordingly.قاعده لاضرر یکی از قواعد مهم در فقه مسلمین بوده و در تمامی ابواب فقهی کاربرد دارد. از آنجا که سیاست یکی از حوزههای مهم جوامع انسانی است و به تعبیر امام خمینی اسلام و فقهش، به تمامه سیاسی است، ارتباط این قاعد با سیاست، بسیار با ارزش و اساسی، تلقی میشود و میتوان از ظرفیت این قاعده در حوزه سیاست و نظام بینالملل استفاده کرد. در این راستا، پژوهش حاضر درصدد پاسخ به این سوال است که از ظرفیت قاعده مهم لاضرر، در عرصه سیاست به معنای عام آن، چگونه میتوان بهره برد؟ روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج حاکی از آن است که بنابر رویکر امام خمینی به این قاعده که آن را یک امر حکومتی میداند، این قاعده میتواند یاریگر فقیه در عرصههای گوناگون سیاسی- اجتماعی باشد. این قاعده میتواند در تمامی عرصههای فردی، اجتماعی، سیاسی (ملی و بینالمللی)، مانع به فعلیت رسیدن برخی از احکام ثابت گردد. در این صورت باید این ضرر به تناسب حکم و موضوع، متعلق حکم مشخص گردد؛ اگر ضرر در عرصه فردی است، متعلق تشخیص آن نوع افراد جامعه است و اگر ضرر، سیاسی و حکومتی است، مرجع تشخیص آن حاکم اسلامی است؛ در نتیجه حاکم اسلامی، بر اساس مصلحت جامعه اسلامی، سعه و دامنه ضرر را تشخیص میدهد و بر اساس آن عمل میکند.http://sm.psas.ir/article_704274_f89b512c1185ec41abc4c2b419501731.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222A Study of the Reform Movement by
Imām Hosein(AS) to Protect the Noble Qur’an from
Spiritual Distortion of Bani Umayahحرکتشناسی نهضت اصلاحی امام حسین(ع) در پاسداشت قرآن کریم از سیاست تحریف معنوی بنیامیه20322070104710.22034/sm.2022.541696.1769FAسید مهدیرحمتیاستادیار، گروه الهیات (علوم قرآن و حدیث)، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه گنبد کاووس، گلستان، ایران.0000-0002-0881-4944Journal Article20211029The purpose of the present study is to analyze the reformist movement attempts by Imām Hosein (AS) to protect the <em>Noble Qur’an</em> from spiritual distortion of Bani Umayyah. In this regard, based on descriptive analysis and relying on the Hoseini movement’s explanation of the <em>Qur’an</em><strong>, </strong>the Qur’anic documents in terms of the Umayyad movement for the spiritual distortion of the Last Miracle were evaluated. The results showed that despite revelation-based and cultural policies of the Holy Prophet (PBUH) to protect the <em>Noble Qur’an</em> from verbal distortion, instrumental use of the Quran has occurred in sensitive historical situations. Meanwhile, Bani Umayyah with recourse to some verses of the <em>Qur’an</em> about Sovereignty of Allah, has attempted to consolidate and propagate determinism to justify its legitimacy crisis. This movement faced a precise response and well-timed reaction from Seyed al-Shohadā (AS), Imām Sajjād (AS), and Hazrat Zeinab (S). By offering an accurate interpretation of the <em>Qur’an</em>, this achievement could protect the realm of the divine book from semantic manipulationof the Umayyads and remove the way of appropriation of the noble themes in the Last Miracle for the interest of false purposes.هدف پژوهش حاضر بررسی و تحلیل تلاشهای نهضت اصلاحی امام حسین(ع) در نگاهداشت قرآن کریم، از تحریف معنوی بنیامیه است. در این راستا مبتنی بر روش توصیفی- تحلیلی و با تکیه بر تبیینی که نهضت حسینی از قرآن ارائه کرده است، مستندات قرآنی جریان اموی در تحریف معنوی معجزه خاتم مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج تحقیق نشان داد که با وجود سیاستهای فرهنگیِ وحیبنیان پیامبر اکرم(ص)، در پاسداشت قرآن کریم از تحریف لفظی، استفاده ابزاری از قرآن در مواضع حسّاس تاریخی رخ نموده است. در این میان بنیامیه با دستاویز قرار دادن آیاتی از قرآن با محوریت حاکمیت الله، در تحکیم و ترویج اعتقاد به جبر و توجیه بحران مشروعیت خود کوشیدهاند. حرکتی که با پاسخ دقیق و واکنش بههنگام از سوی سیدالشهداء(ع)، امام سجاد(ع) و حضرت زینب(س) روبرو شد. دستاوردی که با ارائه برداشت صحیح از قرآن، ساحت فرقان الهی از دستبرد معنایی امویان را پاسداری نمود و راه مصادره مضامین والای معجزه خاتم به سود اهداف باطل را بر آنان بست.http://sm.psas.ir/article_701047_9f652ec071ca3eae6f4a45bb98201eae.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222A Comparative Study of the Governmental Commands
