انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 مقالات آماده انتشار 2026 07 19 Factors of state inefficiency in Farabi&#039;s political philosophy عوامل ناکارآمدی دولت در فلسفه سیاسی فارابی 737768 10.22034/sm.2026.2040379.2237 FA مرتضی یوسفی راد هیات علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی Journal Article 2024 09 08 In this article, with the method of content analysis, in Farabi&#039;s political philosophical approach, the factors of the state&#039;s inefficiency are the set of mental/thoughtful software factors of man and his civil life, and the structural and objective hardware factors and unreasonable, unwise, and unfair management. which leads to oppression and injustice on individuals and society and hinders the state in the productivity of individual individuals and institutions and their effectiveness in the management structure, although the software factors are the foundation of the hardware public. are The results are that; 1- The basis of these factors is in not using wisdom and foresight and not paying attention to the interests and common good of all people in every class and group. 2- The lack of moderate governance on the individual powers of people and on the managers of the society and the lack of policy on the axis of civil justice on the structures and in the management towards true happiness, the society and the state in flourishing the talents of all people and classes and in reaching the happiness of the people of the society. Real - not illusory and imaginary – stops. در این مقال با روش تحلیل محتوا نشان داده می شود در رویکرد فلسفی سیاسی فارابی عوامل ناکارآمدی دولت مجموعه عوامل نرم‌افزارانه ذهنی/اندیشگی از انسان و حیات مدنی آن و عوامل سخت افزارانۀ ساختاری و عینی و مدیریتی غیر معقول و غیر حکیمانه و غیر عادلانه است که به ظلم و بی عدالتی بر حقوق مادی و معنوی افراد و بر جامعه می انجامد و دولت را در بهره وری از تک تک افراد جامعه و نهادهای آن و در اثر بخشی آنها در ساختار مدیریتی باز می دارد. <br /> نتایج حاصله آن است که؛<br /> 1- این عوامل در عدم بهره گیری از حکمت و دوراندیشی و عدم توجه به مصالح و خیرات مشترک همۀ افراد در هر صنف و گروهی است<br /> 2-عدم حاکمیت اعتدال بخشی بر قوای فردی افراد و بر مدیران جامعه و نبود سیاستگذاری بر محور عدالت مدنی بر ساختارها و در مدیریت جامعه به سوی سعادت حقیقی، جامعه و دولت را در شکوفا سازی استعدادهای همۀ افراد و اقشار و در رسیدن افراد جامعه به سعادت حقیقی -نه توهمی و تخیلی- باز می دارد.