انجمن مطالعات سیاسی حوزه سیاست متعالیه 2345-2676 8 30 2020 11 21 The Transformation Course of Salafism From Purity in Thought to Violence in Practice سیر تحول سلفی‌گری از خلوص‌گرایی در فکر تا خشونت‌‌ورزی در عمل 313 336 239907 10.22034/sm.2020.121162.1508 FA روح اله طالبی آرانی استادیار،گروه سیاست جهانی و منطقه‌ای، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران جمال گویلی کیلانه دانشجوی دکتری رشته روابط بین‌الملل، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. 0009-0002-5954-5956 Journal Article 2020 02 04 The purpose of the present study is to explore transformations in the course of Salafism. The method of study is descriptive analysis and it deals with how this ideology grew within the contemporary era gradually turning into an operational force making use of violence as its distinctive feature in the Islamic world. Furthermore, relying on the approach of historical process mining and making a distinction between two concepts of Salafia and Salafism, it was attempted to explain the theological framework of Salafia in the early history of Islam from the view of Sunnis versus intellectual background differences. In the light of the above distinction, old Salafism was distinguished from new Salafism and by surveying the intellectual impacts of old Salafism on new Salafism, the practical reflections of this movement were studied within the past 3 decades. The results showed that the transformation of this process is essential by spreading the genuine instructions of Islam having a conspicuous effect in forcing out the violent ideology and practices of Salafis in today’s chaotic world. As we move from the early history of Islam towards the contemporary era, the behavior of those who claim Salafism has distanced from the instructions of the pious predecessors. هدف پژوهش حاضر بررسی سیر تحول سلفی­گری است. روش پژوهش توصیفی – تحلیلی بوده و به این مساله اصلی پرداخته شده است که چگونه این اندیشه نضج گرفت و به مرور زمان در دوران معاصر به نیرویی عملیاتی که توسل به خشونت ویژگی تمایزبخش آن در جهان اسلام است، تبدیل گردید. همچنین با اتکاء به رویکرد روندکاوی تاریخی، با تمایزگذاری بین دو مفهوم سلفیه و سلفی‌گرایی، چارچوب کلامی شکل‌د‌هنده به سلفیه صدر اسلام نزد اهل سنت در تقابل با فرق دیگر به‌عنوان پس‌زمینه فکری تشریح گردید. در پرتوی همین تمایزگذاری، سلفی‌گری قدیم و جدید بازشناسی شده و با بررسی بازتاب‌های اندیشگی سلفی‌گری قدیم در سلفی‌گری جدید، پژواک‌های عملی آن در سه دهه اخیر تشریح شده است. نتایج نشان داد که دگرگون‌سازی این روند از طریق اشاعه آموزه‌های واقعیِ دین اسلام که می‌تواند نقش چشمگیری در به حاشیه راندن اندیشه و عمل خشونت‌ورزانۀ سلفی‌گری وهابیت‌بنیان در جهان پرتلاطم امروز داشته باشد، ضروری است. هرچه از زمان صدر اسلام به دوران معاصر نزدیک‌تر می‌شویم، رفتار مدعیان سلفی‌گری از آموزه‌های سلف صالح دورتر شده است. http://sm.psas.ir/article_239907_58686bbeae600cd61a46645fcbe20372.pdf