of Wali-e Faqih and Special Authority of the U.S and France Presidents in Unconventional Conditionsبررسی تطبیقی حکم حکومتی ولیفقیه با اختیارات ویژه رؤسای جمهور آمریکا و فرانسه در شرایط نامتعارف22124070321010.22034/sm.2023.535799.1737FAعبدالرضالطفیاستادیار، گروه فقه و حقوق اسلامی، دانشکده الهیات و علوم اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران0009-0006-6908-1402رضادهقانیاندکتری، حقوق عمومی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران0009-0002-2321-9542جوادهرمزیدانشجوی دکتری، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایرانJournal Article20210907The purpose of the present research is to compare the governmental commands of Wali-e Faqih and special authority of the U.S and France presidents in unconventional conditions. The research method is descriptive-analytical, and the results indicate that authority of the U.S and France presidents in unconventional situations and crises relies on the individual so much more extensive and higher than the governmental command of Wali-e Faqih. Moreover, the supreme ruler in most political systems around the world has authority and power beyond the framework of the constitution and codified laws in order to manage society in unconventional and critical situations. However, in comparison, it can be claimed that the governmental command of Wali-e Faqih is executed after constitution as well as religious and accurate conditions such as observing interest, justice, and consultation with the Expediency Council as a consultative council. The review process of the U.S and Republic of France constitution shows lack of attention to people’s political participation in the realm of power in those countries because the role of public vote is neglected in major decisions and constitution as the national covenantهدف پژوهش حاضر بررسی تطبیقی حکم حکومتی ولیفقیه با اختیارات ویژه رؤسای جمهور آمریکا و فرانسه در شرایط نامتعارف است. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج حاکی از آن است که اختیارات رؤسای جمهور آمریکا و فرانسه در شرایط نامتعارف و بروز بحران، قائم به شخص بوده و بسیار فراتر و گستردهتر از حکم حکومتی ولیفقیه است. مضافاً اینکه، عالیترین مقام در اغلب نظامهای سیاسی دنیا، از اختیارات و اقتداری فراتر از چارچوب قانون اساسی و قوانین مدون برای مدیریت جامعه در شرایط غیرمتعارف و بحرانی برخوردار است، لیکن در مقام مقایسه میتوان ادعا کرد، که حکم حکومتی ولیفقیه در چارچوب قانونی و با ضوابطِ شرعیِ دقیق، مانند رعایت مصلحت، عدالت و با مشاورت مجمع تشخیص مصلحت نظام- بهعنوان مجمع مشورتی- اعمال میگردد. فرایند بازنگری در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا و جمهوری فرانسه، نشاندهنده عدم توجه به مشارکت سیاسی مردم در عرصه قدرت در آن کشورها دارد؛ زیرا، نقش آرای عمومی در تصمیمات کلان کشوری و قانون اساسی به عنوان سند میثاق ملی، نادیده گرفته میشود.http://sm.psas.ir/article_703210_c95400b07bd7d09bc10bf2f09405ffc1.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222Identification and Review of Components and Indicators of the Islamic-Iranian Model of Development to Specify the Political Development Model in Iranشناسایی و بررسی مؤلفهها و شاخصهای الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت برای تبیین الگوی توسعه سیاسی در ایران24126870110110.22034/sm.2023.535494.1734FAسیدحسینمیرخلیلیدانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران.