سیاست متعالیه

سیاست متعالیه

شناسایی کشورهای غیر مسلمان توسط کشورهای اسلامی

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه فقه سیاسی، جامعه المصطفی العالمیه، قم، ایران
2 استاد، گروه علوم سیاسی، موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی؛ و عضو انجمن مطالعات سیاسی حوزه، قم، ایران
10.22034/sm.2025.548940.1834
چکیده
هدف پژوهش حاضر پاسخ به این سوال است که، اندیشمندان مسلمان چه دیدگاه‌هایی در مورد شناسایی کشورهای غیرمسلمان از سوی کشورهای مسلمان دارند؟ روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج حاکی از آن است که، همه ارتباطات سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و... به ارتباط بین کشورها و ملت‌ها با همدیگر بستگی دارد و این ارتباط شکل نمی‌گیرد، مگر با شناسایی همدیگر کشورها
به عنوان یک واحد سیاسی مستقل و آزاد که دارای حقوقی در جهان هستند. در این بین اصل شناسایی کشورهای مسلمان در دین اسلام اصلی روشن و بدیهی است، اما در شناسایی کشورهای غیرمسلمان در نظام بین‌الملل، بین علمای اسلام اختلاف‌نظر وجود دارد، گروهی با استناد به آیات و روایات و سیره عملی پیامبر(ص) و دلایل عقلی، شناسایی کشورهای غیرمسلمان را جائز می‌دانند و گروهی دیگر با استناد به لزوم جهاد علیه کفار، حتی در زمان غیبت و همچنین نجات ملت‌های ستمدیده و مظلوم تحت سیطره مستکبرین، شناسایی کشورهای غیرمسلمان را نمی‌پذیرند، به‌طورکلی باید اذعان کرد، با نگاهی به آیات قرآن و روایات معصومین و سیره پیامبر(ص) و نیز با توجه به یافته‌های مورخان تاریخ در جوامع اسلامی می‌توان گفت که، کشورهای غیرمسلمان دو گروه هستند. گروهی از آنها همواره فسادانگیز و متجاوز بوده و در آزار و اذیت مسلمانان از هیچ کوششی فروگذار نمی‌کنند و گروهی دیگر کسانی هستند که با مسلمانان از در صلح و آشتی درآمدند و روش همزیستی مسالمت‌آمیز با مسلمانان را اختیار کردند. بنابراین، دین اسلام با توجه به مواضع غیرمسلمانان در قبال مسلمانان، نسبت به شناسایی آنها، برخوردهای متفاوتی از خود نشان می‌دهد. به این معنا که آن دسته از کفار و کشورهای غیرمسلمان اگر موجودیت دین اسلام و حکومت اسلامی را مورد شناسایی قرار دهند، به رسمیت بشناسند و درصدد براندازی و تجاوز به مسلمانان و کشور اسلامی نباشند، مسلمانان می‌توانند آن کشورها را مورد شناسایی قرار دهند و با آنها رابطه و همزیستی صلح‌آمیز و مسالمت‌آمیز داشته باشند و اگر آن دسته از کشورهای غیرمسلمان نسبت به مسلمانان و کشورهای مسلمان، رفتاری دشمنانه داشته باشند و به دنبال آزار و اذیت مسلمانان باشند، در این صورت طبق آیات صریح قرآن و روایات ائمه اطهار(ع)، باید با آنان به جهاد و مبارزه پرداخت و از به رسمیت شناختن اینگونه کشورها خودداری کرد.
کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

Recognition of Non-Muslim States byMuslim Countries

نویسندگان English

Mansour Sohrevardi 1
Ghasem Shabanneia 2
1 Professor, Department of Political Science, Imam Khomeini Educational and Research Institute; and member of the Political Studies Association of the Seminary, Qom, Iran
2 Professor, Department of Political Science, Imam Khomeini Educational and Research Institute; and member of the Political Studies Association of the Seminary, Qom, Iran
چکیده English

