انجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-267641220160521Supreme Strategy in Conflict Resolution Managementراهبرد متعالی در مدیریت حل اختلاف72625499FAرضاعیسی نیاJournal Article20170518Although conflict and opposition among humans and societies is a natural phenomenon, but non-functional conflict should be avoided because extension of these types of conflicts has destructive outcomes, causes collapsing of the deserved understanding, comity and cooperation for the humans and will result in deficiency of human societies. In this paper, we have dealt with explaining “Supreme Strategy in Conflict Resolution Management” from the viewpoint of Imams (especially the seventh Imam) to free from this major problem and finding a way to solve non-functional conflicts. The result of this review study is seeking help from the fourteen recommendations of Quranic guides to escape from the pest of non-functional conflicts.اگرچه اختلاف و تعارض انسانها و جوامع بشری امری طبیعی است ولی باید از اختلاف غیرکارکردی دوری جست؛ چراکه گسترش این دسته اختلافها پیامدهای ویرانگری دارد و موجبِ فروپاشیدن تفاهم، تعارف و تعاونِ شایستهی انسانها میشود و به ناکارایی و ناکارامدی جوامعِ انسانی میانجامد. در این نوشتار، برای رهایی از این معضلِ بزرگ و یافتن راهی برای چگونگی رفعِ اختلافهای غیرکارکردی، به تبیین «راهبرد متعالی در مدیریتِ حل اختلاف» از دیدگاه ائمهی معصومین(ع) - بهویژه امام هفتم - پرداختهایم. نتیجهی این پژوهش، تمسک به توصیههای چهاردهگانه هادیان قرآنی بهمثابه راه رهایی از آفاتِ اختلافهای غیرکاربردی است.http://sm.psas.ir/article_25499_99e54f99035fe00a5b02e468dedeb7fe.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-267641220160521Maintaining the Government: Absolute or Conditioned Necessity (With a Look at Imam Khomeini’s Political Thought)حفظ نظام، واجبی مطلق یا مشروط؛ با رویکردی به اندیشهی سیاسی امام خمینی(ره)274425500FAمحسنملک افضلی اردکانیJournal Article20170518In different juridical domains, the necessity of maintaining the general discipline of the public, borders of the Islamic states and Political government were always emphasized on and in contrast, sanctioning the “Disorder of the Government” has been always insisted. Although from the viewpoint of Imam Khomeini, “the necessity of maintaining of the government” – which can be considered as a general verdict or an important juridical principle – has been numerated among the “absolute necessities”, but the questions “what is <em>government</em>?” and “Is the necessity of maintaining it, specially maintaining the political government, absolute or conditioned?” are to be discussed in this paper by referring to Imam Khomeini’s viewpoints. This research has been done based on data collection, description and data analysis, adapting the viewpoints and sometimes critique and analysis. The presupposition of the researcher is that if Imam Khomeini’s intention by “Government” was “Islamic Government”, maintaining it is absolutely necessary but if his intention was “political government”, maintaining it would be <em>conditionally</em> necessary. Also, from Imam Khomeini’s point of view, maintaining the Islamic Republic government, conditioned to loyalty to its aims and targets which are based on religious bases and didactics, will be considered as equal to maintaining Islam.در ابواب گوناگون فقهی، همواره بر ضرورت حفظ نظام عام اجتماع، حدود و ثغور بلاد اسلامی و نظام سیاسی تأکید، و در مقابل، بر تحریم «اختلال نظام» حکم داده شده است. اگرچه از دیدگاه امام خمینی(ره) «وجوب حفظ نظام» - که بهعنوان یک حکم کلی یا قاعدهی مهم فقهی قابل طرح است - از «واجبات اکیده» شمرده شده است؛ اما اینکه «نظام» بهچهمعنی است و وجوب حفظ آن، بهویژه نظام سیاسی، واجبی «مطلق» است یا «مشروط»؟ پرسشی است که در این مقاله با محوریت دیدگاه ایشان مورد بررسی قرار خواهیم داد. این تحقیق بر اساس روش جمع آوری، توصیف و تحلیل و ساماندهی، تطبیق آرا و در مواردی نقد و بررسی صورت گرفته است. فرضیهی نویسنده این است که اگر مراد امام خمینی(ره) از نظام، «نظام اسلام» بوده باشد، وجوب حفظ آن مطلق است؛ اما اگر منظور ایشان «نظام سیاسی» است، حفظ آن واجب مشروط خواهد بود. همچنین از دیدگاه امام خمینی(ره) حفظ «نظام جمهوری اسلامی» ـ مشروط بر پایبندی به اهداف و آرمانهای خود که بر مبانی و آموزههای دینی استوار شده است ـ در حکم حفظ نظام اسلام است.http://sm.psas.ir/article_25500_108fe115000c147427da50c2b0c9ce31.