حسینابوالفضلیاستادیار، گروه علوم سیاسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایرانعلیصالحی فارسانیاستادیار، گروه علوم سیاسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران0000-0002-4740-5780Journal Article20210828The purpose of the present research is to identify the aspects, components, and indicators for designing Islamic-Iranian model of development in terms of political development. In this regard, a descriptive-analytical survey method and through a review of existing studies and documents as well as the Delphi method, the studied components were discussed with a statistical sample of 307 experts and scholars in the field of the Islamic-Iranian model of development, and the impact and relevance of each of the components were tested. The research results showed that the political development model based on Islamic-Iranian development has 10 basic components which are interrelated and have a specific significance or its own rank in the explanation model. Furthermore, internal authority, Islamic goals and values, as well as administrative and organizational perspective had the highest significance and rank in the political structure of the Islamic-Iranian model of development.هدف پژوهش حاضر شناسایی ابعاد، مؤلفهها و شاخصهای طراحی الگوی پیشرفت ایرانی اسلامی از منظر توسعه سیاسی است. در این راستا، با روش پیمایشی توصیفی- تحلیلی و با مروری بر مطالعات و اسناد موجود و نیز روش دلفی، مؤلفههای مورد مطالعه با نمونه آماری 307 نفری از صاحبنظران و خبرگان الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت در میان گذاشته شد و تأثیر و ارتباط هریک از مؤلفهها مورد آزمون قرار گرفت. نتایج مطالعه نشان داد که الگوی توسعه سیاسی مبتنی بر پیشرفت اسلامی ایرانی، دارای 10 مؤلفه اصلی است که هر یک از این مؤلفهها ضمن ارتباط با یکدیگر، دارای اهمیت و وزنی مشخص یا به عبارت دیگر رتبه خاص خود در مدل تبیینی الگو هستند. همچنین اقتدار درونی، آرمانها و ارزشهای اسلامی و داشتن چشمانداز اداری و سازمانی، دارای بالاترین وزن و رتبه در سازة الگویی تبیین سیاسی الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت بودند.http://sm.psas.ir/article_701101_ba5e648dd3db049b2e703dfd3f8010d3.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222A Study of Factors and Instances of Globalization in
the Attitude of Reformist and Fundamentalist Elitesبررسی و شناسایی عوامل و مصادیق جهانی شدن در نگرش نخبگان اصلاحطلب و اصولگرا26928470109710.22034/sm.2022.555786.1895FAمرتضیرمضانیدانشجوی دکتری مسائل ایران، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم. ایرانعلیرضاامینیاستادیار، گروه علوم سیاسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایرانمقصودرنجبراستادیار، گروه علوم سیاسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایرانJournal Article20220614The purpose of the present research is to investigate and identify the factors and instances of globalization in the attitude of reformist and fundamentalist elites. The research had a practical objective and data collection was conducted by library study through a descriptive and analytical method. The results showed that since globalization is a project proposed by reformist elites and compatible with their intellectual foundation, it inevitably has caused improvement in different fields of identity, culture, economy, politics, foreign policy, and national sovereignty. On the other hand, since conservative and fundamentalist elites believe in an ideological government, ideological and traditional discourse, and mass society, globalization from their viewpoint could not bring any opportunity and has had no result but threatening the identity, culture, economy, politics, foreign policy, and national sovereignty of the country. It seems that this group of elites do not have an optimist attitude toward globalization to bring any opportunities in the fields of identity, culture, economy, politics, foreign policy, and national sovereignty.