The present study aims to address the question of what perspectives Muslim scholars hold regarding the recognition of non-Muslim states by Muslim countries. Employing a descriptive-analytical methodology, the findings indicate that all political, economic, cultural, and other forms of interaction between nations and states depend on mutual recognition as independent and sovereign political entities with established rights in the international arena. While the principle of recognizing Muslim states is clear and self-evident in Islam, there is disagreement among Islamic scholars concerning the recognition of non-Muslim states in the international system. One group, citing Quranic verses, prophetic traditions (Sunnah), the practical conduct of the Prophet (PBUH), and rational arguments, deems the recognition of non-Muslim states permissible. Another group, however, rejects such recognition, arguing for the necessity of jihad against disbelievers—even during the occultation (ghaybah)—and the liberation of oppressed nations under the domination of arrogant powers (mustakbirīn). A comprehensive examination of Quranic verses, the narrations of the infallible Imams (AS), the Prophet’s (PBUH) conduct, and historical evidence from Islamic societies reveals that non-Muslim states can be categorized into two groups: those that are inherently corrupt and aggressive, relentlessly persecuting Muslims, and those that engage in peaceful coexistence and reconciliation with Muslims. Consequently, Islam adopts differing approaches to recognition based on the stance of non-Muslim states toward Muslims. If
non-Muslim states acknowledge the legitimacy of Islam and Islamic governance, refrain from seeking the destruction of Muslim societies or aggression against them, Muslims may recognize such states and establish peaceful and cooperative relations with them. However, if non-Muslim states exhibit hostility toward Muslims and Islamic countries, actively oppressing them, then, in accordance with explicit Quranic injunctions and the traditions of the Ahl al-Bayt (AS), Muslims are obliged to engage in defensive struggle (jihad) and withhold recognition from such states.

کلیدواژه‌ها English

Recognition, Muslim states, non-Muslim states, prophetic tradition (Sunnah), Islam
قرآن کریم.
آلوسى، سید محمود (1415ق). روح المعانى فى تفسیر القرآن العظیم. محقّق و مصحّح: على عبدالبارى عطیه. بیروت: دارالکتب العلمیه، ج ‏13.
ابن بابویه، محمد بن على (1362). الخصال. محقّق و مصحّح: على اکبر غفارى. قم: انتشارات اسلامى، ج ‏2.
خلیلیان، خلیل (1377). حقوق بین‌الملل اسلامی. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ج6.
خمینی، سید روح‌الله (1378). صحیفه امام. تهران: موسسه نشر و تنظیم آثار امام خمینی، ج 19.
خمینی، سید روح‌الله (1379). صحیفه نور. تهران: موسسه نشر و تنظیم آثار امام خمینی، ج 10.
خویی، ابوالقاسم (1410ق). منهاج الصالحین. قم: مدینه العلم، ج۱.
رضوانی، علی اصغر (1386). اسلام‌شناسی و پاسخ به شبهات. قم: انتشارات مسجد مقدس جمکران، چاپ سوم.
شریف‌الرضى، محمد بن حسین (1414ق). نهج‌البلاغه. محقق و مصحح: صبحی صالح. قم: هجرت.
ضیائی بیگدلی، محمدرضا (1375). اسلام و حقوق بین‌الملل عمومی. تهران: گنج دانش، ج10.
طباطبایی، سید محمدحسین (1390ق). تقسیر المیزان. تهران: رجاء، ج2.
طبرسی، فضل بن حسن (1418ق). تفسیر جوامع الجامع. قم: جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، ج1.
طبرسی، فضل بن حسن (1372). مجمع البیان. تهران: ناصرخسرو، ج2.
طوسی، محمد بن حسن (1387ق). المبسوط: فی فقه الامامیه. تهران: مکتبه المرتضویه، ج۲،
فاضل لنکرانی، محمدجواد (1397). جهاد ابتدایی در قرآن. قم: انتشارات مرکز فقهی ائمه اطهار(ع).
کلینى، محمد بن یعقوب (1407ق). الکافی. محقق و مصحح: على اکبر غفارى و محمد آخوندى. تهران: دارالکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ج ‏2.
گواهی، عبدالرحیم (1376). ایران در فاصله دو انقلاب. سیاست خارجی، 11(2).
مکارم شیرازی، ناصر (1371). تفسیر نمونه. تهران: دارالکتب الاسلامیه، ج2.