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-267641220160521Comparison of the Attitude of Imam Khomeini and Mohammad Rashid-Reza on Islamic Government and its Political Consequencesمقایسهی دیدگاه امام خمینی و محمد رشیدرضا در باب حکومت اسلامی و پیامدهای سیاسی آن456425501FAیوسفخان محمدیسید نادرجعفریJournal Article20170518Imam Khomeini and Mohammad Rashid-Reza were two prominent Muslim thinkers who thought about and presented the suitable solution after observing the crises of the Islamic world. By relying on Shia way of thinking, Imam Khomeini founded the theory of Vilayat-e Faqih (governance of the jurist) and after success of the Islamic revolution, accepted the leadership of the Islamic republic of Iran. Rashid-Reza who was after the Sunnah way of thinking, also, aimed at revival of the position of Khilafah (governorship) via proposing “Shora” (community) but couldn’t operationalize it. With library method and by descriptive-comparative approach, this study is after proving the hypothesis that these two thinkers believed in the efficiency of Islamic government by rejecting the separation of religion and politics, and really believed in the power of political Islam to manage the society. The main problem of the present research is explanation of the points of similarity and difference, and attention to the noticeable features of these two great Islamic thinkers. So, comparison of these two views about the Islamic government would clarify the points of similarity and difference in these two theories and the emphasized points within them. امامخمینی و محمد رشیدرضا، دو متفکر مسلمان و نامآشنا در جهان اسلام بودند که در پی مشاهدهی بحرانهای موجود در جهان اسلام، به تفکر و ارائهی راهحل مناسب برآمدند. امامخمینی با تکیهبر اندیشهی شیعی، نظریهی ولایتفقیه را پایهریزی کرده و پس از پیروزی انقلاب اسلامی، رهبری جمهوری اسلامی ایران را بر عهده گرفتند؛ رشیدرضا نیز بهتأسی از اندیشهی اهلسنت، بهدنبال اعادهی جایگاه خلافت از طریق مطرحکردن «شورا» برآمد، اما موفق به عملیکردن آن نشد. این پژوهش با روش کتابخانهای و با رویکرد توصیفی-تطبیقی در پی اثبات این فرضیه است که این دو متفکر با رد جدایی دین و سیاست، معتقد به کارآمدی حکومتِ برآمده از اسلام بودند و عمیقا به توانایی اسلام سیاسی برای مدیریت جامعه باور داشتند. مسالهی پژوهش حاضر، تبیین دقیق نقاط اشتراک، موارد اختلاف و توجه به ویژگیهای برجستهی فکری ایندو اندیشمند اسلامی است. بنابراین، مقایسهی ایندو دیدگاه دربارهی حکومت اسلامی، علاوهبر اثبات ریشههای «اسلام سیاسی» در تفکرات شیعه و سنی، موجب روشنشدن نقاط اشتراک و اختلاف و مواضع مورد تأکید در این نظریات خواهد شد.http://sm.psas.ir/article_25501_83e1adbd4772ca2758d087bc632ec9eb.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-267641220160521Feasibility of the Periodicity of Political Governance in the Basic Lawامکانسنجی دورهای شدن حاکمیت سیاسی در قانون اساسی658225502FAمحمدرضاباقرزادهJournal Article20170518The basic question of the present paper is: how can we define the national sovereignty in relation to the next generations after the establishment and how can they perform this right in selection of the political discipline? Especially, if the basic laws have not accepted holding referendum on the essence of the political discipline or its principles-orientation. In analysis of this question with legal method, while total accepting the national sovereignty principle, legal explanations on impossibility of reconsideration of some key principles of political discipline in Islamic Republic of Iran have been presented. This legal limitation is, in the first place, the result of the basic law being the document of managing and preservation of the political discipline. Henceforth, prohibition from reconsideration of those principles of the basic law whose alterations mean alteration of the nature of the political discipline is total protection of the national sovereignty right. Secondly, accepting that would be in contradiction with the other important right which is the right of having stability and advancement. Also thirdly, rationality of political thought would stop prescribing destruction of the political discipline raised from it. Furthermore, the discipline of the Islamic Republic of Iran, which has been based on public persuasion about the illegitimacy of the previous discipline and legitimacy of the replaced discipline is not an exception from these three logical reasons. The outcomes of this paper can be the starting point for the legitimacy discourse in the legal literature and liberal seats in scientific and academic gatherings. سوال اساسی نوشتار حاضر این است که حقّ حاکمیت ملی نسبت به نسلهای بعد از عصر تأسیس چگونه قابل تعریف است و آنان چگونه میتوانند این حق را در گزینش نظام سیاسی اعمال کنند؟ بهویژه اگر قوانین اساسی، برگزاری رفراندوم دربارهی اصل نظام سیاسی و یا اصول محوری آن را نپذیرفته باشند. در بررسی این مسأله با روش حقوقی، ضمن پذیرش بدون استثناء اصل حاکمیت ملی، تبیینهای حقوقیای دربارهی عدم امکان بازنگری در برخی اصول کلیدی نظام سیاسی در جمهوری اسلامی ایران ارائه شده است. این محدویت حقوقی در وهلهی نخست ناشی از آن است که قانون اساسی، سند اداره و صیانت از نظام سیاسی است؛ لذا ممنوعیت بازنگری در آندسته از اصول قانون اساسی که تغییر آنها بهمنزلهی تغییر ماهیت نظام سیاسی باشد، عین صیانت از حق حاکمیت ملت است. ثانیاً، پذیرش این مسأله در تعارض با حق مهم دیگر، یعنی حق ثبات و پیشرفت است. و در وهلهی سوم، عقلانیت اندیشهی سیاسی مانع تجویز انهدام نظام سیاسی برخاسته از آن عقلانیت میشود؛ فلذا همواره نظام سیاسی خود را عقلانی میداند و آن را زیر سوال نمیبرد. نظام جمهوری اسلامی ایران نیز که بر مبنای اقناع عمومی نسبت به عدم مشروعیت نظام سابق و مشروعیت نظام جایگزین بنیان نهاده شده است، مستثنی از این سه دلیل منطقی نیست. دستاوردهای این نوشتار میتواند نقطهی آغازینی برای گفتمان مشروعیت در ادبیات حقوقی و کرسیهای آزاداندیشی در محافل علمی و آکادمیک باشد.http://sm.psas.ir/article_25502_bdbe575de5ecbc20be758c6f4e105da6.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-267641220160521The Right of Freedom of Thought and Critique of Doubtof its Contradiction with Irtidadحق آزادی عقیده و نقد شبهه تنافی حکم ارتداد با آن8310025503FAعلینصیریJournal Article20170518The right of Freedom is one of the basic rights of human which has been noticed in all ethical and legal schools. The practical outcome of freedom is that no one is allowed to force any opinion on another person. This right has been emphasized in some verses of Quran including (لااکراه فی الدین / there is no force in religion). However, some believe that the verdict of Irtidad contradicts the Freedom of Thought right. In this paper, in addition to numerating verses focused on the right of Freedom of Thought and emphasizing that Irtidad has extensive reflection in Christianity and Jewishness, and with emphasis on the necessity of acceptingthe necessities of belief in Islam and conditionality of penalizing Irtidad to spreading that, the writer has criticized the doubt on contradiction of right of Freedom and Irtidad.حق «آزادی» یکی از حقوق اساسی انسان است که در همهی مکاتب اخلاقی و حقوقی مورد توجه قرار گرفته است. نتیجهی عملی حق آزادی این است که هیچکسی مجاز نیست عقیدهای را بر کس دیگری تحمیل کند. این حق در شماری از آیات قرآن نظیر آیهی «لا اکراه فی الدین» مورد تأکید قرار گرفته است. با اینحال، برخی بر این باورند که حکم «ارتداد» با حق «آزادی عقیده» منافات دارد. نگارنده در این مقاله ضمن برشمردن آیات ناظر به آزادی عقیده و تأکید بر این نکته که حکم ارتداد در میان یهود و مسیحیت بازتاب گستردهای دارد، با تکیه بر «ضرورت پذیرش لوازم باورمندی به اسلام» و «مشروط بودن مجازات ارتداد به ترویج آن» شبههی تنافی حکم ارتداد با آزادی عقیده را مورد نقد قرار داده است.انجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-267641220160521The Philosophy of Anthropology of Supreme Hikmah (Mote’alieh Hikmah); In Comparison of “Greek Human” and “Modern Human”فلسفه انسان شناسی حکمت متعالیه؛ در مقایسه تطبیقی با «انسان یونانی» و «انسان مدرن»10111825504FAمجتبیزارعیJournal Article20170518In a general explanation, the difference of intellectual schools of thoughts can be traced to differences in their “Anthropology”. In other words, intellectual bases and confrontations of an intellectual world with the real world can be due to understanding of that thought, of the concept of “human”. Hence, one of the best ways of analysis to understand the difference of schools of thought is comparative analysis of their “anthropology” and definitions they give for “human”. In this paper, it is tried to re-read the differences and oppositions in definition of “human” in three distinct thoughts of “Ancient Greece”, “Secular Thought”, and “Supreme (Mote’alieh) Hikmah” but due to the extensiveness of these three scopes, in addition to reducing the analysis to “anthropological” differences, one particular representative has been also introduced for each of the three aforementioned intellectual disciplines including: Plato and his philosophy in the domain of ancient Greece, Secularism as the dominant discourse of modern western thought, and viewpoints of Ayatollah Javadi Amoli concerning the supreme (Mote’alieh) Hikmah. Accordingly, this paper deals with comparing the philosophy of anthropology in view of Plato, Secularism Discourse and Ayatollah Javadi Amoli. در یک تقریر کلی، تفاوت نحلههای اندیشگانی را میتوان به تفاوت «انسانشناسی» آن نحلهها ارجاع داد؛ یعنی میتوان بنیانهای اندیشه و مواجهات یک عالم فکری با جهان واقع را متعین از طرز تلقی آن اندیشه نسبت به مفهوم «انسان» دانست. لذا یکی از بهترین شیوههای تحلیل برای فهم تفاوتهای نظامهای اندیشگانی، مقایسهی تطبیقی «انسانشناسی» آنها و تعاریفی است که از مفهوم «انسان» بهدست میدهند. در این مقاله سعی شده است تفاوتها و تقابلهای تعاریف «انسان» در سه اندیشهی متمایز: «یونان باستان»، «اندیشهی سکولار» و «حکمت متعالیه» مورد بازخوانی قرار گیرد. اما بهدلیل موسعبودن هر یک از این سه حوزه، علاوهبر تقلیل بررسی به تفاوتهای «انسانشناسی»، یک نمایندهی خاص نیز برای هرکدام از سه نظام اندیشگانی مذکور معرفی شده است که عبارتند از: افلاطون و فلسفهی او در حوزهی یونان باستان، سکولاریسم بهعنوان گفتمان غالب اندیشهی غربِ مدرن، و آرای آیتالله جوادی آملی در حکمت متعالیه. بدینترتیب، این مقاله به مقایسهی تطبیقی فلسفهی انسانشناسی در آرای افلاطون، گفتمان سکولاریسم و آیتالله جوادی آملی خواهد پرداخت.http://sm.psas.ir/article_25504_eecd53e5e1ffd09c417b2aad6caaa3f3.pdfانجمن مطالعات سیاسی حوزهسیاست متعالیه2345-267641220160521Terrorism and Istishhadi (Martyrdom) Operationتروریسم و عملیات استشهادی11914925505FAمنصورمیراحمدیعلی اکبرولدبیگیJournal Article20170518Some researchers have considered the two notions of “Terrorism” and “Istishhadi (Martyrdom) operations as equal and considered Istishhadi operation a type of Terrorism; hence, the question rises “what is the relationship between Terrorism and Istishhadi operations?”. This paper tries to explain the indices and structural bases of Terrorism and Istishhadi operations and differentiate Terrorism and Istishhadi operation with reference to the above questions and by using descriptive-analytical method. In most cases, terrorists target innocent individuals to send their message to their opponent and the public opinion. Those who die in terrorist attacks didn’t do any crime and were invaded unintentionally. So, Terrorist attack is an aggressive attack and is not compatible with divine and humane laws. Any operation which is done under such situations, even under the name of “religion”, is considered Terrorism. Whereas, due to religious and ethical indices, Istishhadi operation lacks any similarity with Terrorism and is not considered a terrorist attack, but a defensive and religious action which emphasizes Islamic texts and the one in which Islamic and ethical dignities are observed.برخی محققین، دو مفهوم «تروریسم» و «عملیات استشهادی» را با یکدیگر مرتبط دانسته و عملیات استشهادی را نیز نوعی تروریسم تلقی میکنند؛ لذا این پرسش مطرح میشود که «چه نسبتی بین تروریسم و عملیات استشهادی وجود دارد؟» این مقاله برآن است با روش توصیفی–تحلیلی، در پاسخ به پرسش فوق مفهوم، شاخصها و زمینههای ساختاری تروریسم و عملیات استشهادی را توضیح دهد و تمایز عملیات استشهادی با تروریسم را تبیین نماید. در اغلب موارد تروریستها افراد بیگناه را مورد هدف قرار میدهند تا پیام خود را به حریف خود و افکار عمومی برسانند. کسانی که در عملیات تروریستی کشته میشوند جرمی مرتکب نشدهاند و ناخواسته مورد هجوم قرار گرفتهاند؛ لذا عملیات تروریستی یک حمله تجاوزکارانه است و با قوانین الهی و بشری سازگار نیست. هر عملیاتی که تحت چنین شرایطی صورت بگیرد، حتی اگر به نام دین هم باشد، تروریسم بهحساب میآید. این درحالی است که عملیات استشهادی بهدلیل برخورداری از شاخصهای دینی و اخلاقی، فاقد هرگونه وجه اشتراک اساسی با تروریسم است و عمل تروریستی محسوب نمیشود، بلکه یک عمل دفاعی و دینی است بر متون اسلامی تکیه دارد و شئونات انسانی و اخلاقی در آن رعایت میشود.http://sm.psas.ir/article_25505_b6084eee5942341bee5b666423d284dc.pdf