هدف پژوهش حاضر بررسی و شناسایی عوامل و مصادیق جهانیشدن در نگرش نخبگان اصلاحطلب و اصولگرا میباشد. نوع پژوهش به لحاظ هدف کاربردی، و روش گردآوری دادهها مطالعه کتابخانهای بوده و ماهیت پژوهش توصیفی و تحلیلی است. نتایج نشان داد چون جهانیشدن بخشی از پروژه نخبگان اصلاحطلب بوده و با بنیاد فکری آنها سازگاری داشته، لاجرم جهانیشدن در نظر و نگرش این دسته از نخبگان موجب پیشرفت در حوزههای هویت، فرهنگ، اقتصاد، سیاست، سیاست خارجی و حاکمیت ملی شده است. در مقابل، جهانیشدن در نظر و نگرش نخبگان محافظهکار و اصولگرا به جهت عواملی چون: دولت ایدئولوژیک، گفتمان سنتگرای ایدئولوژیک و جامعه تودهای، نتوانست موجب فرصت شود و نتیجهای جز تهدید برای حوزههای هویت، فرهنگ، اقتصاد، سیاست، سیاست خارجی و حاکمیت ملی نداشته است. در راستای نظر و نگرش نخبگان محافظهکار و اصولگرا به نظر نمیرسد که این دسته از نخبگان بخواهند نسبت به فرصتهای جهانیشدن در حوزههایی چون: هویت، فرهنگ، اقتصاد، سیاست، سیاست خارجی و حاکمیت ملی خوشبین باشند.http://sm.psas.ir/article_701097_4a50badda73b6919c5f5edb272f6451e.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222Wisdom-Oriented Jihād: Discourse on the Foundation and Method of the Commander of Quds Forceجهاد حکمتبنیان: گفتار در مبانی و روش فرمانده سپاه قدس28530270109810.22034/sm.2023.548680.1828FAمجتبیزارعیدانشیار فلسفه سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایرانسیدابراهیمسرپرست ساداتاستادیار، گروه علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران0000-0002-9875-8543Journal Article20220213The purpose of the present research is to recognize how<strong> </strong>Shahid Qāsem Soleimāni struggled for religion and to present a scientific explanation of his attempts. In this regard, the main research question is how we can understand and reveal some of the noble and distinctive aspects of his struggle for religion. The research method is based on documentary and inductive study. In the first step, it deals with the recognition of some of the noble and distinctive aspects of his attempts such as “visiting”, “self-control, “body-control”, “letting go of mental idles”, “human dignity”, “religious-legal Jihād”, “passing geography and territory”, “patience and tolerance”, “transcendental movement between Iran and the world”, and “Wilāyat”. In the second step, by explaining the above points in an epistemological field and sphere, it was revealed that his struggle for religion has been “wisdom-oriented” and “wisdom-making”. By his belief in the origin and end of the universe, he achieved his wisdom of “Godlikeness” and “second birth” through struggle for God and manifested “destination” and “intention” for Him through companionship of the Almighty.His sincere efforts have become the logic of understanding the fundamental wisdom behind those struggles and wisdom-making for him.هدف تحقیق حاضر، بازشناسی چند و چون مجاهدت شهید قاسم سلیمانی و چگونگی فهم و تبیین آن و ارائه یک تبیین علمی از مجاهدتهای ایشان بوده است. در این راستا، سوال اصلی پژوهش این است که چگونه میتوان برخی از وجوهِ ممتاز و متمایزِ مجاهدتهای قاسم سلیمانی را فهم و آشکار کرد؟ روش پژوهش بر مبنای مطالعهای اسنادی، و با حرکت از جزء به کل، در گام نخست به بازشناسی برخی از وجوهِ ممتاز و متمایزِ مجاهدتهای شهید سلیمانی، در مواردی چون «دیدار بینی»، «تسلّط بر نفس خود»، «تسلّط بر بدن خود»، «عبور از بتوارههای ذهنی»، «کرامت انسان»، «جهاد شرعی- قانونی»، «گذار از جغرافیا و مرز»، «شرح صدر و سینه فراخ»، «حرکت استعلایی بین ایران و جهان» و «ولایت»، پرداخته و در گام دوم با تبیین آنها در یک زمینه و سپهر معرفتی نشان داده شد که مجاهدتهای قاسم سلیمانی«حکمتبنیان» و «حکمتزا» بوده است. ایشان با باور به مبدأ و غایت هستی، حکمتِ «خداگونگی» یا «تولد ثانیِ» خود را از مجاهدت برای خدا، به دست آورد و در معیت با حضرت حق، برای او نمایاننده «مقصد» و «مقصود» شد. مجاهدتهای خالصانه سلیمانی، منطقِ فهم حکمت بنیانی خود آن مجاهدتها و حکمتزایی آن برای ایشان شده است.http://sm.psas.ir/article_701098_5138ef94c1cbc55a902d34e5be1264cb.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-2676103920221222Political Ideological Interpretation of
the Iran-U.S. Conflictتفسیر اندیشه شناختی سیاسی منازعه ایران و آمریکا30332670249610.22034/sm.2023.537947.1744FAاکبرخواجهدانشجوی دکتری، گروه علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایرانابراهیمبرزگراستاد، گروه علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران0000-0001-9250-4772Journal Article20210901The aim of the present research is to investigate the root of cognitive-political ideology of conflict between Iran and the U.S after the victory of the Islamic revolution. In this regard, the impact of some factors such as opposite political beliefs, different political mentality, and political culture of the elites on the formation of the conflict was investigated within the framework of an ideology. The main research question is, what is the nature of political-cognitive ideology of conflict between the Islamic Republic of Iran and the United States of America? The research is based on the hypothesis that on the part of Iranians, Satanism and arrogance are the historical negative mentality caused by hostile measures, and on the part of the United States, it is the loss of interests, allies, identity of the political system, problematology and etiology of the conflict. The theoretical framework of the discussion is based on the theory of Thomas Spriggans and the applied method is interpretivism. Analyzing the different foundational cognitive-political ideologies of Iran and the United States, explaining the conflict from Iran's perspective by analyzing the political ideologies of Imam Khomeini and Ayatollah Khamenei, and exploring the Iran-US conflict from the perspective of the United States, by analyzing the ideological principles and behavior based on the principles on the part of the two parties Democrats and Republicans in relation to Iran, as well as the administrations that have held power in the United States, are among the main issues of discussion in the research. The results indicated that conceptual, structural, and cognitive-political distinctions have made Iran and the U.S into two political structures with different mentality, and the solution to overcome the conflict pattern is to interpret the cognitive horizons of the two countries.هدف پژوهش حاضر بررسی ریشههای اندیشه شناختی سیاسی منازعه ایران و آمریکا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی است. در این راستا، تاثیر عواملی مانند باورهای سیاسی متضاد، ذهنیت سیاسی متفاوت و فرهنگ سیاسی نخبگان در شکلگیری منازعه، در قالب اندیشهای واکاوی شده است. سوال اصلی پژوهش این است که ماهیت اندیشه شناختی سیاسی منازعه جمهوری اسلامی ایران و ایالات متحده آمریکا در چیست؟ پژوهش بر این فرضیه استوار است که از سوی ایرانیان، شیطان پنداری و استکبارورزی، ذهنیت منفی تاریخی ناشی از اقدامات خصمانه و از سوی ایالات متحده امریکا، از دست دادن منافع، متحدان، هویت نظام سیاسی، مشکلشناسی و دلیلشناسی منازعه را تشکیل میدهد. چارچوب نظری بحث، براساس نظریه توماس اسپریگنز طراحی شده است و روش بکار گرفته شده در تبیین موضوع، تفسیرگرایی است. خوانش بنیادهای متفاوت اندیشه شناختی سیاسی ایران و آمریکا، تبیین منازعه از منظر ایران با واکاوی اندیشه سیاسی امام خمینی و آیتالله خامنهای و واکاوی منازعه ایران و آمریکا از منظر آمریکا، با خوانش اصول اندیشهای و رفتار مبتنی بر آن اصول از جانب دو حزب دموکرات و جمهوریخواه نسبت به ایران و همچنین دولتهایی که در آمریکا قدرت را به دست گرفتهاند، از جمله مباحث اصلی مورد بحث در این پژوهش هستند. نتایج نشان داد که تمایزات مفهومی، ساختاری و اندیشه شناختی سیاسی، از ایران و آمریکا دو ساختار سیاسی، با ذهنیت متفاوت ساخته، که راهحل عبور از الگوی منازعه، تفسیر افقهای شناختی دو کشور است.http://sm.psas.ir/article_702496_324e2f6733eebbe7e234dac79c2c0ff7.pdf